နိပြန္္ျပည္မွာ အိမ္ငွားမယ္

>> Tuesday, July 1, 2008


နိပြန္္ျပည္မွာ အိမ္ငွားမယ္
မဇနိ
1 July 08

လူတိုင္းဟာ နားခိုစရာေနရာေလးေတြ မရွိမျဖစ္လိုအပ္ၾကပါတယ္။ စား၊ ၀တ္၊ ေနေရးဆိုၿပီး မရွိမျဖစ္ဆိုေတာ့လည္း ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသေရာက္ေရာက္ ေနစရာအိမ္ေလးေတြ ရွာၾကရတာပါ။ ေနစရာရွာတဲ့အခါမွာ ကာလ၊ ေဒသေပၚမူတည္ၿပီး ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကံဳေတြ႔ၾကရတယ္။ စကၤာပူမွာ အိမ္ရွာၾကရတဲ့အေၾကာင္းကိုလည္း “ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ စကၤာပူမွ ခရုခြံေလးမ်ား” ဖတ္ရတာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းလွပါတယ္။ WeSheMe မွာလည္း “၀င္ကစြပ္”ဆိုၿပီးေရးထားလို႔ ဖတ္ရပါတယ္။ ကိုအန္ဒီေပးတဲ့နာမည္ေလးကို အေတာ္ သေဘာက်မိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ ေနစရာေလးေတြရွာၿပီး ၿပီးရင္ ထားခဲ့ၾကရတာမလို႔ပါ။


မိဘအရိပ္မွာ ခုိခဲ့စဥ္ကေတာ့ အပူအပင္မရွိေပါ့။ အိမ္ငွားရတဲ့ ဒုကၡဆိုတာ နားမလည္ခဲ့ပါဘူး။ နိပြန္ျပည္ေရာက္ေတာ့ လာကတည္းက သူတို႔စီစဥ္ထားတဲ့ အေဆာင္ေတာ္ၾကီးမွာ ေနခဲ့ရတယ္။ ဒုကၡဆိုတာ နားမလည္ခဲ့ျပန္ဘူး။ အစစအရာရာ အဆင္ေျပတဲ့ေနရာမွာ တက္ေနခဲ့ရတာဆိုေတာ့ အိုေကမွာစိုေျပေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အေဆာင္က ၁ ႏွစ္ၿပီးေတာ့ ထြက္ရမယ္တဲ့။ အဲဒါမွ ဒုကၡနဲ႔လွလွေတြ႔ရပါေတာ့တယ္။ အခ်ိန္မျပည့္ခင္ ၂ လအလိုကတည္းက အိမ္ရွာဖို႔ ျပင္ဆင္ရပါတယ္။ ပိုက္ဆံလည္း ႀကိဳစုရပါတယ္။ စကားကလည္း ေကာင္းေကာင္းမတတ္ေတာ့ စိတ္ညစ္မိတာ အမွန္ပါ။ အိမ္မရွာလည္း ေနစရာမရွိေတာ့ အိမ္ရွာပံုေတာ္ ထြက္ဖို႔ ျပင္ရေတာ့တယ္။

ဂ်ပန္မွာ အိမ္ငွားေတာ့မယ္ဆိုရင္ ယန္းေသာင္း ၂၀ အနည္းဆံုး လက္ထဲမွာ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနရမယ္။ ဒါကလည္း အေတာ္အသင့္အိမ္ေလာက္ပဲ ရွာမွာမလို႔ပါ။ သူတို႔ ဂ်ပန္ေတြေနသလို အိမ္ရွာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေသာင္း၃၀ ေလာက္ရွိရမွာပါ။ အိမ္ရွာေပးတဲ့ မီနီေလးေတြက ေနရာအႏွံ႔ ေပါလွပါတယ္။ ဂ်ပန္မွာ အိမ္ပိုင္မယ္ဆိုရင္ အေတာ္အဆင္ေျပတဲ့သူေတြပါ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အိမ္ငွားေနၾကရပါတယ္။ မီနီေတြဒီေလာက္မ်ားတာ အကုန္မ်ား အိမ္ငွားေနၾကတာလားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားမိပါတယ္။

အိမ္ငွားတဲ့ မီနီေတြ သြားရင္ ပြဲစားခေပးရမွာ ေၾကာက္လို႔ ေက်ာင္းက Co-op ကိုပဲ သြားၾကည့္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ စာအုပ္ေတြနဲ႔ အိ္မ္လိပ္စာ၊ ေစ်းႏႈန္း၊ ဘယ္ဘူတာကေန ဘယ္ႏွစ္မိနစ္လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္ စသည္ျဖင့္ ၾကည့္ရွာႏိုင္ပါတယ္။ အေရးႀကီးတာက ဘယ္ေလာက္က်ယ္လဲ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာက ပါၿပီးသားလားဆိုတာ ၾကည့္ရတယ္။ တခ်ိဳ႕ အခန္းေတြမွာက ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာက ဘံုသံုးရပါတယ္။ မီးဖိုဆိုလည္း ဘံုသံုးရပါတယ္။ ဘံုသံုးရတယ္ဆိုေပမယ့္ အခန္း ၃၊ ၄ ခန္းကို ေရခ်ိဳးခန္း၊ မီးဖို၊ အိမ္သာ စုသံုးရတယ္ေပါ့။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိေပမယ့္ ကိုယ့္က မိန္းကေလးတေယာက္ထဲ ေနမယ္ဆိုရင္ အခန္းထဲမွာ အစံုပါၿပီးသားကမွ ပိုအဆင္ေျပပါတယ္။ ေစ်းခ်ိဳတယ္ဆိုၿပီးသြားၾကည့္လိုက္ရင္ တခုမဟုတ္တခုလိုအပ္ေနလို႔သာ ေစ်းခ်ိဳတာမ်ားပါတယ္။ ညက ဂ်ာမဏီက သူငယ္ခ်င္းေျပာသလို သူေနတဲ့ၿမိဳ႕ကကို ပိုေစ်းၾကီးေနလို႔တဲ့။ ကၽြန္မေနတဲ့ၿမိဳ႕မွာလည္း ေစ်းႀကီးပါတယ္။ အတန္ငယ္ေသးငယ္တဲ့ ၿမိဳ႕ေတြထက္ေတာ့ ၂ ဆနီးပါး ပိုေပးရတာပါပဲ။

ဘူတာနားလည္း နီးရမယ္၊ စူပါေတြလည္း နီးရမယ္ဆိုရင္ ယန္း ၇၀၀၀၀ တန္က အနည္းဆံုးပါ။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ငွားမယ္ဆို ေသာင္း ၂၀ ေလာက္ကုန္တယ္လို႔ ခန္႔မွန္းထားရပါတယ္။ ပြဲစားကို ၁ လစာ၊ deposit က ၁ လစာ၊ insurance (မီး၊ ငလ်င္) က ယန္း ၁၄၀၀၀ ေပးရပါတယ္။ deposit ၁ လစာအိမ္ဆိုတာ အင္မတန္ရွာရခက္ပါတယ္။ ေနရာေကာင္းရင္ ယန္း ၁၅၀၀၀၀ ေလာက္ ေပးရပါတယ္။ အိမ္ေဆာက္ထားတဲ့ သက္တမ္းေပၚလည္း မူတည္ၿပီး ေစ်းကြာပါတယ္။ ဒီႏိုင္ငံမွာက ငလ်င္ကို အၿမဲစဥ္းစားေနရေတာ့ သက္တမ္းၾကာတဲ့အိမ္ေတြဆို မေနခ်င္ၾကပါဘူး။ ငလ်င္ကလည္း တခါတေလ ေန႔တိုင္းေလာက္လႈပ္ေနတာပါ။ တေန႔ ၂ႀကိမ္ဆိုတာ ထက္ထက္မိုးဦးသီခ်င္းမဟုတ္ဘဲ ဒီမွာေတာ့ ငလ်င္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေရာက္ခါစကဆို ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေအာင္ေၾကာက္ေပမယ့္ အခုေတာ့ ဒန္းစီးရသလို ၿငိမ့္ေနမိတယ္။ ၆.၈ ငလ်င္ေလာက္ကေတာ့ ႀကံဳဖူးေနေတာ့တာပါ။ ခပ္ျပင္းျပင္းငလ်င္လႈပ္ၿပီးခါစဆိုရင္ အေရးေပၚကားသံေတြ ဆူညံေနေတာ့တယ္။ ထိခိုက္ဒဏ္ရာေတြလည္း ရၾကတယ္။ ကၽြန္မဆီမွာ ငလ်င္လႈပ္ရင္ အမ မေမေအာင္နဲ႔ ညီမပါ သူ႔ၿမိဳ႕ကေန ဘုရားစာရြတ္ေပးေနရပါတယ္။

အိမ္စရွာၿပီဆိုတာနဲ႔ တေနကုန္ေျခတိုေအာင္ သြားရပါတယ္။ ဒီအိမ္ၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး ေျပာလိုက္ရင္ အိမ္ပိုင္ရွင္က ကားနဲ႔လာေခၚပါတယ္။ ကားအေကာင္းစားေတြနဲ႔လာေခၚေပမယ့္ အိမ္ကိုမၾကိဳက္ရင္ အားနာစရာမလိုပါဘူး။ အားနာလို႔ ငွားမိရင္ ကိုယ္ပဲေနရေတာ့မယ္ ၁ ႏွစ္ ၂ ႏွစ္ေပါ့။ ဒီမွာက အိမ္ပိုင္ရွင္က သိပ္မာနႀကီးၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က ႏိုင္ငံျခားသားဆို မငွားဘူး။ တခ်ိဳ႕က ေက်ာင္းသားဆို မငွားပါဘူး။ အိမ္ငွားတဲ့ေနရာမွာ သူတို႔လူမ်ိဳးေတြလည္း ကၽြန္မတို႔လို ပင္ပန္းၾကတယ္လို႔ ဘာသာစကားသင္တဲ့ ဆရာမက ေျပာဖူးပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ ဘာသာစကားအခက္အခဲက ပိုပါလာေသးတယ္။ အာမခံလက္မွတ္ထိုးရတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔လို ႏိုင္ငံျခားသားက ပိုအလုပ္ရႈပ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း တာ၀န္ႀကီးေတာ့ လက္မွတ္မထိုးေပးခ်င္ၾကပါဘူး။ ကၽြန္မအိမ္ငွားတုန္းကေတာ့ ဂ်ပန္နဲ႔အိမ္ေထာင္က်တဲ့ တျခားႏိုင္ငံက သူငယ္ခ်င္းစံုတြဲက လိုက္ကူေပးပါတယ္။

အိမ္လည္းၾကိဳက္ၿပီ၊ အာမခံေပးမယ့္လက္မွတ္လည္းရၿပီဆိုရင္ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္လို႔ရပါၿပီ။ စာခ်ဳပ္တဲ့ေန႔မွာ အိမ္ေသာ့လည္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသာ့လဲေပးမယ့္ ကုမၸဏီီကလာရင္ ေသာ့ဖိုး ယန္း ၁၇၀၀၀ ေပးလိုက္ရပါေသးတယ္။ စာခ်ဳပ္တဲ့ေန႔ကရတဲ့ ေသာ့က အရင္လူေတြသံုးသြားတာဆိုေတာ့ စိတ္မခ်ရဘူးဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ လဲရတာပါ။ ေနရာတိုင္းစိတ္ခ်ရေအာင္ လုိက္စဥ္းစားေပးတာကေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံေတြလည္း လိုက္လို႔မႏိုင္ဘူးေပါ့။ အဲဒီအဆင့္ေရာက္ဖို႔က စိတ္ေမာလူေမာနဲ႔ပါ။ ကၽြန္မဆို တပတ္ေလာက္က အိမ္မေတြ႔ပါဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း မတ္လကုန္ဆို ထြက္တဲ့သူက ထြက္တယ္။ ေျပာင္းရမည့္သူေတြကလည္း အိမ္ရွာရတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း သူတို႔ေနတဲ့အခန္းဆက္ေနမလား။ deposit မေပးရဘူးေပါ့။ ေစ်းသက္သာလို႔သြားမေနလိုက္ပါနဲ႔ ပိုဆိုးမယ္။ အိမ္ပ်က္စီးတာေတြ ကိုယ္ထြက္မွ စုေလ်ာ္ေနရမွာမလို႔ပါ။

တေန႔ေတာ့ ကၽြန္မက ယန္း ၅ ေသာင္းအိမ္ကို သြားၾကည့္ေနတုန္း ထိုင္းက သူငယ္ခ်င္းက ယန္း ၄ ေသာင္းတန္ကို သြားၾကည့္ေနပါတယ္။ သူသြားၾကည့္မယ့္အိမ္က ပိုတန္ပါတယ္။ မီးဖိုခန္း သီးသန္႔ပါတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းသပ္သပ္၊ အိမ္သာသပ္သပ္၊ deposit က ၁ လစာ၊ ပြဲစားက ၁လစာဆိုေတာ့ ကၽြန္မလည္း အဲဒီအိမ္ေလးလိုခ်င္တယ္။ သူက ဂ်ပန္စကားပိုတတ္ေတာ့ သူရွာေတြ႔တာပါ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ သူက ဖုန္းေခၚလာပါတယ္။ သူ႔အိမ္ေဘးမွာ ပံုစံတူ၊ ေစ်းတူတအိမ္ရွိေသးတယ္တဲ့။ အေျပးေလး သြားၾကည့္တာေပါ့။ ကုမၸဏီက ကားနဲ႔လာေခၚပါတယ္။ ကားေပၚမွာ ဖိနပ္ကို အိတ္နဲ႔ယူလာေပးတယ္။ အိမ္ထဲ၀င္ခါနီးရင္ ဖိနပ္ေလးခ်ေပးပါတယ္။ အိမ္ေလးကိုျမင္ေတာ့လည္း ေက်ာင္းနဲ႔က ၇ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလ်ွာက္ရတာဆိုေတာ့ သေဘာက်သြားပါတယ္။ ေက်ာင္းကလည္း တေနကုန္ေနၾကတာဆိုေတာ့ ေက်ာင္းနားနီးမွ အဆင္ေျပပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ေစ်းအားလံုးတြက္လိုက္ေတာ့(Reservation fee (tetsukekin)၊ Deposit (shikikin)၊ Key money (reikin)၊ Service fee (chukai tesuryo)) ယန္း ၂၀ ေသာင္းကုန္သြားပါတယ္။ အမိႈက္ပစ္ခက တစ္လကို ယန္း ၂၀၀၀ ပါေသးတယ္။

အိမ္ေျပာင္းေတာ့မယ္ဆိုရင္ မတိုင္ခင္ ၃ ရက္ေလာက္မွာ ေရ၊ မီး၊ ဂက္စ္ ကို ဖုန္းဆက္ေျပာရပါတယ္။ ဘယ္သူမွ ကူမည့္သူမရွိေတာ့ ကိုယ္တိုင္ပဲ တတ္သေလာက္ခ်ရပါတယ္။ ေရ နဲ႔ မီးကေတာ့ ကိုယ္ေျပာင္းတဲ့ေန႔ ဘယ္ႏွစ္နာရီရေစမယ္ဆို အတိအက်ရပါတယ္။ သူတို႔ေမ့ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္ပါ့မလဲလို႔ စိတ္မပူရပါဘူး။ ဂက္စ္ကေတာ့ လူကိုယ္တိုင္လာပါတယ္။ ဘယ္ခ်ိန္လာရမလဲဆိုတာ ခ်ိန္းၿပီး အတိအက်ပဲလာပါတယ္။ ဂက္စ္မီးဖိုပိုက္တပ္ေပးတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းပိုက္ေတြ တပ္ေပးတယ္။ ဒုကၡေရာက္တာက အင္တာနက္ပါ။ အရင္အေဆာင္မွာေတာ့ ပိုက္ဆံလည္း မေပးရ၊ ေရာက္တာနဲ႔ အင္တာနက္ႀကိဳးက အဆင္သင့္ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပလွပါတယ္။ အျပင္လည္းေရာက္ေတာ့ ဒုကၡေတြမ်ိဳးစံုစေတြ႔ေတာ့တာပါ။ သူတို႔က ေရာက္စတုန္းက အစစ အဆင္ေျပလွတဲ့ေနရာမွာ ပစ္ထည့္ထားေတာ့ ခုေတာ့ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္း မသိျဖစ္ေနၿပီလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပန္ေျပာမိပါတယ္။ အင္တာနက္ေလ်ွာက္တာကလည္း တစ္လေလာက္ၾကာပါတယ္။ provider နာမည္မ်ိဳးစံုရွိေနေတာ့ ဟိုဟာယူရမွလိုလို၊ ဟိုကပဲ ၂ လ အလကားေပးတာ၊ ဒီက ipod လက္ေဆာင္ေပးတာ၊ ဟိုက ၆ လ အလကားနဲ႔ ဘယ္ေရြးရမွန္းမသိေတာ့ ၁ လခြဲေလာက္ၾကာပါေလေရာ။ အင္တာနက္မရွိရင္ မေနတတ္တဲ့သူဆိုေတာ့ ပိုပင္ပန္းတယ္ထင္ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕ေတာ့လည္း အိမ္ကို ရွယ္ယာေနၾကပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္က ၃ ေယာက္ရွယ္ယာေနဖို႔ ေျပာေပမယ့္ မေနျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အိမ္က မိသားစုေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြလာလည္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္တေယာက္ထဲေနတဲ့အတြက္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ တိုင္ပင္ေနစရာမလိုေတာ့ပါဘူး။ ရွယ္ယာေနမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မလို ဟင္းအၿမဲခ်က္၊ ေရေႏြးအသံုးမ်ား၊ heater မဖြင့္ရင္ ခ်မ္းတတ္တဲ့သူအတြက္ မလြယ္ဘူးဆိုတာ ေတြးမိေတာ့ အစကတည္းက တေယာက္ထဲ ေစ်းႏိုင္မည့္ေနရာမ်ိဳး ရွာခဲ့တာပါ။ အခုအိမ္ေလးကေတာ့ ေနရတာ အဆင္ေျပပါတယ္။ အိမ္ပိုင္ရွင္ကလည္း အေ၀းမွာေနတဲ့အတြက္ အေနက်ဳံ႕စရာမရွိပါဘူး။ အိမ္လခကိုလည္း ဘဏ္အေကာင့္ထဲ ထည့္ေပးရတဲ့အတြက္ အခုခ်ိန္ထိ အိမ္ပိုင္ရွင္ကို မျမင္ဖူးပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ေတာ့လည္း အိမ္ပိုင္ရွင္နဲ႔ အေပၚထပ္၊ ေအာက္ထပ္ေနရတဲ့အခါ အေနက်ံဳ႕ၾကတယ္ေျပာပါတယ္။ ဧည့္သည္လာရင္ လာျပန္ေပါ့ဆိုၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳးဆင္ျခင္ေနရတယ္ေျပာပါတယ္။

အိမ္အသစ္ေျပာင္းမယ္ဆိုရင္ အိမ္အေဟာင္းကိုလည္း ဒီတိုင္းထြက္လာလို႔မရပါဘူး။ အေဆာင္မွာ ဘယ္လိုသန္႔ရွင္းခဲ့ရမယ္ဆိုတာ တီဗြီၾကည့္ရပါတယ္။ သန္႔ရွင္းေရးပစၥည္းေတြကို သူတို႔ဆီက ယူလို႔ရပါတယ္။ အဲယားကြန္းကိုျဖဳတ္ အထဲက စကာေတြကို ေဆးေၾကာရတယ္။ လိုက္ကာေတြ အ၀တ္ေလ်ွာ္စက္ထဲ ထည့္ရတယ္။ မီးဖိုခန္းကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရတယ္။ မီးဖိုခန္းက အနံ႔စုပ္ပန္ကာေတြ ေဆးရတာ လက္ေတြေတာင္ နာပါတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းေဆးရတယ္။ ၾကမ္းတိုက္ရတယ္။ ေျပာင္လက္ရဲ႕လားလို႔ အခါခါျပန္ၾကည့္ရပါတယ္။ ကိုယ္စေနေတာ့လည္း သူတို႔က ေျပာင္လက္ေနတဲ့အခန္း ေပးခဲ့တာပါ။ အိမ္ငွားတဲ့အခါလည္း သန္႔ရွင္းေပးထားပါတယ္။ ကၽြန္မျပန္ထြက္တဲ့အခါမွာလည္း ျပန္ရွင္းေပးခဲ့ရအံုးမွာပါ။ ကူမည့္သူမရွိေတာ့လည္း အစစ ကိုယ္တိုင္လုပ္ရေတာ့တာပါပဲ။ အိမ္ေျပာင္းတဲ့လက ေက်ာင္းလံုး၀ မသြားႏိုင္ပါဘူး။ ျပန္လာရင္ ပင္ပန္းၿပီး ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ေျပာင္းၿပီးတဲ့အခါ ရပ္ကြက္ရံုးကို လိပ္စာသြားေျပာင္းရတယ္။ စာတိုက္မွာ လိပ္စာသြားေျပာင္းရပါတယ္။ အားလံုးၿပီးစီးသြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ လူလဲ အေတာ္ပင္ပန္းသြားပါၿပီ။ ေနာင္တခါ အိမ္ေျပာင္းရမွာ ေတြးေတာင္မေတြးခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ မေန႔ညက ဂ်ာမဏီက သူငယ္ခ်င္းလည္း အိမ္ရွာရတာ ေမာလိုက္တာလို႔ ညည္းလာလို႔ ဒီပို႔စ္ေရးလို္က္တာပါ။ အားလံုးပဲ အဆင္ေျပတဲ့ နားခိုစရာေလးေတြ ရွာေတြ႔ၾကပါေစ။

မဇနိ

16 comments:

ေမာင္ျဖဴ July 1, 2008 at 8:17 PM  

မဇနိေရ၊ အေရးညက္ပ၊ အရမ္းဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လို ေဘာ္ေက်ာ့ေတြအတြက္ေတာ့ အထူးအဆန္းပဲ။ သူမ်ားတိုင္းျပည္မွာစာသြားသင္ရတဲ႔ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အဖို႔၊ အခက္အခဲေတြကအေတာ့အမ်ားသားေနာ္။ စာကတစ္ဖက္၊ ဘာသာစကားကတစ္ေမွာင့္၊ ေနေရး၊ထိုင္ေရးေရာဆို ေတာ္ေတာ္ကိုမလြယ္တာ။ မဇနိကေတာ့ အေတာ္ကိုအေတြ႔အႀကံဳရိွသြားၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ တကယ့္ေက်ာင္းသားစိတ္မကုန္ေသးဘူး။ ခုေက်ာင္းၿပီးကာနီး ပေရာ္ဖက္ဆာေတြလက္မွတ္ယူတာေတာင္၊ ဟိုမသြားရဲ၊ ဒီမသြားရဲ၊ ဟုိဟာမွား၊ ဒီဟာမွားနဲ႔။ ကိုဇနိေရ ခင္ဗ်ားေတာ့မပူနဲ႔ေတာ့။ ေနေရး၊ထိုင္ေရးကအစ မဇနိကအကုန္တာဝန္ယူလိမ္႔မယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ႏွစ္ေယာက္အိမ္ငွားရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အိမ္ေဆာက္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္းေလးေတာ့လုပ္ဗ်ာ။ ဒါမွ တစ္လကိုးသီတင္းတန္သည္ လာလည္လို႔ရမွာ။ :P

k4 July 1, 2008 at 8:52 PM  

အိမ္ရွာရတာ ေမာေနတုန္း မဇနိပို႔စ္ကို ဖတ္လိုက္ရေတာ႔ ငါ႔နဳ႔တူတူပါပဲလားလို႔ ထင္မိတယ္
ဟုတ္တယ္ ငါလဲ ဒီမွာ အိမ္ရွာရတာေမာတယ္
ၿၿမန္မာဆိုလို႔ ကိုယ္တစ္ေယာက္ပဲ ရွိတာမို႔လဲ ပိုဆိုးတယ္

nu-san July 2, 2008 at 5:28 AM  

မဇနိေရ.. ပို႔စ္လည္းဖတ္ျပီးေရာ အမလည္း ေမာျပီးက်န္ခဲ့သလုိ ခံစားရတယ္.. အမတုိ႔တုန္းကေတာ့ ကုိယ္တုိင္ အိမ္မရွာရဘူး.. ရုံးက HR ကုိ ဘယ္လုိပုံစံမ်ိဳးေနခ်င္ပါတယ္ဆုိတာ ေျပာလိုက္ရင္ သူတုိ႔က ရွာေပးတယ္.. သူတုိ႔ေတြ႕တဲ့ဟာေတြကုိ ပုံေတြနဲ႔ လာျပေပါ့.. အဲဒီအထဲက စိတ္ၾကိဳက္ ျပန္ေရြးယူရတာ။ အမက ဟင္းခ်က္မွာဆုိေတာ့ မီးဖုိခန္းနဲ႔ အိပ္ခန္းကုိ သပ္သပ္ပါတဲ့ဟာကုိပဲ ေရြးယူတာမုိ႔ အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာသြားတာ တခုပဲ။ ဒီမွာက အိပ္ခန္းနဲ႔ မီးဖုိခန္း တြဲလ်က္ေတြက မ်ားတယ္ေနာ္..

အမတို႔ဆီမွာေတာ့ ေအာက္ဆုံးထပ္ဆုိရင္ ေစ်းပုိသက္သာတယ္.. ျပီးေတာ့ ရပ္ကြက္ေလ။ တခ်ိဳ႕ရပ္ကြက္ဆုိရင္ HR က အမ်ိဳးသမီးက အမတုိ႔ ေနခ်င္တာေတာင္ မငွားေပးဘူး။ ခဏခဏ လူသတ္မႈျဖစ္လုိ႔တဲ့။ အမတုိ႔လည္း အခုထိ အိမ္ရွင္မျမင္ဖူးဘူး။ အိမ္ငွားေနရင္ လူစုေနတာက ပုိက္ဆံသက္သာေပမယ့္ ေရရွည္မွာ သီးသန္႔ေနတာက ပုိေကာင္းတယ္လုိ႔ အမလည္းထင္တယ္။ စိတ္မညစ္ရဘူးေပါ့ေနာ္..

တေနရာကေန တေနရာ ေျပာင္းတာ အမလည္း အေတာ္ေၾကာက္ေနျပီ။ ဘာမွသာမဟုတ္တာ အရမ္းပင္ပန္းလုိ႔...ညီမ ဘယ္မွာေနတာလဲေတာ့ မသိဘူးရယ္.. ဒါေပမယ့္ အမတုိ႔ဆီေရာက္ရင္ လာလည္ေနာ္.. အိမ္လည္ေခၚပါတယ္.. မဇနိေရာ မေမေအာင္တုိ႔ေရာ ညီမေလးတုိ႔ေရာ..ေပါ့ေနာ္..:)

ညီမ July 2, 2008 at 6:05 AM  

မဇနိေရ...တကယ္စံုစံုလင္လင္ကိုေရးထားတာပဲ။ ၾကိဳက္တဲ႕အိမ္ခန္းေတြ႕ၿပန္ေတာ့လည္းေၿပာင္းရဖို႕ ေက်ာင္းကေနအေထာက္အထားရဖို႕ ေက်ာင္းရံုးခန္းကိုခဏခဏ သြားၿပီးဂ်ီက်ေပးရေသး။ တကယ္ကိုမလြယ္တာပဲေနာ္။
အစ္မ မႏုစံ..အိမ္လည္ေခၚတာေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္္။ မႏုစံေနတဲ႕ေနရာက osaka castle အနီးတ၀ိုက္မွာလို႕ထင္ပါတယ္။ ညီမက osaka castel လာဖို႕ဆိုရင္ ရထားနဲ႕ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာပါတယ္။

ျမရြက္ေ၀ July 2, 2008 at 6:27 AM  

မဇနိေရ..
က်မေတာ့ အိမ္ငွါးရတဲ့ ဒုကၡမၾကဳံလိုက္ဘူး။ အမ်ိဳးသားက သူ႕ဘာသာရွာျပီး ငွါးထားလို႕။ ဒီမွာႏိုင္ငံျခားသားကိုငွါးရင္ ေထာက္ခံမယ့္သူမရွိရင္ ငွါးလို႕မရဘူးရယ္။ ေတာ္႐ုံဂ်ပန္ကလဲ မေထာက္ခံေပးခ်င္ၾကဘူး။ ေက်ာင္းသားဆိုရင္ ေက်ာင္းက ေထာက္ခံေပးရင္ ရတယ္ဆိုဘဲ။ က်မ အမ်ိဳးသားကေတာ့ အင္တာနက္မွာ သူအဆင္ေျပတာရွာျပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ ကုမၸဏီကိုေျပာလိုက္တယ္။ ကုမၸဏီက အိမ္အက်ိဳးေဆာင္ကို လွမ္းဆက္သြယ္ေပးတယ္။ အခန္းၾကိဳက္မၾကိဳက္လာၾကည့္ခိုင္းျပီးမွ ငွါးတာ။ ကုမၸဏီက ေထာက္ခံေပးေတာ့ ဘာမွ စိတ္မညစ္ရဘူးေပါ့။ ငွါးတာကလဲ အိမ္အက်ိဳးေဆာင္ကေနတဆင့္ဆိုေတာ့ အိမ္ရွင္ဆိုတာ ျမင္ေတာင္မျမင္ဖူးဘူး။ ဒီမွာ အိမ္ရွင္အေတာ္မ်ားမ်ားက အိမ္အက်ိဳးေဆာင္ကေနဘဲ ငွါးၾကတယ္။ သူ႕အတြက္ ငွါးခမရမွာလဲမပူရ၊ အက်ိဳးေဆာင္လဲ ပြဲခရဆိုေတာ့ အဆင္ေျပၾကတယ္။

အိမ္ခန္းဆိုလို႕ ဒီေရာက္ခါစ ဂ်ပန္က လုံးခ်င္းတိုက္အိမ္ေတြၾကည့္ျပီး အရမ္းအံ့ဩတာဘဲ။ အျပင္ကေနၾကည့္ေတာ့ ပုတုတုနဲ႕ အ႐ုပ္အိမ္ေလးေတြနဲ႕တူတယ္။ သူတို႕ဘယ္လိုမ်ားေနၾကပါလိမ့္လို႕ ေတြးမိတယ္။ ေနာက္က်မွသိေတာ့တယ္ အတြင္းက်ေတာ့ ျမင့္သားဘဲ။ အုတ္႐ိုးက မထူလို႕ကိုး!
က်မေနတဲ့ マンションကို ေရာက္ခါစကလဲ အေတာ္အံ့ဩတယ္။ ဓာတ္ေလွခါးနဲ႕ အေပၚေရာက္လာေတာ့ အလယ္လမ္း ဟိုဘက္ဒီဘက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တခါးရြက္ေတြ တန္းစီေနေတာ့ ဟယ္! ဘယ့္ႏွယ့္ပါလိမ့္ေပါ့။ ျမန္မာျပည္မွာဆို ဒီလိုေျမကြက္ အလယ္ေခါင္ ေလွခါးနဲ႕ ဟိုဘက္ဒီဘက္ တစ္ခန္း၂ခန္းဘဲရွိရမယ့္ဟာကို ဒီမွာ ၆ခန္းေတာင္ရွိတယ္။ ငါေတာ့ လူပုေလးေတြ အိမ္ထဲေရာက္ျပီလားမသိလို႕ ေတြးလိုက္မိတယ္။ သူတခါးဖြင့္ျပီး အခန္းထဲစဝင္ေတာ့ ပိုအံ့ဩမိသြားတယ္။ ဝင္ဝင္ခ်င္း မီးဖိုေခ်ာင္ျဖစ္ေနလို႕။ မီးဖိုေခ်ာင္ရဲ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ေရခ်ိဳးခန္းအိမ္သာတြဲရက္ေလး။ ကာတြန္းကားထဲေရာက္သြားသလား မွတ္ရတယ္။ ဂ်ပန္ေတြရဲ့ ဦးေႏွာက္ကိုလဲ အေတာ္ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ ဒီေနရာက်ဥ္းက်င္းေလးမွာ သူ႕ဟာနဲ႕သူ ကြက္တိ ေဆာက္ထားလို႕။

က်မေနတဲ့အခန္း ဘယ္ေလာက္က်ယ္လဲဆိုတာ ဘေလာ့အစပိုင္းမွာ ပုံရွိတယ္။ :D အခု ဒီစာကေလးအိမ္ထဲ သူ႕ကြန္ျပဴတာပစၥည္းေတြ အျပည့္နဲ႕ ေျခခ်စရာေတာင္ မရွိေတာ့ေအာင္ ျဖစ္ေနျပီ။ ေျပာင္းရေရႊ႕ရတဲ့ ဒုကၡကို ေၾကာက္ေၾကာက္တာရယ္၊ အိမ္လာလည္မယ့္သူ မရွိတာရယ္ ဒီလိုဘဲ ေနလိုက္ဦးမယ္။ တီတီတာတာေလး မလာခင္အထိေပါ့။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ မလြယ္ဘူးမဇနိေရ့!:P
[က်ဥ္းလဲ ကိစၥရွိဘူးဆိုရင္ ဒီဘက္ကိုေရာက္ရင္ လာလည္ေနာ္:)]

ေမာင္မ်ိဳး July 2, 2008 at 6:35 AM  

ဟူးး...ဖတ္ျပီးေမာလိုက္တာ အမရယ္ စံုေနတာပဲ အျဖစ္ေတြကေတာ့ ေရႊျပည္ၾကီးမွာဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းသားေနာ့္ ဘုန္ၾကီးေက်ာင္းမွာ တည္းလိုက္ရတာေပါ့ ပိုက္ေတြ ႏွေျမာစရာၾကီး မ်ားလိုက္တာ း) ။ က်ေနာ္ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္အေၾကာင္းေလးဖတ္ရရင္ ပ်ဥ္ေထာင္ ဓနိမိ္ုးေလးနဲ ့ အေမ့အိမ္ကိုပဲ လြမ္းတယ္ ။

nu-san July 2, 2008 at 8:14 AM  

မဇနိရဲ႕ ပုိ႔စ္ေလးက တကယ္အသုံး၀င္တာပဲ.. အခ်င္းခ်င္း အိမ္လည္ေခၚေနၾကတာ.. ညီမေလး ျမရြက္ေ၀.. အမ လာလည္မယ္သိလား.. :D

ညီမေရ.. အမေနတာ Osaka Umeda Station နားမွာပါ။ Umeda station ကေန အမတုိ႔အိမ္ကုိဆုိ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ စက္ဘီးစီးရတယ္။ ရထားနဲ႔ဆုိ ၁ ဘူတာပဲ။ တကယ္လာလည္ေနာ္.. :)

megumi July 2, 2008 at 8:29 AM  

このポストを見て私が引っ越した時を思い出しました。そうですね。日本で引っ越しするのってお金もいっぱいかかるし、時間もかかりますよ。、一人だけだと凄く大変なことだと思います。私は日本に来て4回も引っ越したことありました。今の家もそろそろ更新しなきりゃ。。。。もう二度と引っ越したくないくらい大変さがわかります。
ところで、お姉さんがどこに住んでますか。知り合いになりたいです。他のお姉さんたちとも知り合いになりたいんで伝えてもらえますか。よろしくお願いします。

ဖိုးေသာၾကာ July 2, 2008 at 10:04 AM  

ဂ်ပန္သြား ေက်ာင္းတတ္ရတယ္ဆိုတာ ျမန္မာျပည္က ေက်ာင္းသားအမ်ားစုအတြက္ေတာ့ အိပ္မက္ေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ေရာက္ေနတဲ့သူေတြလည္း ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႔ကိုယ္၊ မလြယ္ပါလားဗ်ာ။

အခက္ခဲဆိုေပမယ့္လည္း အေတြ႔ႀကံဳရတယ္လို႔ သေဘာထားေပါ႔ဗ်ာ။ ေဘာ္ေဂ်ာ့ေတြကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း အစုန္မွာေမ်ာေနၾကတာဆိုေတာ့ အဆန္က်မွ ေကာင္းေကာင္းေမာၾကရဦးမွာ။ ကိုယ့္ဘ၀ေရွ႕ေရးကိုယ္ ေတြးေတာင္မေတြးခ်င္ဘူး။

မဇနိ July 2, 2008 at 10:17 AM  

ကိုေမာင္ျဖဴေရ တစ္လကိုးသီတင္းေတာ့ မလုပ္နဲ႔ေလဗ်ာ။ ကိုေမာင္ျဖဴတို႔ ကိုဇနိတို႔က ကံေကာင္းပါတယ္။ အိမ္ၾကီးရခိုင္ေတြနဲ႔ ေနရတာ။ ဒါလည္း ကုသိုလ္ကံပဲထင္ပါရဲ႕။ ေဘာ္ေက်ာ့က နာမည္သာမေကာင္းတာ လူသက္သာတယ္ဗ်။ ကိုဇနိလည္း တူတူပဲ အားမငယ္နဲ႔ေနာ္ ကိုေမာင္ျဖဴ။

ေကဖိုးေရ ဒီပို႔စ္ကို ေရးမယ္ေရးမယ္နဲ႔ မေရးျဖစ္ဘူး။ မင္းနဲ႔ စကားေျပာလိုက္ေတာ့မွ စိတ္ကူးရလို႔ ေရးျဖစ္သြားတာ။ ေက်းဇူးသူငယ္ခ်င္း။

မမႏုစံတို႔က ေျပာအားရွိတယ္။ အိမ္ဦးနတ္ၾကီးေတြရွိတာပိုေနာ္။ အိမ္ဦးနတ္တန္ခိုးေတြသိရင္ ဟင္းေကာင္းေကာင္းခ်က္ေကၽြးလိုက္ေနာ္။
မမတို႔လို ရံုးရွိတဲ့သူက အဆင္ေျပလိုက္တာေနာ္။

ညီမေရ အခုေျပာင္းၿပီးေတာ့လည္း ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ေျပာရမွာေပါ့ေနာ္။ အိုဆာကာကိုလာေတာ့မွ အိမ္အသစ္ကို ၾကည့္ရအံုးမယ္။

မမျမရြက္ေ၀ ေရ မမကလည္း အိမ္ၾကီးရွင္ရွိေတာ့ အသာနားခိုလိုက္ရံုပဲကိုးေနာ္။ အားက်တယ္ မမေရ။ မမလို႔ေခၚေနတာ။ အသက္ကလည္း မသိဘူးဗ်။ မဇနိက ၂၈ ပါ။ ငယ္ရင္လည္း ျပန္ေျပာအံုးေနာ္။
မမအိမ္ခန္းေလးကို ဟိုးအရင္က ျမင္ဖူးတယ္။ ဖိနပ္ေလး ၂ရံကို အားက်ဖူးတယ္။
အခု အခန္းေလးသြားျပန္ၾကည့္လိုက္မိေသး။
လာလည္ဖို႔ မမက ဘယ္ကလဲ တိေတး၀ူးဗ်။

ေမာင္မ်ိဳးေရ ေမာရင္ အေအးတိုက္မယ္။ ေျဖးေျဖးသက္သာဖတ္ေလ။ ပို႔စ္ထဲကထက္ အျပင္မွာ ပိုေမာတယ္ေ၀း။ အမလည္း ေရႊျပည္ေတာ္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းလိုခ်င္သားေနာ္။ ဓနိမိုးေလးနဲ႔ အေမ့အိမ္ကေတာ့ ေလာကမွာ အေကာင္းဆံုး နားခိုစရာေပါ့ကြယ္။

မမႏုစံကေတာ့ လုပ္ေရာ့မယ္။ အလည္ေတြ ဖိတ္ေခၚေနၾကတယ္။ မမျမရြက္ေ၀၊ ညီမနဲ႔ megumi တို႔လည္း လာလည္ႏိုင္ပါတယ္။ မဇနိက ယိုကိုဟားမားမွာေနပါတယ္ မမ၊ ညီမေလးတို႔ေရ။

megumi ဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းလည္း လာလည္ပါေနာ္။
ဘေလာ့ကို လာလည္တာလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ဟား ဟား ကိုေသာၾကာကေတာ့ ေျပာျပီ။ ေဘာ္ေၾကာ့ခ်င္တိုင္း ေၾကာ့လို႔မရဘူးဗ်။ ကူသိုလ္ကံေလးပါလို႔သာ ေနလို႔ရတာပါ။
အိမ္လခမပူရ၊ ေရပူေရေအး ၾကိဳက္သလိုသံုး၊ အခန္းက်ယ္ျပန္႔လွတဲ့ ကိုေသာၾကာတို႔ဆီမွာ ေနခ်င္သားဗ်ာ။
အဆန္မေတြ႔တဲ့ အစုန္ေတြၾကီးပဲဆိုရင္ ဘာပူစရာလိုေတာ့မလဲေနာ္။

ျမရြက္ေ၀ July 2, 2008 at 2:39 PM  

မဇနိက အေဝးၾကီးအထိ လိုက္ရွာဖတ္ထားတာဘဲ။:D ျပီးခဲ့တဲ့လက ပို႕စ္ထဲမွာ ေမြးေန႕ပို႕စ္ပါတယ္ေလ။ ဖေယာင္းတိုင္ေရၾကည့္ :P။ ေနာက္တာ 81 ေမြးတာပါ။
တိုက်ိဳမွာေနတယ္။ ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ေတာ့ ဟုတ္ဘူး။ 足立区 北綾瀬 မွာ။

Kyawt July 2, 2008 at 4:09 PM  

မဇနိရဲ႕အေရးအသားကေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။
ဖတ္လို႔ေကာင္းလိုက္တာ။ကိုယ့္ၿမန္မာၿပည္မဟုတ္သေရ႔ြ အိမ္ငွားရတဲ႔ဒုကၡကမေသးဘူးမဇနိေရ။
ဂ်ာမနီမွာလဲအိမ္ငွားရတာမလြယ္ပါဘူး။

ေမေအာင္ July 2, 2008 at 7:06 PM  

ဦးထုပ္ေလးေဆာင္းလိုက္
၊ေျခေထာက္ကိုေဆးလူးလိုက္
ကိုဇနိနဲ႔ခ်တ္လိုက္နဲ႔မို႔ခ်စ္စရာ
အိမ္ကေလးကို
ေမ႔ေနသလားလို႔။ေမ႔ဘူးပဲ။
အစ္မႏုစံေရ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
အစ္မလဲဘုရားဖူးလာခဲ႔ပါဦးေနာ္။

khin oo may July 2, 2008 at 7:38 PM  

excellent

မဇနိ July 4, 2008 at 9:38 AM  

ညီမ ျမရြက္ေ၀ေရ ဖေယာင္းတိုင္သြားေရၾကည့္ၿပီးၿပီေနာ္။ မမ ဟုတ္ေတာ့ဘူးေနာ္။ ごめんなさい。

Kyawt အျမဲလာလည္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးအထူးတင္တယ္ေနာ္။ အစစ အဆင္ေျပပါေစ။

အမ ေမေအာင္ေနာ္ မဇနိဦးထုပ္ေလးကို လုိခ်င္ေနတာ မဟုတ္လား။ အိမ္ေလးကို လာလည္အံုးအမေရ။

မမKOM ေက်းဇူး။

diLo July 7, 2008 at 11:21 AM  

nipon mha 8 nghar chin buu :(

  © Blogger templates Shiny by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP