မတူညီတဲ့အရာ

>> Friday, November 7, 2008



လူေတြ တဦးနဲ႔တဦး အျမင္မတူၾကသလို အေလးထားမႈ၊ တန္ဖိုးထားမႈေတြလည္း ကြဲျပားေနတယ္။ တန္ဖိုးထားတာေတြမတူတာ သတိမထားမိဘူး။ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘာကို “တန္ဖိုးထားသလဲ” ျပန္မစမ္းစစ္မိပါဘူး။ ကိုယ့္နီးစပ္ရာ အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာ ဘယ္လိုေတြ ဘယ္လိုေတြ စိတ္ဝင္စားၾကပါလိမ့္လို႔ တကယ္သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေအာ္ သူတို႔က ဒါေတြကို စိတ္မဝင္စားပါ့လားလို႔ သိလာရတယ္။


စစခ်င္း သတိျပဳမိတာ လြန္ခဲ့တဲ့လအနည္းငယ္ကပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အတၱႀကီးသူတေယာက္ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုဇနိက ႏိုင္ငံျခားရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေတြ ၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ ေဒါင္းလုပ္လုပ္ေပးတယ္။ ကြန္ျပဴတာ desktop ေပၚမွာ တင္ထားေပးတယ္။ ျမင္သာေစခ်င္လို႔။ ဒါမွမဟုတ္လဲ ေယာင္မွားၿပီး ကလစ္လုပ္မိေလမလား ေမွ်ာ္လင့္ထားပံုေပၚတယ္။ ကိုယ္ကလည္း တေန႔လည္း မၾကည့္၊ ေနာက္ေန႔လည္း မၾကည့္ပါဘူး။ ဖိုင္ေလးကိုေတြ႔လည္း ေရွာင္ကြင္းသြားတတ္တယ္။ သူလုပ္ေပးထားတာသိေပမယ့္ မျမင္ဟန္ေဆာင္ေနလိုက္တာ။ ဒါဆို desktop sidebar ေပၚက notepad ေလးမွာ လက္ေရးအလွေလးေတြနဲ႔ “ဇာတ္ကားေလးၾကည့္ခ်င္ ….”၊ “ညက ညနက္ထိ ဘယ္ဇာတ္ကားေလး ေဒါင္းလုပ္လုပ္ထားတယ္၊ “အိပ္ယာႏိုးလာလို႔ပ်င္းရင္ ၾကည့္ရန္…”လို႔ ကိုယ့္ကို သြယ္ဝိုက္တဲ့နည္းနဲ႔ သူ႔ဆႏၵေလးေဖၚထုတ္လာတယ္။ မရပါဘူး။ ဒီလိုေရးထားတဲ့ notepad ဆို တခ်က္ေလးၾကည့္ၿပီး စိတ္မဝင္စားေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မကို ေအာင္ျမင္စြာဆြဲေဆာင္ႏိုင္တာ ကာတြန္းကားနဲ႔ ဆင္လိမ္မာဗီြဒီယိုဖိုင္ေလာက္ပဲရွိတယ္။ ဆင္မလိမ္မာဗီြဒီယိုဖိုင္ၾကည့္မိတာ စိတ္မခ်မ္းသာလို႔ ေနာက္ဆင္လိမ္မာဗီြဒီယိုဖိုင္ကိုေတာင္ မၾကည့္ေတာ့ဘူး။

သူလည္းအစကေတာ့ မရိပ္မိဘူး။ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ သိပ္မတိုက္တြန္းေတာ့ဘူး။ လက္ေလွ်ာ့သြားတာလား။ ေမာသြားတာလား။ သူကိုအေလးမထားလို႔မ်ား ဥပကၡာျပဳထားေတာ့တာလား ကိုဇနိပဲ သိမွာပါ။ သူအခ်ိန္ေတြ ေပးခဲ့တာေတြ ကိုယ့္အတြက္ ႀကိဳးပမ္းေပးတာေတြကို အတၱႀကီးႀကီးနဲ႔ လ်စ္လ်ဴရူလိုက္မိတယ္။ အဂၤလိပ္စာတိုးတက္ေစခ်င္တဲ့ သူ႔ေစတနာေတြလည္း သိေတာ့သိေပမယ့္ ကိုယ္သက္သာဖို႔က ပိုအေရးႀကီးတာကိုး။ ေက်ာင္းကတမ်ိဳး၊ တေယာက္ထဲေနရတာက တဖံု ဆိုေတာ့ ဘာမွကို အေလးအနက္မစဥ္းစားခ်င္ဘူး။ ဇာတ္ကားဆိုလည္း လိုက္စဥ္းစားေနရမွာမ်ဴိးဆို မၾကည့္ခ်င္။ ေၾကာက္စရာေကာင္းတာဆို မၾကည့္ရဲ။ အမွန္ေတာ့ အပ်င္းထူေနတာေနမယ္။ ေက်ာင္းျပန္လာလို႔ ပင္ပန္းလာရင္ ဘေလာ့ဂ္ေလးဖတ္ဖို႔လာမေပးပါနဲ႔။ “ပင္ပန္းလာတယ္ ဘာမွမဖတ္ခ်င္ဘူးေနာ္ ဘာမွလည္းမၾကည့္ဘူး”နဲ႔ ညစ္က်ယ္က်ယ္ေျပာထားလိုက္တယ္။

အိမ္ကေမာင္ေလးလာေတာ့ အၿမဲသံုးရတဲ့ အင္တာနက္ကို အားစိုက္သံုးေစခ်င္တယ္။ ဟိုဟာေလးလည္း လုပ္တတ္ေစခ်င္၊ ဒါေလးလည္း သိေစခ်င္နဲ႔ စိတ္ေတြမ်ားေမာလို႔။ သူတို႔ကေတာ့ ေအးေအးပဲ။ တခါတေလ ျဖစ္ေစခ်င္လြန္းလို႔ စိတ္တိုင္းမက်ျဖစ္ရတယ္။ အိမ္ကို တရားေခြေတြထည့္ေပး။ တရားနာျဖစ္သလားေမးေတာ့လည္း “ေအး မီးလာရင္ နာပါတယ္” ဆိုတဲ့ ခပ္ေအးေအးအေျဖရ။ ကိုယ္ၾကားခ်င္တာက “တရားေတြလည္းနာတယ္” ဆိုတာမ်ိဳး။ အိမ္က အလွဴလုပ္တယ္။ ဘယ္သြားတယ္။ ျပန္လာရင္ ဓါတ္ပံုၾကည့္ခ်င္ေရာ။ သူတို႔က မရိုက္လာဘူး။ ကင္မရာကိုလည္း သိမ္းထားခ်င္တာပဲသိတယ္။ ဓါတ္ပံုေတြၾကည့္ခ်င္တဲ့ ကိုဇနိလည္း အိမ္ကို စိတ္တိုင္းမက်ျဖစ္ေတာ့တာ။ သူ႔ညီအင္တာနက္လာသံုးရင္ ေတာင္းရတဲ့ဓါတ္ပံု။ တခါမွ မပို႔ဘူး။ ကြန္နက္ရွင္မေကာင္းတာအေၾကာင္းျပ လစ္ေျပးၾကတာခ်ည္းပဲ။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔မွ ဒါေတြကို အေလးမထားခ်င္တာ။ စိတ္မဝင္စားဘူးေလ။

ခ်စ္လွစြာေသာ သူငယ္ခ်င္းမအတြက္ ကင္မရာထည့္ေပးလိုက္တယ္။ ဖုန္းဆက္ျဖစ္ၾကေတာ့ စေတြ႔တာနဲ႔ “ဖိနပ္ေလးက ငါနဲ႔အေတာ္ပဲ”၊ “ထီးေလးက ေပါ့ေပါ့ေလး ႀကိဳက္တယ္” ဒါမ်ိဳးလုပ္ေတာ့တာ။ ကို္ယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတာက ကင္မရာႀကိဳက္တယ္။ ဘယ္ေတြသြားလို႔ ဘာေတြရိုက္ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္လည္း “အင္း အင္း” နဲ႔ ဘယ္အခ်ိန္ကင္မရာေၾကာင္းေျပာမလဲ ေစာင့္ေနမိတာေပါ့။ မေနႏုိင္တဲ့အဆံုးမွ “နင္ ကင္မရာႀကိဳက္လား” လို႔ ဖြင့္ေမးရတယ္။ “ေအးဟယ္ အစမ္းရိုက္တာပဲရွိတာ မသံုးျဖစ္ဘူး၊ မအားတာနဲ႔ လွည့္မၾကည့္ျဖစ္ဘူး” တဲ့။ ကဲ ဘယ့္ႏွယ့္ရွိစ မဇနိ။ ေမွ်ာ္လင့္တာေတြ ျဖစ္မလာေတာ့ ကိုယ္ကဖုန္းေျပာရင္း “အင္း ဟို ေအာ္” နဲ႔ ထစ္အထစ္အျဖစ္လာရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီသူငယ္ခ်င္းက စိတ္သေဘာထား အတိုက္ဆိုင္ဆံုး။ ကိုယ္ဘာေျပာေျပာ ကိုယ့္ဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာအေပးဆံုးပါ။ စိတ္ညစ္တဲ့အခါတိုင္း သူ႔ဆီဖုန္းဆက္ျဖစ္တဲ့သူ။။ တဖက္က ကိုဇနိ ကိုယ့္ကိုအံ့ၾသၿပီး “မင္းစကားေတြ ေအးစက္စက္ႀကီးတဲ့ မင္းသူငယ္ခ်င္းကို စိတ္တိုင္းမက်ျဖစ္ေနတာလား” လို႔ ေျပာလာတယ္။ တဆက္တည္း “မင္းက စိတ္ထဲမွာ တခုခုမႀကိဳက္သြားရင္ ေျပာလို႔မထြက္ေတာ့တာ သိေနတယ္” နဲ႔ သူက ေမးေရာ။ ဟုတ္တယ္ အခုစိတ္မေပ်ာ္ဘူး။ စိတ္တိုင္းမက်ေတြျဖစ္ေနတယ္လို႔ သူ႕ကိုေျပာရေတာ့တာ။

“မင္းနဲ႔ငါသာ စိတ္ေတြညွိယူလို႔ရတာ၊ သူတို႔ေတြက ေအးေအးေဆးေဆးေနတဲ့ဘဝထဲမွာ အသားက်ေနၿပီ၊ သြားၿပီး ဆႏၵေတြေစာမေနနဲ႔ေတာ့”၊ “တန္ဖိုးထားတဲ့အရာ စိတ္ဝင္စားတဲ့အရာေတြ မတူေတာ့ဘူး” လို႔ သတိေပးလာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ကၽြန္မလည္း ျပန္စဥ္းမိတယ္။ သတိထားလိုက္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ အေတာ္ေနာက္က်ေနပါၿပီ။ ဒီလို စိတ္ေတြေလာ ျဖစ္ေစခ်င္တာေတြမ်ားေနလို႔ လိုက္မလုပ္တဲ့ အငယ္ေတြကို စိတ္ဆိုးခဲ့ရတာေတြ မနည္းေတာ့ဘူးေလ။ “သူတို႔ကိုလိုက္ျပင္ဖို႔ မႀကိဳးစားနဲ႔ေတာ့၊ ကိုယ္စိတ္ကိုယ္သာ ျပင္ႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားေန” လို႔ ကိုဇနိဆိုလာေတာ့ သက္ျပင္းေတြ အခါခါခ်မိေနေတာ့တယ္။ စိတ္နဲ႔လူနဲ႔မကပ္ ငူငူငိုင္ငိုင္ႀကီးျဖစ္ေနတုန္း မင္သက္မိေစမည့္ စကားတခု ထပ္ဆိုလာျပန္တယ္။ “အခု မင္းျဖစ္ေနတာ ဟိုဥပမာေလးနဲ႔တူသကြ၊ ငါဇာတ္ကားေလးေတြၾကည့္ေစခ်င္တာကို လွည့္မၾကည့္တတ္တဲ့မင္းလုပ္ပံုနဲ႔ေလ” လို႔ ဆိုလိုက္တဲ့အခါ ကၽြန္မမွာ ေျပာစရာစကားဘာမွမရွိေတာ့သလို ဆြ႔ံအသြားခဲ့ရပါတယ္။

မဇနိ

17 comments:

ေမာင္မ်ိဳး November 7, 2008 at 7:05 PM  

စိတ္ေတြ လႊတ္ခ်ေပးလိုက္ မမနိေရ့ ကိုန္ိကုိနိုင္စားလို ့ ၀ဋ္လည္တာလားမသိ း) ဖတ္လို ့ေကာင္းတယ္ လြမ္းးေနမယ္ ဒီအိမ္ကေလးက စာေတြကို ။ သတိရေနမယ္ ကိုနိ နဲ ့ မမနိေရ့ ...........။

ThuHninSee November 7, 2008 at 7:24 PM  

အခုတေလာ အဲလိုအၿဖစ္မ်ိဳးႀကဳံႀကဳံေနလို႔ တကယ္ပဲကိုယ္ကုိယ္တုိင္က သူမ်ားကို မထည္႔တြက္ပဲ အမ်ားႀကီးေမွ်ာ္လင္႔မိေနတာလားလို႔ ေတြးၿပီး စိတ္ေလ်ာ႔ေနရတယ္။

PAUK November 7, 2008 at 7:30 PM  

နိနိေရ...
ေပါက္လည္း အိမ္နဲ႔ အခုလိုပဲ ခံစားရဖူးတယ္..
ကိုယ္ကေတာ့ ဘာမဆိုျမန္ျမန္ထက္ထက္လုပ္လိုက္ေစခ်င္တာ
သူတို႔ကေတာ့ ေအးေအးပဲ...
ဥပမာ...ေစ်းကေလးသြားတာကို ခရီးေ၀းသြားရမွာလို အၾကီးၾကီးလုပ္
ခ်င္ေနၾကတာေလ..
ဟီးး

- November 7, 2008 at 7:37 PM  

နိစၥဓူ၀ ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အိမ္တြင္းေရးေလးကုိ အေရးသြက္သြက္ နဲ႔ စိတ္၀င္တစား ေရးထား တာမုိ႔ ဖတ္လုိ႔ ေကာင္းတယ္၊ ႏွစ္သက္တယ္၊
ေလးစားလ်က္

http://winzaw-mdy.blogspot.com

Moe Cho Thinn November 7, 2008 at 9:03 PM  

နိနိေရ
ကိုယ္႔စိတ္ေတာင္ အစိုးမရတာ သူမ်ားစိတ္ေတာ႔ ကိုယ္႔ အႀကိဳက္နဲ႔ ကိုက္ဖို႔ ေ၀းပါေသးလို႔ မွတ္ပါ ညီမေရ။
ကိုနိကလဲ အကြက္ေပၚၿပီဆိုၿပီ တခ်က္ေပးလိုက္တယ္ :)

အမတို႔ႏွစ္ေယာက္လဲ မတူၾကပါဘူး။ သူက တည္ေလ၊ ကိုယ္က ရီေလ ဆိုတဲ႔ အစားပဲ။ အစားအေသာက္ေရာပဲ။ ဒါေပမဲ႔လဲ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အတတ္ႏိုင္ဆုံး နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾက၊ သူ႔အႀကိဳက္လဲ ကိုယ္လုပ္၊ ကိုယ္႔အႀကိဳက္လဲ သူပါ ေပါ႔ ညီမေလးေရ။

ဘယ္ဟာမွ အစြန္းေရာက္တာ မေကာင္းဘူး။ မွ်မွ်တတ အလယ္အလတ္ လမ္းစဥ္ သူ႔ဖက္ ကိုယ္႔ဖက္ ၾကည႔္ေပး၊ လုပ္ေပးရတာေပါ႔ေလ။ တျခားလူနဲ႔ေတာင္ ကိုယ္က အဆင္ေျပေျပ ေပါင္းႏိုင္ေသးတာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔၊ ခင္တဲ႔သူဆို ဘာလို႔ မေပါင္းႏုိင္ရမလဲ ေနာ္။ ဒါလဲ ဘ၀ကို ေကာင္းမြန္စြာ manage လုပ္တဲ႔သေဘာပဲ နိကေလးေရ။

khin oo may November 7, 2008 at 10:10 PM  

သူ..ၿကီးဘဲ ေၿပာသြားလို႕ သူမ်ားေၿပာဘို႕ေတာင္ မက်န္ေတာ႕ဘူး။ ၿပည္႕စံုပါတယ္။ရဲေဘာ ္ဆက္လုပ္..။

Yu Wa Yi November 8, 2008 at 12:44 AM  

စိတ္တိုင္းမက်တာေလးေတြ၊ မေပ်ာ္ရႊင္ရတာေလးေတြ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ရတာေလးေတြအားလံုးကို
ခုလိုေရးခ်လိုက္တာေကာင္းတယ္ညီမေလး။ ထြက္ေပါက္တစ္ခုပဲေလ။ ဒါလူတိုင္းၾကံဳရတဲ့
ကိစၥေတြပဲျဖစ္မွာပါ။ ဘယ္လိုထြက္ေပါက္ ေပးမလဲဆိုတာပဲ ကြာသြားၾကတာ။ ေပ်ာ္ရႊင္ပါ
ေစေနာ္။

Republic November 8, 2008 at 2:59 AM  

အင္း ဟုတ္ပါတယ္ မမနိ ၊၊ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆဒၵေတြပါ ၊၊ကိုယ္တိုင္ၾကိဳးစားရယူခဲ့သလို ကိုယ္ခ်စ္ခင္တဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ ျဖစ္ေစခ်င္တာပါ ၊၊
နားလည္ပါတယ္မမနိ ၊၊ တတ္သႏိုင္သမွ် ေတာ့ ၾကိဳးစားျပီး ေလွ်ာ့ၾကည့္ပါ၊၊ က်ေနာ္တို႕ အသက္အရြယ္ေတြ ၾကီးလာတာလည္းပါမယ္ထင္တယ္၊၊ ခံထားရတဲ့ invisible stress ေတြ tension ေတြက မနည္းဘူးဗ်ာ ၊၊ကိုယ္တိုင္ပါပဲ ထစ္ကနဲဆို စိတ္က ဆတ္တတ္တယ္၊၊ေတာ္ေတာ္ ထိန္းရပါတယ္၊၊ျငိမ္းခ်မ္းေအာင္သာ ေနပါ မမနိ၊၊ကိုနိ က အေကာင္းဆံုး နားလည္ရပ္တည္ေပးႏိုင္သူပါ၊၊ တရားေခြေလးေတြ အခိ်န္ရရင္စမ္းနားေထာင္ဗ်ာ ၊၊က်ေနာ္ေတာ့ လုပ္ျဖစ္ေနျပီ၊၊မမနိ အျမဲေပ်ာ္ရြင္ပါေစ ၊၊
(စိတ္ထဲရွိတာေရးလိုက္တာပါ... ကိြကိြ)

ကိုၾကီး၀ီ

mgngal November 8, 2008 at 3:05 AM  

တိိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ဗ်ာ မနိေရ ။ ဒါေပမယ့္ ေစာေစာကပဲ
အဆင္ေျပသြားတယ္ဗ် ။ အဆင္ေျပၾကပါေစဗ်။ က်ေနာ့္
အစ္ကိုၾကီး ကိုနိကိုေတာ့ ဂရုစိုက္ပါဗ် ။ :P

nu-san November 8, 2008 at 5:56 AM  

မဇနိေရ.. အမလည္း အရင္က အကုိေတြ ေမာင္ေတြအေပၚ စိတ္တုိင္းမက်ဘူး.. ကုိယ့္စိတ္က အရမ္းျမန္တာကုိ သူတို႔က လိုက္မမီတာ.. ေနာက္ျပီး ကုိယ္က ျဖစ္ေစခ်င္တာက သူတုိ႔က လုိက္မလုပ္ႏိုင္တာ.. အဲဒီအခါမ်ိဳးမွာ ကုိယ္ပဲ စိတ္ပင္ပန္းလူပင္ပန္းတယ္.. ေနာက္ေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူး.. သူတို႔ ဘ၀နဲ႔ သူတုိ႔ပဲဆုိျပီး လက္ေလ်ာ့ထားလိုက္ရေတာ့တယ္.. အခုဆုိ သူတုိ႔ ဘာလုိတာလည္းဆုိတာ ေဘးကၾကည့္ျပီး ျဖည့္ဆည္းေပးေတာ့တယ္... အတင္းမတုိက္တြန္းေတာ့ဘူး.. မဇနိခံစားရတာ အမကိုယ္ခ်င္းစာတယ္.. ကုိယ္က သူမွ မဟုတ္တာဆိုတာကုိ အမလည္း အျမဲသတိထားျပီး ဆင္ျခင္ရတယ္ ညီမေလးေရ.. ကုိဇနိကေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက အကြက္ေခ်ာင္းေနတာလည္း မသိဘူးေနာ္.. ဟီး..ဟီး..

ဘလူးဖီးနစ္ November 8, 2008 at 5:58 AM  

ကၽြန္ေတာ္အခုတေလာ ျဖစ္ေနတဲ႔ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ိဳးေတြပါလားဗ်ာ...
ဟုတ္တယ္ဗ် လူေတြက အသက္ေတြ ၾကီးသြားရင္ ကိုယ္သန္ရာသန္ရာပဲ..သိပ္ဆြဲေဆာင္လို႔ မရေတာ႔ဘူး...ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ လက္ေလ်ာ႔လိုက္ျပီ

May Moe November 8, 2008 at 7:26 AM  

ဒီလိုပါပဲ မမနိေရ ။ လက္ေခ်ာင္းေတြေတာင္ တခုနဲ႕တခုမတူတာ ။ဒါေပမဲ့ ညွိညွိႏိုင္းႏိုင္းေပါ့မမနိရာ ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနပါေနာ္ :D

သက္ေ၀ November 8, 2008 at 9:27 AM  

နိနိေလး...
ႏွစ္ေယာက္စလံုး တူေနရင္လဲ မျဖစ္ေသးဘူးကြ...
တခိ်န္လံုး ခ်ေနရမွာ... အမတို ့ႏွစ္ေယာက္လံုး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ မတူၾကဘူး။
သူက ေအးတယ္... ကိုယ္ကေတာ့... ဟဲဟဲ..

ဒါေပမယ့္ ဘယ္လို အေျခအေနမွာဘဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ သည္းခံၾကတယ္။ အရာရာမွာ မွ်တေအာင္၊ နားလည္မႈရွိႏိုင္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၾကိဳးစားၾကတယ္...။
အဲဒီ နားလည္မႈ သည္းညည္းခံႏိုင္မႈ ေတြအတြက္ လိုတာက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာပါ..။
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို တန္ဖိုးထားတတ္တာျခင္း တူညီေနရင္ စိတ္ခ်မ္းသာရမွာ အမွန္ပါဘဲ...
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ နိနိေရ...

တန္ခူး November 8, 2008 at 5:42 PM  

နိနိေရ… အမ ပို ့စ္တခုေရးဖူးတယ္… ေတာ္ေတာ္ၾကီးကြဲလြဲၾကတဲ့ အမတို ့နွစ္ေယာက္ အေၾကာင္းေပါ့… စိတ္မပူနဲ ့ညီမေရ… နားလည္မွ ုက ျပႆနာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေျဖရွင္းေပးလိမ့္မယ္ေနာ္… အမေမာင္ေတြ ညီမေတြနဲ ့လဲ အဲဒီလိုပဲ… အားမရတာမ်ား တခါတခါ ေမာေတာင္ယူရတယ္…

pandora November 9, 2008 at 11:42 AM  

ဟုတ္တယ္.. တခါတခါ ကိုယ္က အေလးအနက္ထားတာကို သူက ဂရုမထားတာေလးေတြရွိတတ္တယ္.။ ၿပီးေတာ့ေဒါသထြက္ရ။

တကယ့္တကယ္က်ေတာ့လည္း သူမ်ားအေလးထားတာကို ကိုယ္က အမွတ္မဲ့ျဖစ္မိတာေတြက ပိုမ်ားေကာင္းမ်ားေနႏိုင္တယ္။

ကိုယ့္ဘက္ကပဲ ၾကည့္မိေနတတ္တာကိုး။

Ko Paw November 11, 2008 at 10:39 AM  

မွန္လုိက္တဲ့ပုိ႔စ္။ ဒီေဆာင္းပါးက ကုိယ့္အျဖစ္ကုိ မွန္ေထာင္ျပလုိက္သလုိဘဲ။

အဟီး….က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ကလည္း အဲသလုိ လုပ္တတ္တယ္။ အခုဘဲ ၾကည့္ေလ….။ လူေတြကုိ မဖတ္မိမွာစုိးလုိ႔ ကုိယ္ႀကဳိက္တဲ့ေဆာင္းပါးေတြကုိ ကုိယ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ လူေတြႀကဳိက္မွန္းသိ၊ မႀကဳိက္မွန္းသိ အလုိက္ကန္းဆုိးမသိ အတင္းဘာသာျပန္ၿပီး တင္ေပးေနတာ။ လာမဖတ္ၾကတဲ့လူေတြကုိ “ကြယ္….စာေကာင္းေပေကာင္းကုိ လူေတြ တန္ဘုိးထားရေကာင္းမွန္းမသိၾကရေကာင္းလား”လုိ႔ စိတ္ထဲမွာ အားမလုိအားမရ ျဖစ္လုိက္ေသးတယ္…ခြိခြိ။

တားျမစ္ ထားေသာ... November 11, 2008 at 2:54 PM  

စိတ္ဆိုတာကေတာ့ တစ္ထပ္တည္းက်ႏိုင္ဖို႔ ဘယ္လြယ္မလဲေနာ္။ ကိုယ္စိတ္ဝင္စားေပမဲ့ သူက စိတ္ဝင္စားခ်င္မွ စိတ္ဝင္စားမွာ။ ဟုတ္ေလ၏။

သုခမိန္(E-Journal)

  © Blogger templates Shiny by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP