သင္ခန္းစာ

>> Friday, August 1, 2008


က်ေနာ္ အရင္ရက္က ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ မီးပြိဳင့္ အတိုေလးရဲ႕စာေရးဆရာ Фазиль Искандер (ဖာဇီ(လ္) အီစကန္ဂ်ယ္) ရဲ႕ Урок (သင္ခန္းစာ) ဆိုတဲ့ စာတိုတပုဒ္ကို ေက်ာင္းသင္ခန္းစာတုန္းက သင္ခဲ့ဖူးတာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာပါၿပီ။ အခုအပုဒ္ကို ဖတ္ဖူးၾကမဲ့ က်ေနာ့္ေဘာ္ေဘာ္ေတြ မ်ားပါတယ္။ ႐ု႐ွားစာ သင္တုန္းက အလယ္အလတ္အဆင့္ေလာက္မွာ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့စာဆိုေတာ့ အခုျပန္ဖတ္ေတာ့ ဖတ္ရတာ သိပ္မခက္လွပါဘူး။ စာဖတ္ရ မခက္ေအာင္လည္း ျပင္ထားလို႔ပါ။ မူရင္းအတိုင္းဆို ဖတ္ရတာ အနည္းငယ္ ပိုခက္ပါလိမ့္မယ္။ မူရင္းေတြ႕ခ်င္လို႔ အင္တာနက္မွာ ရွာတာ မေတြ႕ပါဘူး။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ္ဖတ္ဖူးတာေလးတခုကို အမွတ္တယအျဖစ္ သိမ္းထားတယ္လည္း ျဖစ္ေအာင္ရယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ေဝမွ်ခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ ဘာသာျပန္ၿပီး ဒီဘေလာ့ဂ္မွာ တင္လိုက္ပါတယ္။


သင္ခန္းစာ

ဓေလ့ထုံးတမ္းေတြအရ က်ေနာ္တို႔ မူဆလင္မိသားစု ဝက္သားကို ဘယ္တုန္းကမွ မစားၾကပါဘူး။ လူႀကီးေတြက မစားၾကသလို၊ ကေလးေတြကို စာဖို႔ခြင့္မျပဳပါဘူး။ ကေလးေတြအေနနဲ႔ကေတာ့ ဝက္သားကို ျမည္းစမ္းဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြရွိပါတယ္၊ ဥပမာ၊ မူႀကိဳေက်ာင္းမွာစားျဖစ္ႏိုင္သလို၊ ဧည့္သည္အေနနဲ႔လည္း ဝက္သားကို စားျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္အကို၊ က်ေနာ့္မမရယ္ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘယ္အခါတုန္းကမွ ဝက္သားကို မစားခဲ့ပါဘူး။ ဝက္သားကို ျမည္းစမ္းစာခ်င္တဲ့စိတ္လည္း တခါမွ မေပၚခဲ့ပါဘူး။

အခုႏွစ္ပိုင္း က်ေနာ္တို႔အိမ္မွာ သူနာျပဳဆရာမ အန္တီ ဆိုညာ ေနတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔မိသားစုေတြ အဆင္ေျပတဲ့ ဆက္ဆံေရးရွိပါတယ္။ ညေနပိုင္းေတြမွာ အန္တီဆိုညာ ကအိမ္ကိုေရာက္လာၿပီး သူ႔ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းပုံျပင္ေတြ ေျပာတတ္ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္အတူေသာက္ၾက၊ ညစာေတြစားၿပီးတဲ့အခါ သူမ သူမအိမ္ကို ျပန္သြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က သူ႔အမ်ိဳးသား ဦးေလး႐ႈရာ အလုပ္ကေနျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ေလ။

ဦးေလး႐ႈရာက အလုပ္ကေနျပန္လာတယ္ဆိုရင္ပဲ တခုခုကို ျပင္ဆင္ေတာ့တာပါပဲ။ စားပြဲတင္မီးအိမ္၊ နာရီ၊ ေရဒီယိုစသည္ေတြကို ျပင္ပါတယ္။ က်ေနာ္က သူလုပ္ကိုင္ေနတာကို ၾကည့္ရတာေပ်ာ္သလို၊ သူ႔ကို ကူညီညာလုပ္ေပးရတာကိုလည္း သေဘာက်ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ညေနေတြမွာ သူတို႔ အိမ္ကို မၾကာခဏ ေရာက္တတ္ပါတယ္။ ပစၥည္းတခုခုကို မျပင္ခင္မွာ ဦးေလး႐ႈရာက အေသအခ်ာၾကည့္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဘယ္လိုျပင္ရင္ ရမယ္ဆိုတာ က်ေနာ့္ကို ရွင္းျပေလ့ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္မွာ အန္တီဆိုညာ ညစာခ်က္ျပဳတ္ေလ့ရွိပါတယ္။

တစ္ေန႔ က်ေနာ္ရယ္၊ မမရယ္ အန္တီဆိုညာတို႔အိမ္ကိုေရာက္သြားေတာ့ ညစာစားဖို႔ အန္တီဆိုညာက က်ေနာ္တို႔ကို ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ညစာ ဝက္သားခ်က္ပါတယ္။ အန္တီနဲ႔ ဦးေလးက ဝက္သားကို မၾကာခဏ ခ်က္စားတတ္သလို၊ က်ေနာ့္ကိုလည္း စားဖို႔ေခၚေလ့ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း မစားဘူးလို႔ အၿမဲျငင္းေလ့ရွိပါတယ္။ အခုတခါလည္း က်ေနာ္က မစားဘူးလို႔ ျငင္းပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အန္တီဆိုညာက ဝက္သားအခ်ပ္ေလးေတြကို ေပါင္မုန္႔မွာ ညႇပ္ၿပီး မမကိုေပးလိုက္ပါတယ္။ မမက အစပိုင္း နည္းနည္းလက္တြန္႔ေနေပမယ့္ ေနာက္က် ယူၿပီး စားပါေတာ့တယ္။ - " မင္းကေတာ့ကြာ ဘုန္းႀကီးက်ေနတာပဲ"လို႔ ဦးေလး႐ႈရာက က်ေနာ့္ကိုေျပာပါတယ္။

မမက အရသာရွိရွိကို စားေနတာလို႔ က်ေနာ္ခံစားရပါတယ္။ သူမက ကေလးေတြ လုပ္ေနၾကအတိုင္းပါပဲ အရသာရွိမဲ့အပိုင္းအႀကီးကို မစားဘဲ ေဘးမွာ ခဏခ်ထားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္အကိုအေၾကာင္းကို ေျပာပါေတာ့တယ္။ သူေက်ာင္းမွာ ဘယ္ေလာက္ညံ့တဲ့အေၾကာင္းေပါ့။ က်ေနာ္က ေက်ာင္းမွာ စာေတာ္တာ အားလုံးက သိၾကေတာ့ သူမက က်ေနာ့္ကို ခ်ီးက်ဴးခ်င္လို႔ အဲဒါေတြေျပာေနတာပါ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာေနတုန္းမွာလဲ က်ေနာ္ သူေျပာေနတာကို နားေထာင္ေနသလား၊ နားမေထာင္ဘူးလား၊ သူမဝက္သားစားတာကို က်ေနာ္ေမ့သြားၿပီးလား၊ မေမ့ေသးဘူးလားဆိုတာကို ခန္႔မွန္းခ်င္လို႔ က်ေနာ့္ဘက္ကို မၾကာခဏဆိုသလို မမက ၾကည့္ပါတယ္။

က်ေနာ့္မ်က္ႏွာေပၚမွာေတာ့ သူမလုပ္တာကို မႀကိဳက္ဘူးဆိုတာကေတာ့ ေပၚလြင္ေနမွာပါ။ မမက ေဘးဝန္းက်င္ကို မ်က္လုံးေလးေဝ့ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္က နားမလည္ႏိုင္တဲ့ အေကာင္အျဖစ္ ေျပာေနတဲ့ပုံစံလုပ္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ သူမက အသားညႇပ္မုန္႔ကို အကုန္စားၿပီး ဘာမွ မလုပ္ခဲ့သလို ဘာမွ မျဖစ္ခဲ့သလို ပုံစံနဲ႔ လက္ဘက္ရည္ေသာက္ပါတယ္။ သူလက္ဘက္ရည္ေသာက္မယ္လုပ္ရင္ က်ေနာ္က အေသာက္ရပ္ပါတယ္။ သူ႔ကို သေဘာမက်ဘူးဆိုတာ ေပၚလႊင္ေအာင္လို႔ပါ။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာလည္း မၾကည္လင္ပါဘူး။ ညစာလည္း စားၿပီးေရာ က်ေနာ္အိမ္ကို ျပန္ဖို႔လုပ္ပါတယ္။ - " က်ေနာ္အိမ္စာေတြလုပ္စရာရွိလို႔ ျပန္ဦးမယ္" ဆိုၿပီး ဘဝမွာ ဘာအေရးအႀကီးဆုံးလဲဆိုတာ နားလည္တဲ့ပုံစံရယ္၊ ကိုင္းတျခားလူေတြေတာ့ ကိုယ္စိတ္ဝင္စားတာ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ဆိုတဲ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္ပုံစံနဲ႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္အခန္းကို သြားတယ္။ ခဏေနေတာ့ မမျပန္ေရာက္လားၿပီး၊ က်ေနာ္ဘယ္မွာလဲလို႔ ေမးပါတယ္။ " သူအိပ္မယ္ဆိုၿပီး သူ႔အခန္းထဲဝင္သြားတယ္၊ သူ႔ၾကည့္ရတာ သုန္သုန္မႈန္မႈန္နဲ႔ ဒီေန႔ဘာေတြ ျဖစ္လာတာလဲ။" ေမေမက ေမးပါတယ္။ " ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး"လို႔ မမက ျပန္ေျဖပါတယ္။ က်ေနာ္သူမကို နည္းနည္းသနားသြားပါတယ္။ က်ေနာ္က မိဘေတြကို အေၾကာင္းစုံျပန္ေျပာမွာကို သူမသိပ္ေၾကာက္ေနမယ္၊ ရွက္ေနမယ္ဆိုတာ က်ေနာ္သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ထင္တာ မွားသြားပါတယ္။ ခဏေနေတာ့ မမက ေမေမ့ကို တခုခုေျပာၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခပ္အုပ္အုပ္ရီသံကို ၾကားရပါတယ္။ အခုညေနခင္းမွာ သူမသိပ္ကိုေပ်ာ္ေနတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားေနၿပီေပါ့ေလ။ ဝက္သားကို စားခဲ့တယ္၊ က်ေနာ္က ဘာမွမေျပာေတာ့ သူမက ေမေမ့ကို အေပ်ာ္ေတြေျပာေနၿပီေပါ့ေလ။ " ေနႏွင့္ပါဦးေလ၊ ငါ့အခ်ိန္လည္း ေရာက္လာဦးမွာပါ" လို႔ က်ေနာ္ စိတ္ထဲမွာ ေတးထားလိုက္တယ္။ ေနာက္ေန႔ညေနခင္းမွာ မိသားစုဝင္ေတြအားလုံး ထမင္းစားဖို႔ ေဖေဖ့ကို ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။ က်ေနာ္က မမဘာေတြလုပ္ထားတယ္တယ္ဆိုတာကို တိုင္မယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ထားေပမယ့္၊ အလုပ္ကျပန္လာတဲ့ ေဖေဖ့မ်က္ႏွာက ပင္ပန္းပုံေပါက္ေနလို႔ တိုင္ခ်ိန္မက်ေသးဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္လို႔ က်ေနာ္ ဘာမွ မတိုင္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ထမင္းစားၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ မမကို မၾကာခဏလွမ္းလွမ္းၾကည့္ၿပီး သူမအျပစ္ေတြကို တိုင္းေတာ့မယ့္ဟန္လုပ္ျပပါတယ္။ မမက က်ေနာ္ျပန္တိုင္မွာကို ေၾကာက္ေနတဲ့ပုံကို ျမင္ရတာက က်ေနာ္မိဘေတြကို ျပန္တိုင္လိုက္ရတာထက္ ပိုေပ်ာ္ပါတယ္။

စားေသာက္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လက္ဘက္ရည္ထိုင္ေသာက္ၾကပါတယ္။ ေဖေဖကနည္းနည္း ရႊင္ၿပဳံးလာတာနဲ႔ မိသားစုဝင္ေတြအားလုံးလည္း စကားေတြေျပာရင္း ေပ်ာ္ရႊင္လာၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မမေပါ့။ မမက ေက်ာင္းက ေပ်ာ္စရာေတြအေၾကာင္းေျပာေနေတာ့ က်ေနာ္က သေဘာမက်ပါဘူး။ အျပစ္လုပ္ထားတဲ့သူက သုန္သုန္မႈန္မႈန္ေလးျဖစ္ေနရမွာ မဟုတ္လား။

ခဏေနေတာ့ ေဖေဖက သူ႔အိတ္ထဲကေန ဗလာစာအုပ္အသစ္ေတြ ဆြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္။ ႏြားႏို႔လို ျဖဴေဖြးေနတဲ့ စာရြက္ထူထူ အဖုံးလွလွနဲ႔စာအုပ္ေတြပါ။ (၉)အုပ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔တစ္ေယာက္ကို (၃)အုပ္စီေပးပါတယ္။ ဒီလိုခြဲေဝတာ လုံးဝကိုမတရားဘူးလို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။

ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္းပါပဲ က်ေနာ္က စာေတာ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ တခါတေလဆို က်ေနာ္ အဆင့္(၁)ရပါတယ္။ က်ေနာ့္အကိုဆိုရင္ လူဆိုး စာညံ့တစ္ေယာက္ပါ။ က်ေနာ့္လို စာေတာ္တဲ့သူတစ္ေယာက္နဲ႔ စာအုပ္အေရအတြက္အတူရတာ မတရားပါဘူး။ မေန႔က ဝက္သားစားထားတဲ့ မမကလည္း က်ေနာ့္လိုပဲ စာအုပ္အေရအတြက္အတူရပါတယ္။

-" ငါ့စာအုပ္ေတြက အေကာင္းစားေတြ" လို႔ စာအုပ္ေတြကို ၾကည့္ရင္းမမက ေအာ္လိုက္ပါတယ္။

က်ေနာ္ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏုိင္လို႔ ေနာက္ဆုံးထၿပီး ေအာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။
- " သူ မေန႔က ဝက္သားစားတယ္"

အခန္းထဲမွာ တိတ္ဆိတ္သြားပါတယ္။ အဲသလိုျဖစ္သြားရမွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ က်ေနာ္နားလည္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကိုၾကည့္ေနတဲ့ ေဖေဖ့မ်က္ႏွာကလည္း မသာမယာနဲ႔ပါ။ က်ေနာ္ေျပာလိုက္တာကမ်ား နားမရွင္းလို႔လား။ - " သူ မေန႔က အန္တီ ဆိုညာတို႔အိမ္မွာ ဝက္သားစားခဲ့တယ္။" လို႔ က်ေနာ့္စကားမွ မဆုံးခင္ အေဖက က်ေနာ့္နားရြက္ကို ဆြဲၿပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚ ပစ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ " တုိ႔အိမ္မွာ ဘယ္ေတာ့မွ သစၥာေဖာက္မရွိရဘူးကြ" လို႔ အေဖက အက်ယ္ႀကီးေအာ္လိုက္ပါတယ္။

က်ေနာ္လည္း ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ေမွာက္ရက္ႀကီးနဲ႔ ဘာေတြျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာကို နားမလည္ႏိုင္ပါဘူး။ က်ေနာ္ ေဖေဖ့ကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္၊ အဲဒီေန႔အထိ ေဖေဖ က်ေနာ့္ကို အဲသလို အျပစ္တခါမွ မေပးဖူးပါဘူး။
အခုဆိုရင္ ႏွစ္ေတြလည္း ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ က်ေနာ္ ဝက္သားကို စားရရင္ ေပ်ာ္တာမဟုတ္ေပမယ့္လည္း ဝက္သားကို စားခဲ့တာလည္း ၾကာပါၿပီ။ ေဖေဖေပးလိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာကိုလည္း မေမ့ပါဘူး။ မည္သို႔ေသာ ျမင့္မားတဲ့ အေတြးအႀကံကမွ သစၥာေဖာက္မႈကို ခြင့္ျပဳလိုက္တာ မဟုတ္ဘဲ၊ သစၥာေဖာက္မႈရဲ႕အေျခခံဟာ အလြန္ကိုေသးငယ္တဲ့ မနာလိုဝန္တိုမႈျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ တဘဝလုံး နားလည္ၿပီး သေဘာေပါက္ခဲ့ပါတယ္။

10 comments:

ျမရြက္ေ၀ August 1, 2008 at 4:20 AM  

ဖတ္လို႕ေကာင္းတယ္။ ဘာသာျပန္တဲ့သူ ေတာ္လို႕ျဖစ္မယ္။

ညီမ August 1, 2008 at 4:52 AM  

''သစၥာေဖာက္မႈရဲ႕အေျခခံဟာ အလြန္ကိုေသးငယ္တဲ့ မနာလိုဝန္တိုမႈျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ တဘဝလုံး နားလည္ၿပီး သေဘာေပါက္ခဲ့ပါတယ္''... သူက ကိုယ္ေတြ႕သင္ခန္းစာရသလို ညီမတို႕လည္းကိုဇနိဘာသာ ၿပန္ေပးလို႕ စာေတြ႕သင္ခန္းစာရလိုက္ပါတယ္...

တားျမစ္ ထားေသာ... August 1, 2008 at 8:40 AM  

မည္သို႔ေသာ ျမင့္မားတဲ့ အေတြးအႀကံကမွ သစၥာေဖာက္မႈကို ခြင့္ျပဳလိုက္တာ မဟုတ္ဘဲ၊ သစၥာေဖာက္မႈရဲ႕အေျခခံဟာ အလြန္ကိုေသးငယ္တဲ့ မနာလိုဝန္တိုမႈျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ တဘဝလုံး နားလည္ၿပီး သေဘာေပါက္ခဲ့ပါတယ္။
**************************
ေကာင္းတဲ့စာေလးပါပဲ။ စဥ္းစားစရာေလးလည္း ေပးသြားပါတယ္။ သစၥာေဖာက္မႈရဲ႕ အေျခခံဟာ အလြန္ကိုေသးငယ္တဲ့ မနာလိုဝန္တိုမႈတဲ့လား။ မနာလို ဝန္တိုမႈမဟုတ္တဲ့ တျခားအေျခအေန တစ္ခုခုအေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ သစၥာေဖာက္မႈေတြေရာ ရွိမေနႏိုင္ဘူးလားခင္ဗ်ာ။ ဒီစာေလးနဲ႔ ဒီမွတ္ခ်က္ကေတာ့ ထိမိတဲ့ မွတ္ခ်က္ပါပဲ။ သစၥာမဲ့မႈေတြ ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ ရွိေနႏိုင္ပါေသးတယ္။
ဆက္စပ္၍ ေတြးၾကည့္မိျခင္းေလးပါ။
အခုလို ေဝမွ်တာ ေက်းဇူးပါ။

မဇနိ August 1, 2008 at 9:06 AM  

ကိုဇနိေရ မနာလို၀န္တိုမႈရဲ့ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းမႈကို ဘာသာျပန္ျပထားတာပါ့လား။ ေမာင္ႏွမအရင္းအျခာေတြၾကားမွာလည္း ဒီစိတ္ေလးက မသိမသာရွိေနတာေပါ့ေနာ္။ သတိနဲ႔ ဆင္ျခင္ႏိုင္ေအာင္ ေျပာျပေပးထားတဲ့ ပို႔စ္ေကာင္းေလးပါ။ ဘာသာျပန္ေတြကို အားေပးေနပါတယ္။

ေမာင္ျဖဴ August 1, 2008 at 9:39 AM  

ကိုဇနိေရ
ဘာသာျပန္သင္႔တဲ႔စာေကာင္းေလးတစ္ပုဒ္ပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ သစၥာေဖာက္မႈဆိုတာက ဘာသာတရားကခ်မွတ္ထားတဲ႔စည္းကမ္းေတြကိုေဖာက္ဖ်က္မိလို႔၊ ဘာသာေရးကိုသစၥာေဖာက္တာရယ္ (ဒါမွမဟုတ္စည္းကမ္းေဖာက္ဖ်က္တာလို႔မ်ားေျပာလို႔ရမလား)၊ ေမာင္ႏွမအခ်င္းခ်င္းသစၥာေဖာက္တာရယ္ ႏွစ္မ်ိဳးေရာထားတယ္ထင္တယ္။ သူတို႔အေဖ၊အေမေတြလဲ ဝက္သားစားခဲ႔ေကာင္းစားခဲ႔မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွျပန္မေျပာဘဲ ႏႈတ္လံုခဲ႔ၾကတယ္ေပါ့။ သစၥာေဖာက္မႈက မနာလိုစိတ္ကေနလဲ အစပ်ိဳးတတ္တယ္ဆိုတာကေတာ့ သတိထားစရာပါပဲ။

ေမေအာင္ August 1, 2008 at 11:42 AM  

ဘာသာျပန္တဲ႔အပုိဒ္တိုင္းမွာ
တင္ျပပုံသပ္ရပ္ျပီး
ထိထိေရာက္ေရာက္ခ်ျပႏိုင္တာကို
အားက်ေလးစားမိပါ၏။

ေမာင္မ်ိဳး August 1, 2008 at 12:04 PM  

သစၥာေဖာက္မႈရဲ႕အေျခခံဟာ အလြန္ကိုေသးငယ္တဲ့ မနာလိုဝန္တိုမႈျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ တဘဝလုံး နားလည္ၿပီး သေဘာေပါက္ခဲ့ပါတယ္။

အဲ့ဒီ အဆံုးသတ္စာသားေလးကို အၾကိဳက္ဆံုးပဲ ဘာသာျပန္ေပးတာ ေက်းဇူး အထူးပါ ကိုဇနိေရ့ း)

Republic August 1, 2008 at 12:21 PM  

စာအေရးေတာ္တဲ့ကိုၾကီးဇနိ ၊၊ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ ၊၊အႏွစ္သာရရွိလွပါတယ္ ၊၊ ကိုဇနိၾကီးရဲ႕ အရင္တုန္းကဘာသာျပန္ထားတဲ့ ဟိုးအရင္ကပို႕စ္ေတြကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ လာလာဖတ္ျဖစ္ပါတယ္ ၊၊ ႏွစ္ျခိဳက္မိပါတယ္ ၊၊

မင္းက်န္စစ္။ August 1, 2008 at 10:49 PM  

အေတြးအေခၚေလး တစ္ခုရလိုက္တယ္ဗ်ာ။ ေက်းဇူးပါ။

pandora August 10, 2008 at 11:59 AM  

''သစၥာေဖာက္မႈရဲ႕အေျခခံဟာ အလြန္ကိုေသးငယ္တဲ့ မနာလိုဝန္တိုမႈျဖစ္ေနတယ္” မွတ္သားစရာ ေတြးေတာစရာ ဒီစာေလးကို ဘာသာျပန္ေပးတဲ့အတြက္ အရမ္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

  © Blogger templates Shiny by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP