ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႔ အခ်ိန္ကာလ

>> Sunday, November 23, 2008





ဒီေန႔ အမႏုစံဆီက လွပေနတဲ့ လမ္းကေလးကို ျမင္တဲ့အခါ စိတ္ထဲမွာ လြမ္းေဆြးသြားတာ အေတာ္ေလး ခံစားလိုက္ရတယ္။ တေန႔က ေစ်းဝယ္သြားေတာ့လည္း ခရစ္စမတ္အလွဆင္ေတြ ျမင္ခဲ့ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ သတိရတယ္။ ဒါနဲ႔ ျပန္လာတဲ့အခါ ကိုဇနိေရ အလည္လာပါလားလို႔ ေျပာၾကည့္ေတာ့ သူက မလာႏိုင္ဘူး။ မလာႏိုင္တာလည္း သိေပမယ့္ ေခၚမိတယ္။ ေခၚမိေတာ့လည္း ႏွစ္ေယာက္လံုး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကရတာပါ။

ဟိုးအရင္က ဂ်ဴးရဲ႕ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းနိယာမ ဝတၳုဳတိုေလးကို ဖတ္ဖူးပါတယ္။ အဲဒီဇာတ္လမ္းအတိုခ်ဳပ္အရဆိုရင္ သူ႔အမ်ိဳးသားက ႏိုင္ငံျခားကို အလုပ္သြားတာ ႏွစ္ေတြၾကာေတာ့ သူက တေယာက္ထဲေနရတဲ့ အရသာကို ေတြ႔သြားတယ္။ သူစားခ်င္တဲ့လမ္းေဘးအစာေတြစား၊ သူသြားခ်င္ရာေတြသြားရတဲ့ အရသာကို ႀကိဳက္သြားရင္း ေပ်ာ္ေမြ႕သြားရင္းနဲ႔ပဲ သူ႔အမ်ိဳးသားျပန္လာခါနီးတဲ့အခ်ိန္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူ႔ရံုးက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားက အမ်ဳိးသားျပန္လာခါနီးလို႔ ေပ်ာ္ေနၿပီလားဆိုရင္ သူဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိျဖစ္ေနေတာ့တယ္တဲ့။ တကယ္ေတာ့ သူဟာ အခ်ိန္ေတြၾကာသြားေတာ့ သူေနရတဲ့ေနရာအေျခအေနေလးေပၚမွာ ေနတတ္သြားတယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီစာေလးဖတ္လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ မေကာင္းဘူး။ ဒီလိုသာ ေဝးသြားတာၾကာရင္ ေသြးေအးသြားၾကမယ္ဆိုရင္္ ဘယ္လိုလုပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းေတာ့မလဲ။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ကာလအမ်ားႀကီးခြဲခြာေနရသူကို ေမွ်ာ္လင့္တမ္းတမႈေတြနဲ႔ ႀကိဳဆိုေနတာပဲ ျဖစ္သင့္တယ္လို႔ ေတြးမိခဲ့တယ္။ အခုခ်ိန္ထိ အဲဒီအေၾကာင္းအရာေလးကို စဥ္းစားမိေနတယ္။

တကယ္ေတာ့ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ဆက္သြယ္တယ္ဆိုတာ စိတ္အေပၚမူတည္ပါတယ္။ ဆက္သြယ္ရတာ လြယ္ကူတယ္ ခက္ခဲတယ္ဆိုတာလည္း ရွိေတာ့ရွိမယ္။ တခ်ဳိ႕ခက္ခဲတယ္ထင္တာေတြလည္း အားစိုက္ထုတ္ရင္ လြယ္ကူသြားတာပါပဲ။ ကၽြန္မနဲ႔သူနဲ႔ ေဝးကြာေနၾကရတာ အခုဆို ေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ကၽြန္မလည္း ရန္ကုန္မွာ ေနရတဲ့အခါေတြရွိသလို နယ္ေတြေရာက္ေနတဲ့အခါလည္း ရွိတတ္ပါတယ္ အင္တာနက္ရရင္လည္း အင္တာနက္သံုးေပါ့။ မရေတာ့လည္း ဖုန္းဆက္။ ဖုန္းလည္းမရွိတဲ့ေနရာမွာ (၃)လေလာက္ သြားေနရတယ္။ သူက စာပို႔ေပးေတာ့ ရန္ကုန္ကေနတဆင့္ အဆင့္ဆင့္ေတြေၾကာင့္ တစ္လကို တစ္ေစာင္ေလာက္ စာဖတ္ရပါတယ္။ တခါကေတာ့ ပိုက္ဆံအခက္အခဲေၾကာင့္ ဖုန္းမဆက္တာ တစ္လေလာက္ၾကာသြားတယ္။ မနက္ခင္းတခုမွာ သူ႔ဆီက ဖုန္းလာတာကို ေမာင္ေလးလား ေျပာေျပာနဲ႔ လုပ္မိတဲ့အထိ ကၽြန္မေခါင္းထဲမွာ သူဖုန္းေခၚႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့အသိ ေရာက္မလာခဲ့ပါဘူး။ သူက သူ႔အသံကို မမွတ္မိတာ စိတ္ဆိုးခ်င္သတဲ့။ ကၽြန္မကလည္း ဘာလို႔အၾကာႀကီးဖုန္းမဆက္လဲလို႔ ငိုလိုက္ေတာ့ သူလည္း ေနာက္ဆို ဖုန္းအၾကာႀကီးမဆက္ဘဲ မေနရဲေတာ့ပါဘူး။

ရန္ကုန္မွာေနစဥ္တုန္းကေတာ့ ေန႔တိုင္းနီးပါး အဆက္အသြယ္ရပါတယ္။ သူကႀကိဳးစားဆက္သြယ္ရသလို ကၽြန္မက အပင္ပန္းခံရတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေနပူပူမွာ အင္တာနက္ဆိုင္သြားသံုးရတာေတြဟာ ေန႔လည္ခင္းအိပ္ခ်ိန္ေတြကို ဖဲ့ေပးခဲ့ရတာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ သူထြက္သြားၿပီး အလည္ျပန္လာမယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္သြားတာ အမွန္ပါ။ အရင္ကေတာ့ သူျပန္လာရင္ေကာင္းမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာ မရွိပါဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္လို႔ရတဲ့အေျခအေနဆိုရင္ ေမွ်ာ္လင့္မိမယ္ထင္ပါတယ္။ မရႏိုင္မွန္းသိေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ေတာ့ဘူးေပါ့။ သူေရာက္လာမည့္အရင္ညက အိပ္လို႔ေတာ္ေတာ္နဲ႔မေပ်ာ္ဘူး။ ေလဆိပ္ကိုသြားႀကိဳေတာ့လည္း ျမဴေတြဆိုင္းေနလို႔ ေလယာဥ္က ေခါင္းေပၚမွာဝဲေနတာနဲ႔ ေနာက္ထပ္ နာရီဝက္ေလာက္ေစာင့္ေနခဲ့ရတယ္။ တကယ့္တကယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ လူက စိမ္းစိမ္းႀကီး။ အရင္ကထက္ အနည္းငယ္ပိုဝလာၿပီး အသားျဖဴဖတ္ဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔လက္ျဖဴေဖာင္းေဖာင္းေတြကမ္းလာတဲ့အခါ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ လက္ျပန္မကမ္းမိဘူး။ လက္ကမ္းေပးၿပီး ဝမ္းသာအားရျဖစ္ရမယ့္အစား မျမင္ဖူးတဲ့ သူစိမ္းတေယာက္လက္လို ျပန္ၾကည့္မိခဲ့တာ ကၽြန္မအလြန္မ်ားျဖစ္ေနမလား။

ဒီလိုနဲ႔ သူ႔ကိုႀကိဳ၊ ေနရမည့္အေဆာင္ကို လိုက္ပို႔အၿပီး ပစၥည္းေတြခ်မယ္လုပ္ေတာ့ သူ႔ကုပ္အက်ီၤၤကမ္းေပးလာတဲ့အခါမွာေတာ့ အရင္လိုေႏြးေထြးမႈျပန္ရလိုက္သလို ခံစားလာရတယ္။ ေက်ာင္းအတူတက္ခဲ့စဥ္အခါက တေနရာကို ခရီးထြက္ၾကရင္ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာင္းပိတ္လို႔ အိမ္ျပန္ၾကရင္ သူ႔အက်ီၤ သူ႔လြယ္အိတ္ေတြကို ကၽြန္မကိုင္ထားေပးခဲ့ရတာေတြဟာ အေနေဝးသြားတာေတြကို ျပန္ေႏြးေစခဲ့တဲ့ သတိရစရာေတြျဖစ္ပါတယ္။ အတူစားခဲ့ဖူးတဲ့ ထမင္းဆိုင္ေရာက္ေတာ့လည္း စားစရာေတြကို မစားႏိုင္ၾကဘူး။ စကားလည္း မေျပာႏိုင္ဘဲ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းေတြ စားခိုင္းမွ သတိတရ စားမိၾကတယ္။ မွတ္မွတ္ရရေျပာရရင္ မွာထားတဲ့ေခါက္ဆြဲသုပ္ပန္းကန္ကို ဇြန္းနဲ႔ေခါက္ရင္း ထျပန္လာခဲ့တာပါပဲ။ ျပန္ေရာက္စႏွစ္ရက္ေလာက္က အျပင္သြားလည္း စကားေတြေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေျပာျဖစ္ဘူး။ သူက အေရွ႕ဖက္လွည့္ရင္ ကိုယ္က အေနာက္ဖက္လွည့္ၿပီး စိမ္းေနၾကတယ္။ ဒါေတြျပန္ေတြးမိရင္ ကၽြန္မေနာက္ထပ္ သူနဲ႔အၾကာႀကီး ေဝးမေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ေဝးေနတာၾကာတဲ့အခါ ေမွ်ာ္လင့္ရတာေတြ ၾကာရွည္လာမယ္။ ေမွ်ာ္လင့္လို႔ျဖစ္မလာတဲ့အခါ အေနစိမ္းသြားမယ္။ အဲဒါေတြကို ေၾကာက္မိပါတယ္။

ေမွ်ာ္လင့္လို႔ မရႏိုင္တာ သိတဲ့အခါ မေမွ်ာ္လင့္မိပါဘူး။ လုပ္စရာအလုပ္ေတြ လုပ္ရင္း အားလံုးကုိေမ့ထားလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တခါတရံေတာ့ ကၽြန္မဆီေရာက္လာရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ သတိရမိတတ္ပါတယ္။ အခ်ိန္အၾကာႀကီး ေဝးေနရတာေတြဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ေလ်ာ့နည္းေစတယ္လို႔လည္း ေတြးမိလာတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္အၾကာႀကီေမွ်ာ္လင့္ေနရတာေတြ သတိရေနရတာေတြကို ကုန္ေစခ်င္လွပါၿပီ။

မဇနိ

22 comments:

A Linn Nyi November 23, 2008 at 3:09 PM  

အဲဒီ ဂ်ဴးရဲ႕ ဝတၱဳ ဖတ္ဖူးတယ္။ လူတုိင္းကုိ adaptable လုပ္နုိင္တာမ်ိဳးတစ္ခု သဘာဝက လက္ေဆာင္ေပးထားတာလုိ႕ အမေတာ႕ ယုံတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခဏေဝးေနရတဲ႕ နိနိနဲ႕ ကုိဇနိ တူတူရွိမယ္႕ေန႕ေလး အျမန္ေရာက္ပါေစ လုိ႕ ဆုေတာင္းေပးသြားတယ္ :-)

khin oo may November 23, 2008 at 3:29 PM  

စိတ္မပူပါနဲ႔႔ မဇနီ. တစ္ေယာက္ထဲ အထာက်ေနေပမဲ႕လဲ နွစ္ေယာက္ၿပန္ေတြ႕ၿပီးခဏမွာ ေနြးေထြးမွဴကို မၿကာ္ခင္ၿပန္ရပါတယ္။ ကေလးမ်ား အေဖနဲ႕ ေတြ႕ကာစ မွာ စိမး္သလိုေပါ႕

PAUK November 23, 2008 at 3:38 PM  

အင္းးးးးးးးးးးးး
နိနိ....
.............
............
.............
(မမ
ေျပာတဲ့ကေလးမ်ားအေဖကဘူ႔ကိုေျပာတာပါလဲ)

Republic November 23, 2008 at 4:21 PM  

နားလည္ပါတယ္မကိြေရ ... ကိုနိနဲ႕ အျမန္ဆံုးနီးစပ္ပါေစဗ်ာ ၊၊ ကိြကိြ ေပါက္စနေလးေတြေလး မ်ားၾကီးရပါေစ ၊၊

ကိုၾကီး၀ီ

လင္း November 23, 2008 at 7:11 PM  

မနိေရ ေ၀းေနရာတ ၾကာေတာ့ အလြမ္းဒဏ္ေတြပိျပိး စိုးရိမ္ေနမိတာပါ။ စိတ္ခ်င္းနားလည္ျပီး ခ်စ္ၾကသူေတြဘဲဟာ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ဘယ္ေလာက္အခ်ိန္ေတြၾကာၾကာ ျပန္ေတြ ့ခ်ိန္မွာ ခနေလးနဲ ့အနီးဆံုးလူေတြ ျပန္ျဖစ္သြားမွာပါ။
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြနဲ ့အခ်ိန္ေတြကိုေက်ာ္ျဖတ္ရတာ ေနေပ်ာ္ပါတယ္လို ့ေျဖေတြးလုိက္ပါ မနိရယ္။
တကယ္ျပန္ေတြ ့ခ်ိန္က်ရင္ လင္းတို ့ကိုေတာင္သတိမရႏိုင္ေအာင္ အလြမ္းေတြ သယ္ေနၾကမွာမ်ား မသိရင္ခက္မယ္ေနာ္

sonata-cantata November 23, 2008 at 7:54 PM  

တို႔ေတြေတာ့ အတူတူ ေနရင္းကို စိမ္းစိမ္းသြားလို႔
တစ္ကေန ျပန္ျပန္စတယ္... မဇနိ..အဟိ

ThuHninSee November 23, 2008 at 10:31 PM  

အားမေလ်ာ႔နဲ႔ ေရာက္လုၿပီ။
ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ ခြဲေနရတာေတြကို။
အဲဒီဂ်ဴး၀တၱဳလဲ အရမ္းသေဘာက်ပါတယ္။

မီယာ November 23, 2008 at 10:43 PM  

နိနိေရ-ေ၀းတသက္သက္တဲ့ေလ။
ျမန္ျမန္ေလးနီးစပ္ၾကဖုိ႔ႏွစ္ေယာက္အတူေ႐ြ႕မွရမွာ
တေနရာထဲကုိအတူေ႐ြ႕ဖုိ႔လည္းလုိတာေပါ့ေနာ္။
နိနိခ်စ္တဲ့သူနဲ႔အျမန္ဆုံးနီးႏုိင္ပါေစ။

sin dan lar November 24, 2008 at 4:37 AM  

အနီးဆံုးကို အျမန္ဆံုး ေရာက္ပါေစ

nu-san November 24, 2008 at 4:53 AM  

မဇနိေလး.. အမဆီက ဓာတ္ပုံေလးေၾကာင့္ စိတ္မေကာင္း မျဖစ္ပါနဲ႔။ ဒီပုိ႔စ္ေလးဖတ္ျပီး စိတ္မေကာင္းဘူးရယ္.. ငိုခ်င္လာျပီ။

ကုိဇနိနဲ႔ မဇနိတုိ႔ အျမန္ဆုံးနီးစပ္ႏုိင္ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းပါတယ္... :(

May Moe November 24, 2008 at 10:34 AM  

မမနိတို႕ အျမန္ဆုံး အျမန္ဆုံးနီးပါေစေနာ္ ။ :)

တန္ခူး November 24, 2008 at 10:43 AM  

နိနိေရ… တို ့လဲ ေ၀းဖူးတယ္… ခြဲရတဲ့ အရသာခါးသက္သက္ေတြ ယဥ္လာတဲ့အထိ…
နိနိက စာအေရးေကာင္းေတာ့ ရင္ထဲမွာ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လိုက္သလုိပဲ…
တို ့ငယ္ငယ္က သင္ခဲ့ရတဲ့ အင္နားရွားလိုေပါ့ညီမေရ… ေနျမဲအတိုင္းေနသားက်တဲ့ သဘာ၀… ခဏပါ… ကားဘရိတ္အုပ္ေတာ့ ေရွ ့ကို ခဏယုိင္ျပီး ေနာက္ေတာ့ ရပ္သြားတာလိုေပါ့… ျပန္ေတြ ့ရင္ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို စလိုးမိုးရွင္းနဲ ့ ေျပးဖက္ဖို ့ထက္ တကယ့္လက္ေတြ ့မွာ နိနိေျပာသလို စိမ္းစိမ္းၾကီး… ခဏၾကာေတာ့ သူမရွိလို ့မျဖစ္တဲ ့ဘ၀ျပန္ေရာက္သြားေရာ… အေရးၾကီးတာက ႏွလံုးသားေတြ နီးေနဖို ့ပဲေပါ့… ေဘးလူေတြေတာင္ ရိပ္မိေလာက္တဲ့အထိ နွလံုးသားေလးေတြ နီးေနၾကတဲ့ နိနိတို ့သံေယာဇဥ္ၾကိူူူးေလးကို သိလ်က္နဲ ့ ဘာလုိ ့မ်ား စိတ္ပူေနရလဲ ညီမရယ္… တကယ္ဆို သူမရွိလို ့မွ မျဖစ္ပဲ….

- November 24, 2008 at 3:32 PM  

ရာသီဥတုကလည္း ေအးေတာ့ ဘယ္လို ေျပာေပးရမယ္မသိဘူး၊ တစ္ေယာက္ထဲ ဆုိေတာ့ ပုိေအးသလုိပါပဲ...

http://winzaw-mdy.blogspot.com

သက္ေ၀ November 24, 2008 at 4:58 PM  

နိနိေလး...
စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ ့ေနာ္...
တမနက္ အိပ္ရာက ႏိုးထလာတိုင္း
သူနဲ ့တစ္ရက္ပိုနီးလာၿပီလို ့ စိတ္ထဲမွာထားၿပီး အခ်ိန္ေတြကို ရင္ဆိုင္ပါ...။
အဓိက ကေတာ့ ႏွလံုးသားခ်င္း နီးေနဖို ့ပါဘဲ...။
ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ေမာင္ေတြ ညီမေတြကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္ပါတယ္...။

mgngal November 24, 2008 at 7:35 PM  

နီးစပ္ဖို ့အေရး ေတြးေတြးျပီး ေဆြးမေနေလနဲ ့ မမနိ ။
အေၾကာင္းဖန္မယ့္ရက္ကိုတာ လက္ခ်ိဴးျပီးေရတြက္ပါေလ။
ပို၍ ေပ်ာ္ရြင္ရ လတၱံ ့။ :D ဗ်ိဳးေနာင္ၾကီး အသင္လည္း ၾကိဳးစားေလာ့ ။ :P

Moe Cho Thinn November 24, 2008 at 8:52 PM  

နိနိေရ
တို႔လဲ မအားတာနဲ႔ ေနာက္က်သြားတာ ခုမွ လာရတယ္။

တို႔ေတြလဲ ခဏေ၀းဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ႔ အမက တေန႔ကို မနက္ တေစာင္၊ ညတေစာင္ တေန႔တာလုပ္သမွ် အီးေမးလ္ ပို႔တာပါပဲ။ မီးမလာလို႔ ကြန္ပ်ဴတာ မသုံးႏိုင္ေတာင္ မီးခလုတ္ဖြင္႔ၿပီး အိပ္တယ္။ မီးလာတာနဲ႔ အိပ္ယာက ခ်က္ခ်င္းထၿပီး စာရုိက္တာပဲ။ တရက္မွ မပ်က္ခဲ႔ဘူး ထင္ပါရဲ႔။
ေ၀းတုန္း သီခ်င္းနားေထာင္လဲ အလြမ္းသီခ်င္း၊ အခ်စ္ သီခ်င္းပဲ နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလို အခ်စ္ကို အျမဲ ျပန္ေႏႊးေနတဲ႔သူေတာင္ သူျပန္လာရင္ နိကေလး ေျပာသလို လူစိမ္းစိမ္းႀကီး ျဖစ္ေသးတာပဲ။ :)
အမ ေျပာခ်င္တာက ေ၀းေနလဲ အခုလို ျပန္ေႏႊးေန၊ ျပန္ေတြးေနရင္ ေသခ်ာေပါက္ ေ၀းမသြားပါဘူးေလ။ ဒါက ကိုယ္ေနေနက်တဲ႔ အေျခအေန တခုမွာ ေနျမဲေနခ်င္တဲ႔သေဘာ ပါ။ စိမ္းသြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အားမငယ္နဲ႔ေနာ္။ အမ နားလည္တယ္။
ခ်စ္ေသာ
အမ

PPH November 24, 2008 at 9:50 PM  

Hi Ma Zani,
I am a regular reader of your post. I can understand what you feel. I think most of us outside the country has more or less this kind of separation for some reasons. I had been apart from my better half for 5 years after we got married. When the time came finally to be together, I was so worried with the same doubts. But I now know that it is also not very easy to resist your true soulmate and friend.
So, please don't worry. Stay keep in touch and keep yourselves warm with each other love. Everything will be fine finally.
Please don't let yourselves down before you reach your time together. It really worth while to wait to be with your love and these days will fade away when you are together.
Best wishes for both of you.

ျမရြက္ေဝ November 25, 2008 at 9:15 AM  

ညီမတို႕လဲ ခြဲေနခဲ့ၾကရတာ အၾကာၾကီးပါ။ မနိတို႕ေလာက္မရွိေပမယ့္ သူဒီကိုထြက္လာတဲ့ ၃ႏွစ္ေပါ့။ ေတာ္႐ုံျပန္ဆုံပါ့မလားလို႕ စိတ္ဓာတ္မ်ားေတာင္ က်မိပါရဲ့။ ျပန္ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ေလဆိပ္မွာ ကိုယ့္ေယာက်္ားကိုေတာင္ ဘယ္လိုႏႈတ္ဆက္ရေကာင္းမလဲမသိဘူး။ :D
မနိလည္း အားမငယ္ပါနဲ႕ေနာ္။ ဖူးစာပါလို႕ ဆုံလာျပီဘဲ။ အတူေနၾကရမွာပါ။ ေရွ႕ေရးအတြက္ ၾကိဳးစားေနတယ္လို႕ မွတ္ယူေပါ့ မနိေရ။ ဒီမွာလည္း အတူေနေပမယ့္ စိမ္းစိမ္းသြားတတ္တယ္ဂ်။ :P

သက္ေ၀ November 25, 2008 at 2:45 PM  

နိနိေလးေရ..
အသံတိတ္ေနလို ့ လာေခၚတာပါ...
ၾကည့္စမ္းပါအံုး ညီမေလးေရ..
အစ္မေတြ အစ္ကိုေတြရဲ ့ အားေပးစကားသံေတြ...
ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္စရာေကာင္းလဲ...
ဘယ္ေလာက္ အားရွိစရာေကာင္းလဲ လို ့...
စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မေနနဲ ့ေတာ့ေနာ္...
ကဲ.. လာ.. လာ.. ထ... အသစ္ေရးေတာ့ေနာ္...
နိနိေလးက လိမ္မာတယ္ေလ...
ကိုဇနိေရ... နိနိကို အသစ္ေရးဖို ့ ေခၚအံုးေလ...

မဇနိ November 26, 2008 at 11:56 AM  

အမ A Linn Nyi ေျပာသလို သဘာ၀က လက္ေဆာင္ထားတာ ေနမယ္ေနာ္။ ဆုေတာင္းေပးတာလည္း ေက်းဇူးပါ အမေရ။

မမေကအိုအမ္ေရ ဒါဆို စိတ္မပူေတာ့ဘူးေနာ္။

အင္း... သက္ျပင္းလိုက္ခ်ၾကည့္ပါ့မယ္။

ကိုႀကီး ၀ီေရ နားလည္တာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ဘယ္က ေပါက္စနေတြ ပါလာတာလဲဗ်ာ။


အလြမ္းေတြသယ္ေပမယ့္ လင္းကို မေမ့ပါဘူး။ လွမ္းေခၚလိုက္မယ္ေလ။

တမင္တစ္ကေနျပန္ျပန္စေနတာလားဗ် အမsonata- cantata


အားေပးသြားလို႔ အားရွိသြားပီ မမြန္ေရ။ ေက်းဇူးပါ။

ဟုတ္ကဲ့ ႏွစ္ေယာက္အတူေရြ႕ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ အမ မီယာ။

ဆုေတာင္းေလးကို သေဘာက်မိပါတယ္ အမ sin dan lar။

ငိုေတာ့ မငိုခ်င္ပါနဲ႔ အမႏုစံ။ အမဓါတ္ပံုေလးေတြက လွေတာ့ လြမ္းမိသြားတာ။

သာမီးေလးေမမိုး အျမန္ဆံုးဆီ ေရာက္ေတာ့မယ္ထင္ပါတယ္ေနာ္။

အမတန္ခူးေရ မအားတဲ့ၾကားက လာေအးသြားတာ ေက်းဇူးပါေနာ္။ တကယ္ဆို သူမရွိလို႔မျဖစ္ဘူး ဟုတ္တယ္ အမေရ။ စိတ္မပူေတာ့ပါဘူးေနာ္။

ပိုေအးတာ အေသအခ်ာပဲ ကို၀င္းေဇာ္ေရ။ အျမဲလာအားေပးတာ ေက်းဇူးပါ။

ႏွစ္ေခါက္လာအားေပးၾကည့္ရႈတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာမိတယ္ အမသက္ေ၀။ တရက္တရက္ နီးလားပီလို႔ တြက္ေနလိုက္မယ္ေနာ္။

ေမာင္ေလး mgngal အသင္ နိမိတ္ဖတ္သလို ရခ်င္ပါသည္။

အမခ်ိဳသင္းကလည္း ခ်စ္တတ္လိုက္တာေနာ္။ ဟား ဟား အမလည္း လူစိမ္းစိမ္းႀကီးကို ေတြ႔ဖူးတာကိုး။ ဒါဆို အေဖာ္ရွိေသးတယ္ေပါ့။

ကြန္းမန္႔အရွည္ႀကီးလာေရးသြားတာ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္တယ္ေနာ္ PPH ေရ။ ဆုေတာင္းအတြက္ေရာ။

အတူေနလည္း စိမ္းစိမ္းသြားတတ္သလား ညီမျမရြက္ေ၀။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္။

လာအားေပးၾကေသာ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္မိေၾကာင္းပါ။ အားေပးစကားမ်ားေၾကာင့္ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈျပန္ရသြားတဲ့အတြက္ပါ။ အားလံုးလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔ၾကပါေစ။

တားျမစ္ ထားေသာ... November 26, 2008 at 6:27 PM  

အဟမ္း။
ခံစားခ်က္ေတြ တူေနတယ္ပဲေျပာခ်င္ပါတယ္။

သုခမိန္(E-Journal)

GreenGirl November 30, 2008 at 6:53 AM  

ကိုဇနိနဲ႔ မမဇနိ အျမန္ဆံုး နီးစပ္ႏိုင္ပါေစ း)

  © Blogger templates Shiny by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP