လူဘဝက သိပ္တိုတယ္…

>> Monday, December 8, 2008


အင္း တကယ္ေတာ့ ဒီအေၾကာင္းေလးကို ေရးမလို႔ဆိုတာက အရင္လကတည္းက ဆိုပါေတာ့။ အေၾကာင္းေတြမ်ား တိုက္ဆိုင္ေတာ့ ေရးခ်င္တာကို ခ်က္ခ်င္းေရးမရဘူး။ စာေမးပြဲတဖက္ဆိုေတာ့ မလႈပ္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတာ။ အခုေတာ့ အမွတ္တရေလး အျဖစ္ ေရးလိုက္ပါတယ္။


က်ေနာ္ စာၾကည့္ေနတုန္း အိမ္က တူေလးတစ္ေယာက္ အင္တာနက္ဆိုင္ကေန အြန္လိုင္းတက္လာတယ္။ သူက အင္တာနက္ကို လာၿပီး သုံးခဲတာမိုလို႔ ဘာမ်ားအေရးႀကီးတာပါလိမ့္ဆိုၿပီး ေတြးေနေသးတယ္။ ေအး ငါလည္း စာေမးပြဲရွိလို႔ စာၾကည့္ေနရတယ္လို႔လည္း ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တခုခုေတာ့ တခုခုပဲဆိုၿပီး စိတ္ကထင္လိုက္ေတာ့ အိမ္က အေဒၚေနေကာင္းရဲ႕လားလို႔ ေမးလိုက္တယ္။ ေကာင္းပါတယ္တဲ့။ ေအာ္ ေကာင္းပါတယ္ ေျပာလည္း စိတ္က မယုံပါဘူး။ သူအြန္လိုင္းကေနဆင္းသြားေတာ့ မႏၱေလးက ညီအြန္လိုင္းတက္လာတယ္။ ႀကီးႀကီး အေၾကာင္းသိၿပီးၿပီလားတဲ့။ (အေဒၚကို ႀကီးႀကီးလို႔ က်ေနာ္တို႔ တူေတြက ေခၚတာပါ။) မသိဘူး ေျပာပါဦးဆိုေတာ့။ မေန႔က ဆုံးသြားၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း လကြယ္ေန႔ျဖစ္ေနလို႔ ဒီေန႔ပဲ အသုဘခ်တဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။

မျဖစ္ဘူး အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ဦးမွပဲဆိုၿပီး အေမ့ဆီကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ သူက ေျပာပါတယ္။ အသက္ကလည္း ၈၄ ျပည့္ဖို႔ ၂ ရက္ပဲ လိုေတာ့တဲ့အေၾကာင္း အေသအခ်ာျပဳစုလိုက္ရေၾကာင္းေတြ၊ သရဏဂုံတင္ရတဲ့အေၾကာင္း၊ သူ႔တူေတြလည္း အစုံအလင္ေရာက္ေနေၾကာင္း အေၾကာင္းစုံေျပာပါတယ္။ အေမေျပာတာကို နားေထာင္ရင္နဲ႔ ဝမ္းနည္းလာလို႔ ဒီဖက္က မ်က္ရည္ေတြက်လာတယ္။ အေမကလည္း မ်က္ရည္ေတြက်လို႔။ ခ်စ္ရခင္ရတဲ့သူ လူ႕ေလာကက ထြက္ခြာသြားတာကိုး။

အေမမွာ ေမာင္ႏွမ ၇- ေယာက္ရွိပါတယ္။ အခုေတာ့ ၃-ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တာပါ။ အခုဆုံးသြားတဲ့ အမႀကီးက အႀကီးဆုံးအပ်ိဳႀကီးပါ။ အေမက အငယ္ဆုံးျဖစ္ၿပီး အေမလည္း အသက္ ၆၃ ထဲေရာက္ေနပါၿပီ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္က ၂၁ ႏွစ္ေလာက္ကြာတာကိုး။ ဒီေတာ့လည္း အေမနဲ႔သူနဲ႔က အေမနဲ႔သမီးအရြယ္လို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ ငယ္စဥ္က အမႀကီးက ညီမငယ္ကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ရတယ္။ အခု အမႀကီး အိုမင္းလာေတာ့ ညီမငယ္က ေစာင့္ေရွာက္လိုက္ရတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ေမာင္ႏွမတေတြက ဒီအေဒၚအႀကီးဆုံးကို အလြန္ခ်စ္တာပါ။ သူက ရြာမွာေနတဲ့သူဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေတြ ၿမိဳ႕ေပၚက ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ဆို အေဒၚ့ဆီကိုပဲ အေျပးအလႊားသြားခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္တို႔က အေမ့ဖက္က အဖိုးအဖြားကို မမွီလိုက္ရပါတယ္။ ဒီအေဒၚႀကီးကပဲ အဖြားျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။ သူကလည္း တူေတြကို ခ်စ္လြန္းေတာ့ အလိုလိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေမာင္ႏွမတေတြ ညညအိပ္္ရင္ သူ႔ေဘးမွာ ေနရာလုရတာပါ။ သူကလည္း တူေတြကို အခ်စ္ပိုသလို တူေတြကလည္း အခ်စ္ပိုပါတယ္။

အေဒၚအခ်စ္ပိုတာကို ေျပာျပဦးမယ္။ အေမက သူ႔မိသားစုမွာ အငယ္ဆုံးျဖစ္သလို၊ က်ေနာ္ အေဖကလည္း သူ႔မိသားစုမွာ အႀကီးဆုံးသားပါ။ ဒီေတာ့ အေဖ့ရဲ႕ အေမ နဲ႔ အေမ့ရဲ႕ အမ အႀကီးဆုံးက သက္တူရြယ္တူေတြပါ။ အဖြားရြာက တစ္ရြာ၊ အေဒၚရြာက တစ္ရြာ။ အဖြားက ေျမးေတြကို သူ႔ရြာေခၚမယ္ဆိုရင္ အေဒၚက စိတ္မခ်ပါဘူး။ ဘယ္ႏွစ္ရက္ပဲေနခဲ့ေနာ္၊ ကေလးေတြကို အျပန္က် လုိက္ပို႔ေနာ္ နဲ႔ မွာတတ္လြန္းလို႔ အဖြားလုပ္သူကလည္း “မသန္းရင္ရယ္ က်ဳပ္ကလည္း သူတို႔ အဖြားအရင္းပါေတာ္” နဲ႔ ျပန္ေျပာယူရတယ္။

က်ေနာ့္ အေဒၚအပ်ိဳႀကီးရဲ႕ ဘဝ တေစ့တေစာင္း နည္းနည္းေလး ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ သူ႔ေအာက္က ကပ္ရပ္ ေမာင္တစ္ေယာက္က ကေလးေတြ ၈-ေယာက္ ေမြးၿပီးေတာ့ ဆုံးသြားတယ္။ ကေလးေတြ အေမလည္း ဆုံးသြားေတာ့ အဲဒီ ၈ ေယာက္ကို သူပဲ ရွာေဖြေကြ်းေမြးခဲ့တာပါ။ သူမွာေလ အိမ္ေထာင္သာ မက်ခဲ့ရေပမယ့္ ကေလးအေမႀကီးပါပဲ။ အကိုဝမ္းကြဲေတြ အမဝမ္းကြဲေတြကလည္း က်ေနာ္တို႔အတြက္ေတာ့ အရင္းေတြပါပဲ။ သူမွာ သူ႔ေမာင္က ေမြးတဲ့ကေလးေတြကိုေစာင့္ေရွာက္ရ၊ ညီမက ေမြးတဲ့ က်ေနာ္တို႔ေတြကို ခ်စ္ရနဲ႔ပါ။ လူေတြ တၿပဳံႀကီးကို သူမွာ ေဈးေရာင္းေကြ်းတယ္၊ ေတာင္သူလုပ္ေကြ်းတယ္။ ေက်ာင္းေတြထားေပးတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ သူ အလုပ္လုပ္ေနတာေတြက သူ႔အတြက္ဆိုတာ ဘာမွကို မရွိပါဘူး။ သူ႔တူေတြအတြက္ ညီမအတြက္၊ ညီမကေလးေတြ အတြက္။

အရင္ကေတာ့ သူကရြာမွာေနတယ္၊ ၿမိဳ႕ေပၚလာၿပီး ေဈးဝယ္တယ္၊ ရြာမွာ ျပန္ေရာင္းတယ္။ ေတာင္သူ ကိစၥေတြ ေရာင္းစရာေတြကို ၿမိဳ႕ေပၚလာေရာင္းတယ္။ ေနာက္ သူ အသက္ႀကီးလာေတာ့ ေတာင္သူလည္း မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ၿမိဳ႕ေပၚပဲ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အတူေနတာပါ။ ရြာက အလုပ္ေတြကို အငွားနဲ႔လုပ္တာလုပ္၊ ေရာင္းတန္တာေရာင္းနဲ႔ လုပ္ရပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ တူေတြ တူမေတြကလည္း အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ သူ႔နားလည္း ကပ္မေနအားေတာ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းေတြ ေျပးတက္ၾက၊ အလုပ္ေတြကိုယ္စိနဲ႔ဆိုေတာ့ သူ႔နားကို ေျပးခ်င္ေပမယ့္ မေျပးႏိုင္ပါဘူး။ အိမ္က အေမကပဲ သူ႔ကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရတာပါ။ အခုေတာ့ အေဒၚႀကီးလည္း ဆုံးပါးသြားပါၿပီ။

တကယ္ေတာ့လည္း က်ေနာ္တို႔ေတြက ေသျခင္းတရားကို ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္သလို ခပ္ေရွာင္ေရွာင္ လုပ္ေနတာပါ။ အေမ႔ေမာင္ႏွမေတြမွာ ၇-ေယာက္ရွိတာ ၃-ေယာက္ပဲက်န္ပါေတာ့တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္္ႏွစ္ေလာက္ကပဲ တစ္ေယာက္ဆုံးသြားတယ္၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆- လေလာက္ကပဲ တစ္ေယာက္ဆုံးသြားတယ္။ အခု အေဒၚႀကီးဆုံးပါးၿပီ။ က်န္တဲ့သူတြကလည္း က်ရြယ္ေတြပါပဲ။ ေျပာရရင္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဆုံးပါးေတာ့မွာပါ။ ကိုယ့္အလွည့္ကို ေစာင့္ေနရတာပါပဲ။ ကိုယ့္အလွည့္က ေရာက္လာမွာပါပဲ။ ကဲ ဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေတြ ေသမွာမေၾကာက္ေအာင္ ျပင္ဆင္ထားသင့္ပါတယ္။ ေသသြားရင္လည္း ဘဝကူးမွာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ တခုခုက်န္ခဲ့ေအာင္ ျပင္ဆင္ျပဳလုပ္ ထားသင့္ပါတယ္။ ဒါေတာင္အလွည့္က် သြားမွပါ။ ၾကားထဲက (ေကြးေသာလက္ မဆန္႔မိွ၊ ဆန္႔ေသာလက္မေကြးမွီ) ရုတ္ခ်ည္းဆိုရင္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ေတာင္ ရလိုက္မွာမဟုတ္ပါဘူး။

အားလုံးပဲ ေသျခင္းတရားကို ႏွလုံးသြင္းမိၿပီး မေသခင္မွာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြ ျပဳလုပ္ႏိုင္ပါေစ။ တရားဓမၼကို ႏွလုံးသြင္းၿပီး ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြ နည္းေအာင္ ဆင္ျခင္ႏိုင္ၾကပါေစ။

18 comments:

khin oo may December 8, 2008 at 1:31 PM  

အေဒၚအတြက္စိတ္မေကာငး္ပါ.။

၀ါ၀ါခုိင္မင္း December 8, 2008 at 1:38 PM  

လာေရာက္ဖတ္ရွဳျပီး အသိဥာဏ္ေလးတစ္ခုရသြား
ပါတယ္။ အေဒၚအတြက္လဲ စိတ္မေကာင္းမိပါဘူး။

May Moe December 8, 2008 at 1:39 PM  

ကိုနိ အေဒၚအတြက္စိတ္မေကာင္းပါဘူး ။

- December 8, 2008 at 1:41 PM  

မနက္ျဖန္ကစၿပီး (ဦးေတာ္) လုပ္ေတာ့မယ္။ အသိေပးတာ သာဓု .. ..

http://winzaw-mdy.blogspot.com/

Craton December 8, 2008 at 3:53 PM  

သားသားလည္းစိတ္မေကာင္းပါဘူး ဦးဦးနိ..
ဖြားဖြားအတြက္လည္း ေကာင္းရာဘံုေရာက္ေအာင္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ဖြားဖြားက ဒီေလာက္စိတ္ထားမြန္ျမတ္တာ.. က်ိန္းေသေကာင္းရာသုဂတိလားမွာပါ။

Republic December 8, 2008 at 4:17 PM  

ကိုနိ အေဒၚ အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသလို ကိုယ္ခ်င္းစာနားလည္ပါတယ္ဗ်ာ ၊၊ ပို႕စ္ေလးဖတ္ျပီးလည္း ေလာဘေဒါသ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ထိန္းျပီး အျမဲတည္ျငိမ္ေအာင္ေနဖို႕ ၾကိဳးစားမွာပါ ကိုနိ ၊၊
သတိတရလည္းရွိပါတယ္ဗ်ာ ၊၊

ကိုၾကီး၀ီ

PAUK December 8, 2008 at 5:37 PM  

ကိုနိေရ..
စိတ္မေကာင္းပါဘူး..

sin dan lar December 8, 2008 at 6:05 PM  

ကိုဇနိရဲ႕ အေဒၚ ေကာင္းရာသုဂတိေရာက္ပါေစ

nu-san December 8, 2008 at 6:09 PM  

ကုိဇနိ အေဒၚအတြက္ စိတ္မေကာင္းဘူး.. ေကာင္းရာ မြန္ရာ ေရာက္ပါေစ..

Moe Cho Thinn December 8, 2008 at 7:32 PM  

ေသျခင္းတရားဆိုတာ ႀကီးတယ္ ငယ္တယ္ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္က ငယ္ေပမဲ႔လည္း ေသဖို႔ကံပါရင္ သူတို႔ထက္ေတာင္ ေစာ ဆုံးခ်င္ ဆုံးရအုံးမွာ။
ဒါေၾကာင္႔ ခ်စ္ခင္သူေတြ ခြဲခြာရရင္ စိတ္ထိခိုက္လြန္းလို႔ အမေတာ႔ အဲဒီလိုပဲ ေျဖယူတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ခြဲခြာရတဲ႔ အခ်ိန္မွာ အတတ္ႏိုင္ဆုံးေတာ႔ နာက်င္တာေတြ မခံစားရဘဲ ေအးခ်မ္းေစခ်င္မိတယ္။
ကိုနိ အေဒၚဆုံးတာ ေကာင္းရာသုဂတိလားဖို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။

ကိုရင္ညိန္း December 8, 2008 at 7:41 PM  

အေတာ္ကုသိုလ္ေကာင္းလို႔ ၈၄ ႏွစ္နီးပါးေနခဲ့ရတာ ။
ထပ္တူဝမ္းနည္းပါတယ္ ကိုဇနိေရ... ။

မီယာ December 8, 2008 at 9:43 PM  

ေသျခင္းတရားက ႀကီးသူငယ္သူ မေ႐ြးဘူးဆုိတာ သိပ္မွန္ပါတယ္။ အဖြားက ၈၄ႏွစ္ေနရတာ ကုသုိလ္ ေကာင္းလွပါတယ္။ သြားတဲ့သူေတြက သြားၿပီး က်န္ရစ္သူ ေတြက လြမ္းဆြတ္ေၾကကြဲရတာပါ။ တုိေတာင္းလွတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ စိတ္ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေလး ေနႏုိင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနရတာပါပဲ ကုိဇနိေရ။

ေမာင္မ်ိဳး December 9, 2008 at 5:29 AM  

ကိုနိ.အေဒၚသတင္းဖတ္ရတာ စိတ္မေကာင္းဘူးဗ်ာ ဒါေပမယ့္ ဒီေခတ္မွာ ဒီေလာက္ အသက္ရြယ္ထိေနရတာ ေတာ္ေတာ္ ကံေကာင္းတယ္လို႔ေျပာလို႔ရေနျပီး။ ဆက္ျပီးေတြးၾကည့္ေတာ့ ေက်ာစိမ့္တယ္ဗ် ေသဖို႔အတြက္ ဘာမွမျပင္ဆင္ရေသးဘူး အထုတ္ေတာင္မျပင္ရေသးး ။

ThuHninSee December 9, 2008 at 6:24 AM  

ေႀသာ္ စိတ္မေကာင္းမၿဖစ္ပါနဲ႔ကိုနိရယ္။
သူခမ်ာ ခ်စ္တဲ႔သူေတြနဲ႔အတူ ၈၄ႏွစ္အထိအတူေနသြားရတယ္။
မမြန္ဆို အဲဒီအရြယ္ထိေတာင္ ခံပါ႔မလားမသိ။

ဇနိ December 9, 2008 at 1:10 PM  

အေဒၚအတြက္ ဆုေတာင္းေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

တားျမစ္ ထားေသာ... December 9, 2008 at 1:40 PM  

ေသျခင္းတရားကေတာ့ စိတ္မွာ သတိထားျပီး စြဲမေနႏိုင္ေသးဘူး။ ဒါမ်ိဳးေလးေတြ ေတြ႔ရင္ေတာ့ ေအာ္.. ဆိုျပီး သတိကပ္လာတတ္တယ္။

ကိုဇနိ ခ်စ္ရတဲ့အေဒၚ ေကာင္းရာသုဂတိ လားပါေစေပါ့။

သုခမိန္(E-Journal)

Yu Wa Yi December 10, 2008 at 3:47 AM  

တရားေတြ ရသြားပါတယ္။

ေမေအာင္ December 10, 2008 at 5:06 AM  

တရားရပါသည္။
ထပ္တူခံစားဝမ္နည္းမိပါသည္။

  © Blogger templates Shiny by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP