တအူတံုဆင္း ေမာင္ႏွမရင္းေတြ

>> Tuesday, August 19, 2008



တစ္ဦးတည္းေသာ သားသမီေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကိုေတာ့ မခံစားဖူးလို႔ နားမလည္မိဘူး။ ေမာင္ႏွမသားခ်င္း အရင္းအခ်ာရွိတာကေတာ့ ေႏြးေထြးတယ္၊ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ မေန႔က အစ္မတေယာက္က သူ႔သားေလးအတြက္ အေဖာ္ရွိလာေအာင္ ကေလးယူမယ္လို႔ ေျပာလာပါတယ္။ သူက တစ္ဦးတည္းေသာသမီးမိုလို႔ အထီးက်န္ဆန္တာ ခံစားဖူးတယ္တဲ့။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ဘဝမွ အေကာင္းေတြ၊ အဆိုးေတြကို မွ်ေဝခံစားေပးတာ ဒီေမာင္ႏွမအရင္းေတြပဲေလ။ အနစ္နာခံေၾကးဆို ေမာင္ႏွမအရင္းကမွ အနစ္နာခံေပးတာပါ။


ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ေမာင္ေလးေတြက ခြန္အားေတြလည္း ေပးတယ္။ အၾကင္နာနဲ႔ ေႏြးေထြးမႈေတြလည္း ေပးတယ္။ ဒါေတာင္ ညီမေလးမရွိေတာ့ ညီမေလးလိုခ်င္မိေသးတယ္။ အစ္ကို၊ အစ္မေတြလည္း လိုခ်င္မိတယ္။ ခၽြဲခ်င္လို႔ေလ။ ကၽြန္မက အိမ္မွာအႀကီးဆံုးဆိုေတာ့ သံေယာဇဥ္ႀကီးတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတာ့လည္း အႀကီးဆံုးေပမယ့္ ကၽြန္မေလာက္ ပူပန္မႈေတြ မရွိပါဘူး။ ဘဝေပးလာတဲ့အေျခအေန၊ ပင္ကိုယ္စိတ္ေတြနဲ႔ ဆိုင္တယ္ထင္ပါတယ္။ ခရီးေဝးသြားရမည့္ေနရာမ်ိဳးဆို ဘယ္ေမာင္ေလးမွ စိတ္မခ်ပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္သာ သြားလိုက္ခ်င္တယ္။ ပင္ပန္းမည့္အလုပ္မ်ိဳးဆိုလည္း ေပးမလုပ္ခ်င္ဘူး။ ကိုယ္ပဲ အပင္ပန္းခံခ်င္တယ္။ သူတို႔က ငယ္လည္းငယ္၊ ေယာက်္ားေလးလည္းျဖစ္ေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္ စိတ္တိုင္းမက်တာလည္း ပါတယ္။ ကၽြန္မဆို ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးကတည္းက အိမ္နဲ႔ခြဲၿပီး ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို တေယာက္ထဲသြားေနရတာပဲ။ အိမ္က စိတ္ပူလား၊ မပူေလလားေတာ့ မသိဘူးေပါ့။ သူတို႔ေတြ ရန္ကုန္သြားမယ္၊ မႏၱေလးသြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ကိုမခ်ဘူး။ “ကားမူးေနမယ္“၊ “ဗိုက္ဆာေနရင္ ဘာေလးဝယ္သြား“၊ “ဟိုေရာက္ရင္ မုန္႔ေတြဝယ္စား“၊ “လိုင္းကားစီးရင္ သတိထားေနာ္“ ဒါေတြမွာမိတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ကေလးေတြဆိုေတာ့ နားၿငီးေနမလား မေျပာတတ္ဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘယ္လိုမွ စိတ္မခ်ျဖစ္မိတယ္။ ညေမွာင္လို႔ တေယာက္ေယာက္ အိမ္မွာလိုေနရင္ ထမင္းမစားႏိုင္ဘူး။ လူစံုမွ စားလို႔ဝင္တယ္။ အိပ္လို႔ေပ်ာ္တယ္။

ေမာင္ေလးေတြကို ငယ္ငယ္က သနပ္ခါးလူးေပးတယ္။ ကစားလို႔ သဲေတြေပလာရင္ စိတ္ဆိုးခဲ့ရတယ္။ စာတတ္ေစခ်င္လြန္းလို႔ ငယ္ငယ္က သူတို႔ကို စာက်က္ခိုင္းတယ္။ ကေလးဆိုေတာ့ ကစားခ်င္စိတ္ကမ်ားေနတာ။ ေငးခ်င္တယ္။ စာတပိုဒ္ကို ၾကာၾကာက်က္ေနရင္ မႀကိဳက္ေတာ့ဘူး။ ဒီထက္ပိုစိတ္တိုလာရင္ ေခါင္းေခါက္မိတာ။ ကေလးေတြငိုရင္ အေမက “ငါ့သားေတြ စာမတတ္ခ်င္ေနပါေစ သမီးသာေတာ္ေနေအာင္ ႀကိဳးစာပါ ငါ့သားေတြကို ရိုက္ၿပီးေတာ့ စာမသင္နဲ႔ မႀကိဳက္ဘူး“ လို႔ ကၽြန္မကိုပဲ ဆူပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေစတနာေတြ ထားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အေမက ေမာင္ႏွမေတြ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေနဖို႔ေတာ့ အၿမဲေျပာတတ္တယ္။ အခုေမာင္ေလးအလည္လာေတာ့လည္း အေမက “မမကို ေနမေကာင္းရင္ နင္းေပးခဲ႔၊ ထမင္းေတြကူခ်က္ခဲ႔၊ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနခဲ့“ လို႔ မွာလိုက္ရွာတယ္။ ကၽြန္မလည္း ေမာင္ေလးနဲ႔ အတူေနရတာ ေပ်ာ္မိပါတယ္။ အရင္က တေယာက္ထဲေနတဲ့အိမ္ေလးမွာ ထမင္းလည္း မစားႏိုင္ပါဘူး။ အခုေမာင္ေလးေရာက္လာေတာ့ သစ္သီးေတြခြဲၿပီး “မမ ထမင္းစားၿပီး ဒါေလးစားလိုက္“၊ “အသီးစားတာ ေကာင္းတယ္ စားေနာ္“၊ “မုန္႔တျခမ္းေလး စားစမ္းပါအံုးဗ်ာ“၊ “က်ေနာ္နဲ႔ တဝက္စီစားမယ္ေနာ္“ ဆိုၿပီး ကၽြန္မကို အစားေတြ အတင္းလိုက္ေကၽြးတယ္။ အစားနဲလို႔ပိန္တာလို႔လည္း သူကေျပာရွာတယ္။

ကၽြန္မက အႀကီးဆိုေတာ့ အငယ္ေတြကို ခ်စ္တာ၊ ငဲ့ညွာတာမထူးဆန္းေပမယ့္ သူတို႔ကလည္း ကၽြန္မကို ဦးစားေပးတာေတြရွိပါတယ္။ ကၽြန္မက မူလတန္းေက်ာင္းေလးမွာေရာင္းတဲ့ “မုန္႔ေလေပြ“ ဆို သိပ္ႀကိဳက္တာ။ ခုႀကီးလာေတာ့ ငါးမုန္႔ေၾကာ္ႀကိဳက္သလိုပဲ။ ရန္ကုန္မွာလည္း တခါတေလ အထမ္းႀကီးနဲ႔ မုန္႔ေလေပြသည္ ေတြ႔ရင္ လိုက္ဝယ္စားပါတယ္။ ခက္တာက အလယ္တန္းေက်ာင္းေျပာင္းေတာ့ မုန္႔ေလေပြက အဲဒီမွာဝယ္မရပါဘူး။ “ေမာင္ေလးေရ မုန္႔ေလေပြဝယ္လာေပးေနာ္“ လို႔ မွာလိုက္ရင္ ညေနေက်ာင္းျပန္ လြယ္အိတ္ေလးထဲ ပါလာေတာ့တာ။ မုန္႔ဖိုး (၁) က်ပ္ရတဲ့ကၽြန္မကို (၂၅) ျပားရတဲ့ေမာင္ေလးက အျမဲဝယ္ေကၽြးပါတယ္။ ညညဆိုရင္ ေမာင္ေလးအႀကီးက ခရမ္းခ်ဥ္သီးသုပ္၊ ျမင္းခြာရြက္သုပ္ကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သုပ္ေကၽြးဖူးတယ္။ အသုပ္မရွိတဲ့ေန႔ဆို ေနၾကာေစ့၊ ခ်ဥ္ေပါင္းထုပ္ေတြ ဝယ္လာၿပီး ကၽြန္မကို ခ်ဥ္ေပါင္းထုပ္ေကၽြးတယ္။ သူတို႔ညီအစ္ကိုက ေနၾကာေစ့စားၾကၿပီး “ဘယ္ဆရာမက ဘယ္လိုအသင္ေကာင္းတယ္၊ ဘယ္အတန္းပိုင္နဲ႔ေတြ႔လို႔ မမကိုေမးလိုက္ေသးတယ္၊ က်ဴရွင္ဆရာက မမနဲ႔က်ေနာ္ ဘယ္သူက ပိုေတာ္သလဲ ေမးလိုက္ေသးတယ္“ ဆိုၿပီး စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ဝိုင္းဖြဲ႔ၾကတယ္။ ညနက္ထိ စကားမျပတ္ရင္ အေမက “ကေလးေတြ အိပ္က်ေတာ့“ လို႔ဆိုၿပီး မီးမွိတ္မွ အိပ္ယာဝင္ျဖစ္ၾကတာ။ ဒါလဲ အိပ္ယာထဲမွာ ဆက္ေျပာခ်င္ေျပာေနၾကတာ။ တခါတေလလည္း ကၽြန္မ မပါဘဲ သူတို႔ညီအစ္ကို ေျပာေနၾကတာ။ မွတ္မွတ္ရရ သူတို႔ညီအစ္ကို ေျပာေနၾကတာ ၾကားဖူးတာရွိပါတယ္။ ကၽြန္မအိပ္ယာေခါင္းရင္းမွာ မီးေမွာင္ေမွာင္ ေနၾကာေစ့စားၿပီး ေက်ာင္းက ဆရာ၊ ဆရာမေတြအေၾကာင္း စကားေကာင္းေနၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုး ဆရာမေတြနာမည္ကို ဘယ္လိုေတြရြတ္ေနၾကပါလိမ့္လို႔ နားစြင့္မိမွ သူတို႔ရယ္စရာလုပ္ေနၾကတာ သိေတာ့တယ္။ ဆရာမနာမည္ေတြကို ရယ္စရာလုပ္တဲ့ေက်ာင္းက အေၾကာင္းေတြ ျပန္ေျပာေနၾကတာပါ။ ေဒၚခင္တိုး ဆိုတဲ့ ဆရာမကို “ဟိုတိုး ဒီတိုး ေဒၚခင္တိုး“ ၊ ေဒၚေငြၿမိဳင္ကို “ဟိုယိုင္ ဒီယိုင္ ေဒၚေငြၿမိဳင္"၊ ဦးစိန္ေမာင္ကိို “ဟိုေရွာင္ ဒီေရွာင္ ဦးစိန္ေမာင္“ လို႔ ေခၚၾကတဲ့အေၾကာင္း အႀကီးေမာင္ေလးက အငယ္ေကာင္ကို ေျပာျပေနတာ။ အငယ္ေလးက တခြိခြိနဲ႔ သေဘာေတြက်ေနေတာ့ ကၽြန္မလည္း အိပ္ယာထဲကေန ခြိခြိျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။

ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္က အိမ္မလည္ရပါဘူး။ အေမက သူ႔မ်က္စိေရွ႕မရွိရင္ လုိက္ရွာေခၚေတာ့တာပါ။ ဗြီဒီယိုရံုမွာသြားရင္လည္း ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ တူတူသြားၾကည့္ရတာပါ။ ကၽြန္မက (၅) က်ပ္၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က (၅) က်ပ္ဆိုေတာ့ အေဖက (၁ဝ) ေပးေပးေနရတယ္။ ခဏခဏဆိုရင္ မလႊတ္ခ်င္ပါဘူး။ အႀကီးေကာင္ေလးက စက္ဘီးေသးေသးေလးစီးရင္း ဘာဇာတ္ကားလဲ ၾကည့္လာတယ္။ သူက ကၽြန္မကို သတင္းေပးရင္ ဘယ္လိုခြင့္ေတာင္းၾကမလဲ ေမာင္ႏွမတေတြ ဇာတ္တိုက္ၾကရတယ္။ အလွည့္က်တာဝန္ ယူၾကတယ္။ ကၽြန္မအလွည့္ဆိုရင္ “အေဖ ေမာင္ေလးက ရဲကိုကိုကား ဖိုက္တဲ့ကားမလို႔ ၾကည့္ခ်င္လို႔တဲ့“ လို႔ ေျပာေပးရပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ပိုက္ဆံ (၁ဝ) ရေတာ့ သံုးေယာက္သမား ဦးထုပ္ေလးေတြေဆာင္းၿပီး ဗြီဒီယိုရံုကို ေျပးေတာ့တာ။ ဗြီဒီယိုၿပီးရင္လည္း အေမက အေပါက္ကလာေစာင့္ေခၚေနေတာ့ အိမ္လည္ရေတာ့ဘူး။ ေနာက္ရက္က် ေမာင္ေလးအလွည့္ “အေဖ မမက ထြန္းလံုရွိန္ကား ရာဇဝင္ကား ၾကည့္ခ်င္ေနတာတဲ့“ လို႔ ပူဆာျပန္ေရာ အေဖလည္း ပိုက္ဆံေပးရျပန္ေရာ။ ဒီလိုနဲ႔ အေဖ့ဆီ တေယာက္တလွည့္ ပိုက္ဆံေတာင္းရတာလည္း ခုခ်ိန္မွာျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အေလ့ေလးတခုရွိတယ္။ တေယာက္စာေမးပြဲေျဖသြားမယ္ဆို က်န္တဲ့သူက ကြန္ပါဗူး၊ ခဲတံ၊ ေပတံ၊ ခဲဖ်က္ စံုေအာင္ျပင္ေပးတယ္။ နာရီမေမ့ေအာင္ သတိေပးတယ္။ အငယ္ႏွစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မက စၿပီး ျပင္ဆင္ေပးခဲ့တဲ့အက်င့္တခုက ကၽြန္မေက်ာင္းေတြသြားတက္ေနေတာ့ အႀကီးေကာင္ေလးက အငယ္ေလးကို ကြန္ပါဗူးျပင္ေပးတဲ့အလုပ္ လုပ္ေပးေနပါတယ္တဲ့။ ျပန္သိရေတာ့ ဝမ္းသာမိပါတယ္။ အဲဒီကေန တေယာက္ခရီးထြက္မယ္ဆို တေယာက္က ပစၥည္းကူထည့္ေပးတဲ့ အက်င့္ေလးေတြပါ ကူးလာၾကတယ္။ ကၽြန္မေက်ာင္းတက္ရာက အိမ္ျပန္မယ္ဆိုရင္လည္း ေမာင္ေလးေတြအတြက္ လက္ေဆာင္ေတြဝယ္ရတာ ေမာေနတာပါပဲ။ ကၽြန္မနဲ႔ အႀကီးေကာင္ ေက်ာင္းသြားတက္ေနလို႔ ပိုက္ဆံလိုတယ္ဆိုလည္း အငယ္ေလးက “ပို႔ေပးလိုက္အေဖ“၊ “မမက စာေမးပြဲနား နီးေနရင္ ပိုက္ဆံပိုပို႔ထားလိုက္အေဖ“ လို႔ ေျပာေပးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းအႀကီးေကာင္က ပိုက္ဆံလွမ္းေတာင္းခ်င္ရင္ အငယ္ဆီဖုန္းဆက္ေတာ့တာ။ အေဖတို႔ကို မေျပာရဲေတာ့ အငယ္ကို လွမ္းပူဆာတယ္။ ခရီးထြက္ခ်င္လို႔ ပိုက္ဆံပိုပို႔ေပးဆိုရင္ အငယ္က အေဖတို႔ ပို႔ခ်င္ေအာင္ ေျပာေပးပါတယ္။ ကၽြန္မကို ခ်စ္ၾကသလို ဆရာႀကီးလုပ္ခ်င္တဲ့အစ္မကို အိမ္ျပန္လာရင္ သူတို႔စိတ္က်ဥ္းၾကပ္ၾကတယ္လို႔ စေနာက္လိုက္ေသးတယ္။ ကၽြန္မေက်ာင္းတက္ျပန္သြားေတာ့မယ္ဆိုရင္ အငယ္ေလးက စတတ္တယ္ “ကိုကိုေရ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးေန႔က ဘယ္ေန႔လည္းသိလား“ “ဇန္နဝါရီ (၄) ရက္ေလ“ “ အရင္က ဟုတ္တယ္ဗ် အခုေတာ့ ေျပာင္းသြားၿပီ မနက္ျဖန္ မမေက်ာင္းသြားမည့္ေန႔က လြတ္လပ္ေရးေန႔ျဖစ္သြားၿပီ“ တဲ့။ မခံခ်င္ေအာင္ စတာ။ ၿပီးေတာ့က်လည္း ကၽြန္မလမ္းမွာစားဖို႔ အခ်ဥ္ထုပ္ေတြ ဝယ္လာေပးတာလဲ သူတို႔ပါပဲ။ မနက္ကားဂိတ္လိုက္ပို႔ၿပီး ပ်င္းက်န္ခဲ့တာလဲ သူတို႔ပါပဲ။ ကၽြန္မေက်ာင္းျပန္ကားဂိတ္လာႀကိဳရင္လည္း သူတို႔ေပ်ာ္ေနၾကတာပါ။ မႏၱေလးကားေတြ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕ေလးကို ညေန (၇) နာရီေရာက္မယ္ဆို ညေန (၅) နာရီေလာက္ကတည္းက ထမင္းစားၾက၊ လာႀကိဳဖို႔ျပင္ၾကတာလဲ သူတို႔ေတြပါပဲ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ကၽြန္မစားဖို႔ ကၽြန္မႀကိဳက္တတ္တဲ့ တို႔ဟူးသုပ္ခ်ဥ္စပ္ေလး ဝယ္ထားေပးတာလည္း သူတို႔ေလးေတြပါပဲ။

သိပ္ခ်စ္တဲ့ ေမာင္ႏွမေတြ ျမင္ရရင္လည္း ၾကည္ႏူးမိပါတယ္။ မမဂ်စ္တူးရဲ႕ ပို႔စ္ေတြမွာလည္း ေမာင္ေလးကို ခ်စ္တဲ့ေမတၱာေတြ ေတြ႔ရေတာ့ ၾကည္ႏူးမိတယ္။ အစ္ကိုအန္ဒီရဲ႕ သမီးေလးက သူ႔ေမာင္ ပိစိေကြးေလးကို ခ်စ္ေနတာလည္း သြားသြားေခ်ာင္းၾကည့္ရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ဘဝရဲ႕ ေကာင္းတာ၊ ဆိုးတာ၊ ၾကည္ႏူးတာ၊ ဝမ္းနည္းတာေတြကို မွ်ေဝခံစားမည့္သူေတြက တအူတံုဆင္း ေမာင္ႏွမရင္းေတြပဲလို႔ ယံုၾကည္ခံစားမိပါတယ္။

မဇနိ

14 comments:

ျမရြက္ေဝ August 19, 2008 at 5:47 AM  

အိမ္က ဂ်စ္ေမာင္ေလးကို သတိရသြားျပီ။ ညီမက အလတ္ဆိုေပမယ့္ အငယ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ မရခဲ့ဘူး။ ေမာင္ေလးအေပၚဘဲ အမၾကီး တစ္ေယာက္လို ေနခဲ့ရတာ။ အမအၾကီးဆုံးက အေလွ်ာ့မေပးတတ္ေတာ့ အျမဲအေလွ်ာ့ေပးတဲ့ ညီမကို ေမာင္ေလးက ပိုကပ္တယ္။ အမႏွစ္ေယာက္လုံး တရပ္တေက်း ေက်ာင္းသြားတက္ရတာခ်င္အတူ ညီမစီဘဲ စာေရးတာ။ အေဆာင္မွာ ငိုေနမွာစိုးလို႕ အျမဲ ေနာက္ေျပာင္တဲ့ စာေတြ ေရးတယ္။ ကာတြန္းလဲ ဆြဲတတ္ေတာ့ သူ႕အမကို ပုံ အမ်ိဳးမ်ိဳးဆြဲျပီးေနာက္တယ္။ သူ႕စာလာရင္ ညီမအျပင္ တစ္ေဆာင္လုံးက ဖတ္ျပီးေပ်ာ္ၾကတယ္။ မနိ ေမာင္ေလးလိုေတာ့ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ မရပါဘူး။ ငယ္ငယ္ကတည္းက အေဖဆုံးသြားေတာ့ သူ႕ကို အေဒၚေတြ အမေတြက အလိုလိုက္ထားသလို ျဖစ္ေနတာ။ ဆိုးေတာ့ မဆိုးဘူးဆိုေပမယ့္ သူ႕ကို ခုခ်ိန္ထိ စိတ္ပူေနရတယ္။ ဘုန္းၾကီးဝတ္သြားရင္ ေကာင္းမယ္လို႕ စိတ္ကူးေနတာ။ (ကိုယ္က်ယူျပီးေတာ့ေလ :P)
ေမာင္ႏွမေတြ မ်ားတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေတာ့ အမွန္ဘဲ။ ငယ္ငယ္က ရန္ျဖစ္လိုက္ ျပန္ေခၚလိုက္ေပမယ့္ ၾကီးလာေတာ့ ကိုယ့္မွာ ဒီေမာင္ႏွမက လြဲျပီး ေဆြမ်ိဳးရင္းတာ မရွိဘူးေလ။
အမ်ိဳးထဲမွာ တဝမ္းကြဲ တဦးထဲေသာသမီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ခမ်ာ ခေလးတုန္းက ကစားခ်င္လြန္းလို႕ တျခားကေလးေတြကို အျမဲအေလွ်ာ့ေပး ေဆာ့ရတယ္။ ေနာင္က်ရင္ မနိနဲ႕ ကိုနိလည္း ကေလးေတြမပ်င္းရေအာင္ 頑張ってねぇ。。。。:D

nu-san August 19, 2008 at 8:01 AM  

အမလည္း အိမ္မွာ အလတ္ဆုိေပမယ့္ အၾကီးလိုျဖစ္ေနတာ။ (ဟုိအေပၚက ညီမေလးလည္း အလတ္ပဲလား.. :D) အမလည္း အကုိနဲ႔ေမာင္ကုိ အခုထိ စိတ္ပူေနရတုန္းပဲ။ သူ႕ဘာသာသူစိတ္ပူတာေတာ့ မတတ္ႏုိင္ဘူး ညီမရယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ နင့္ဟာနင္ အဆင္ေျပေအာင္ေနလုိ႔ေျပာေပမယ့္ ကုိယ္က နဂုိကလည္း စိတ္ပူတတ္တာကုိး။ အမတုိ႔ေမာင္ႏွမေတြက်ေတာ့ ရန္ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထမရွိဘူး။ အမ အကုိက ညီမဆုိေတာ့ အျပင္ေတြ ဘာေတြ သြားရင္ မေခၚခ်င္ဘူး။ ေမာင္ေလးကေတာ့ သီးခံတတ္တယ္။ အမ ဘယ္သြားသြား သူလိုက္တယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၂ ႏွစ္ၾကီး ၂ ႏွစ္ငယ္သာဆုိတယ္ ရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းလုိျဖစ္ေနၾကတာ။ မဇနိရဲ႕ ပုိ႔စ္ေလးဖတ္ျပီး အကိုနဲ႔ ေမာင္ကုိ ပုိသတိရမိတယ္။ ဒီညေတာ့ ဖုန္းဆက္လိုက္ဦးမယ္.. :(

ေမာင္မ်ိဳး August 19, 2008 at 8:32 AM  

က်ေနာ္လည္း မဇနိလို အစ္မ ေတြ ရွိတယ္ း) အငယ္တည္းက ေခၚၾကတဲ့ အတိုင္း ခုခ်ိန္ ထိ ခေလး ခေလး လို ့လာလာေခၚၾကလို ့ ေအာ္ထားရတယ္ လူၾကားထဲက် ခေလးလာေခၚေနၾကရင္ ဒီေကာင္ သူ ့ကိုသူေတာ္ေတာ္ငယ္ေစခ်င္လားမသိဘူးဆိုျပီး ျဖစ္မွာေၾကာက္လို ့ ။ ဟုတ္တယ္ အစ္မေရ့ တကယ္ေတာ့ ေမာင္ႏွမဆိုတာ သိပ္ကိုေႏြးေထြးတဲ့သူေတြပါပဲ တစ္ေယာက္ ၀မး္နည္းရင္ လိုက္၀မး္နည္း အေပ်ာ္ဆိုလည္း မွ်ေ၀တက္ၾကတယ္ ။ တစ္ဦးတည္းေသာ သူေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး သိပ္အထီးက်န္တယ္လို ့ထင္တယ္ ဒါနဲ ့ စကားမစပ္ အငယ္ဆံုးေတြက အလိုလိုက္ခံရ အခ်စ္ခံရတာမ်ားတယ္ ဟီးး အစ္ကိုၾကီးက စိတ္တိုလို ့ထုေတာ့မယ္ဆို အစ္မဆီေျပး အစ္မက ေခါင္းေခါက္မယ္ဆို အစ္ကို ့ဆီေျပးနဲ ့ သိပ္ေပ်ာ္ဖို ့ေကာင္းတာ လြမ္းမိတယ္ အဲ့တုနး္က အခ်ိန္ေတြကို .............

ေမာင္ျဖဴ August 19, 2008 at 9:27 AM  

မဇနိေရ၊ မဇနိတို႔ေမာင္ႏွမေတြသံေယာဇဥ္အေၾကာင္းဖတ္ရတာ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လဲ ေမာင္ႏွမေလးေယာက္ဆိုေတာ့ မိသားစုေတာင့္တယ္ေျပာရမလားပဲ။ အစ္မေတာ့မရိွဘူး။ က်န္တာအကုန္ရိွတယ္။ အစ္မေတြကေတာ့ ေမာင္ေတြ။ ညီမေတြကို ပိုခ်စ္တတ္ၾကတယ္ထင္တယ္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ အစ္မတစ္ေယာက္ေလာက္ လိုခ်င္ခဲ႔သား။ အစ္ကိုကလဲေတာ္ပါတယ္။ စိတ္ႀကီးတာကလြဲရင္ေပါ့။ မဇနိလဲ မဇနိေမာင္ေလးေတြနဲ႔အတူ တစ္သက္လံုးခ်စ္ႏိုင္ပါေစဗ်ာ။

တားျမစ္ ထားေသာ... August 19, 2008 at 11:50 AM  

မဇနိ ဖတ္ေကာင္းတယ္။ သံေယာဇဥ္ေတြကို ခံစားမိတယ္။ စိတ္မေကာင္းတာကေတာ့ ကိုဇနိကို မွ်ေဝခံစားမဲ့သူလို႔ မယံုၾကည္တာပါပဲ။
(ဟဲဟဲ... ေနာက္တာပါ။)
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစဗ်။

Republic August 19, 2008 at 3:36 PM  

စာေရးအရမ္းေကာင္းတဲ့ မမနိ ေရ ၊၊ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းပါတယ္ ၊၊ မမနိရဲ႕ ေမာင္ေလးေတြျဖစ္ရတာလည္း ကံေကာင္းပါတယ္၊၊ မမနိက အရမ္းနားလည္ဂရုစိုက္တတ္တာကိုး ၊၊ ေတာ္ဒယ္ဗ်ာ ..တို႕ရဲ႕ မဇနိ ၾကီးကြ၊၊
ကိုဇနိ ၾကီးေရ ... ဘာမွမပူနဲ႕ေနာ္၊၊ မဇနိၾကီးရွိတယ္ ၊၊

ဇနိ August 19, 2008 at 3:46 PM  

သူရွိေနရင္ က်ေနာ္က ဘာမွကို မပူတာ ကိုႀကီးဝီ..
း)
ကို VBT ေရ...
ေျပာတယ္ မဇနိ ကို ..နာကက်ေတာ့ မေဝမွ်တာၾကလို႔ဆိုေတာ့...
ကာတီဂိုရီ-မတူဘူးတဲ့
ဟီးဟီး

ေမာင္မ်ိဳးေရ - သူကလည္း ေမာင္ေလးေတြကို ခေလးခေလးနဲ႔ အားႀကီးေခၚတာ...ဟိုက အသက္ေတြကနည္းေတာ့တာလည္း ဟုတ္ပဲနဲ႔..ေျပာမရဘူး...

အမႀကီး ႏုစံ - ဖုန္းဖိုးကို မဇနိဆီေတာင္းလိုက္..

ျမရြက္ေဝေရ - သူလည္း ေမာင္ေလးေတြကို ဘုန္းႀကီးဝတ္ေစခ်င္တာပါပဲ..
း)

ဂ်စ္တူး - gyit_tu August 19, 2008 at 6:40 PM  

မဇနိေရ ဒါေလးဖတ္ျပီး တကယ္ ၾကည္နူးမိတယ္ း)

khin oo may August 19, 2008 at 8:12 PM  

တို.ကေတာ.တို.ေမာင္ေလးကို စိတ္ကုန္လို. မိန္းမယူသြားေတာ.ဝမ္းသာလိုက္တာ. ခိုးေၿပးမယ္ ဆိုလို.လမ္းစရိတ္ ကိုးဆယ္ေတာင္ ေပးလိုက္ေသးတယ္။ ေတာ္ရဲ.သားနဲ.စာမက်က္. ခ်က္ထိုး အိမ္မၿပန္. ဘီယာေသာက္. လဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္.

May Moe August 19, 2008 at 8:32 PM  

ေမာင္ေလး ရွိဝူး ။ ညီမေလး ေတြၾကီးပဲ။ မမနိ စာေလးေတြဖတ္ရတာ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတယ္

အညာသား August 20, 2008 at 2:50 AM  

က်ေနာ္ကေတာ့ အႀကီးဆုံးဗ်။ အငယ္ေတြကုိ သတိရလုိက္တာဗ်ာ...။

မဇနိ August 20, 2008 at 8:15 AM  

ဟုတ္ကဲ့ မမဂ်စ္ ေက်းဇူးပါ

အစ္မကေတာ့ စံ ပဲေနာ္ မမေကအိုအမ္

ညီမေလးေတြလည္း ခ်စ္စရာေကာင္းတာေပါ့ေနာ္ ေမမိုး

အညာသားေလးက သတိရတယ္ေပါ့
ဒါဆိုမုန္႔ေတြ၀ယ္ေကၽြးလိုက္ အိမ္ျပန္ရင္ :P

ညီမျမရြက္ေ၀ သူက်ေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး မတရားဘူးေနာ္

မမႏုစံ စိတ္ပူတာေတာ့ တားလို႔ရဘူးေနာ္။ ဒါနဲ႔ ဖုန္းဆက္ၿပီးၿပီလား :P

ဟိုေျပးကပ္ ဒီေျပးကပ္ ခၽြဲတဲ့ လူလည္ ေၾကာင္ေလးေပါ့ ေမာင္မ်ိဳးက ခုလည္း ခေလးပဲ ခြိခြိ


ကိုေမာင္ျဖဴ႕အစ္ကိုႀကီးက စိတ္ႀကီးေပမယ့္ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ ဟုတ္

ကိုတားျမစ္ထားေသာ ေနာ္ အခၽြန္နဲ႔မ မနဲ႔အံုး ဒီမွာ ရန္လုပ္ေနတာဗ်

ကိုႀကီး ၀ီ ေရ ကိုဇနိကိုက်ေတာ့ ဂရုစိုက္ေတာ့ ၀ူး

တန္ခူး August 20, 2008 at 12:48 PM  

မဇနိတို ့ေမာင္ႏွမေတြ အေၾကာင္း ဖတ္ရတာ ၾကည္ႏူးစရေလး… တို ့ေတြနဲ ့ေတာ့ ကြာပါ့… တို ့ေမာင္ေလးနဲ ့တို ့က ရန္ျဖစ္ရင္း သတ္ရင္း ပုတ္ရင္း ခ်စ္ၾကတာ… မဇနိေမာင္ေလးေတြက အရမ္းလိမၼာပံုပဲ…ဒီေခတ္မွာ အဲလိုကေလးေတြ ရွားသြားျပီ… တို ့ေမာင္ေလးကေတာ့ တကယ့္ Heavy Rock… နီးတက်က္က်က္ ေ၀းတသက္သက္… ေ၀းေနေတာ့လဲ လြမ္းမိျပန္ေရာ…

ရိုးရိုး August 31, 2008 at 4:21 AM  

ေမာင္ႏွမမ်ားတာ ေကာင္းပါတယ္၊
အနည္းဆုံး ကေလး သုံးေယာက္ေတာ့ ယူရမယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆေတာ့ ရိွပါတယ္။
ႏွစ္ေယာက္က မိဘေတြ ကို အစားထုိးဖို႕ န႕ဲ က်န္တစ္ေယာက္က ႏိုင္ငံေတာ္ အတြက္တဲ့။


ဟဲဟဲ ဒီအထဲ က ေမမိုး ကို ပဲ ခင္လိုက္ေတာ့မယ္ :P

  © Blogger templates Shiny by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP