RUSSIAN PROVERBS

>> Monday, July 7, 2008


႐ု႐ွားစကားပုံေတြ

စကားပုံဆိုတာဘာပါလဲ။ က်ေနာ္ ၀ီကီမွာရွာဖတ္ေတာ့ စကားပုံဆိုတာ ႐ိုးရွင္းတိက်ၿပီး လူသိမ်ား၊ အသုံးမ်ားတဲ့ ဆို႐ိုးစကားေတြပါပဲ။ သူတို႔ေတြက တကယ့္လူမႈေန႔စဥ္ဘ၀ကို အေျခခံၿပီးထြက္ေပၚလာတဲ့ အမွန္တရားေတြေပါ့။ ဥပစာေတြနဲ႔ တင္စားသုံးႏႈန္းၾကပါတယ္။ ဘယ္လိုျပဳမႈေနထိုင္ရမယ္ဆိုတာေတြေျပာျပတဲ့ စကားပုံေတြၾကေတာ့ နီတိေတြလို႔ေခၚပါတယ္။ အခုက်ေနာ္ အင္တာနက္မွာ ေလွ်ာက္ရွာဖတ္ေတာ့ ႐ု႐ွားစကားပုံေတြေတြ႕ပါတယ္။ က်ေတာ္တို႔ ဘာသာစကားသင္စဥ္တုန္းကလည္း ဆရာမေတြက ႐ု႐ွားစကားပုံေတြကို အဆင္သင့္သလို ေျပာျပပါတယ္။ ဘယ္လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ပဲျဖစ္ေစ သူတို႔နဲ႔ စကားေျပာတဲ့အခါ အလ်င္းသင့္သလို သူတို႔လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ သင့္ေတာ္တဲ့ စကားပုံေတြထည့္ေျပာတတ္ရင္ ကိုယ္က သူတို႔ဘာသာစကားကို အေတာ္ရင္းႏွီးကြ်မ္း၀င္တယ္ဆိုတာကို ေဖာ္ျပရာေရာက္ပါတယ္။

အခုက်ေနာ္ ႐ု႐ွားစကားပုံတခ်ိဳ႕ကို ဘာသာျပန္ျပပါဦးမယ္။ အဓိပၸါယ္ေတြ လြဲေခ်ာ္စြာ ထြက္ေနတယ္ဆိုရင္ က်ေနာ့္ဘာသာျပန္အားနည္းခ်က္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။



o Аппети́т прихо́дит во вре́мя еды́.
o Transliteration: Appetit prikhodit vo vremya yedy
o Translation: The appetite comes when eating
o English version: The appetite comes when eating
o ခံတြင္းေတြ႕တယ္ဆိုတာ စားေသာက္ေနတုန္းျဖစ္တာပါ။

o Без кота́ мыша́м раздо́лье.
o Transliteration: Bez kota mysham razdol'ye.
o Translation: Without a cat mice have no restrictions.
o English version: When the cat is away, the mice will play.
o ေၾကာင္မရွိ ႂကြက္ထ။

o Береги́ пла́тье сно́ву, а честь смо́лоду.
o Transliteration: Beregi plat'ye snovu, a chest' smolodu.
o Translation: Take care of clothes since [when they are] new, take care of [your] honor
since [you are] young.
o အကၤ်ီကို အသစ္ကတည္းက ဂ႐ုစုိက္သလို ႐ုိးသားမႈကိုလည္း ငယ္စဥ္ကတည္းက ထိန္းသိမ္းပါ။

o Вре́мя — лу́чший до́ктор
o Transliteration: Vremya — luchshiy doktor.
o Translation: Time [makes the] best healer.
o English version: Time heals all wounds.
o Modern mockery: Время — лучший доктор, но ужасный косметолог. (Time is the best
healer, but a terrible cosmetologist.)
o အခ်ိန္ဟာ အေကာင္းဆုံ သမားေတာ္။

o Лу́чше по́здно, чем никогда́.
o Transliteration: Luchshe pozdno, chem nikogda.
o Translation: Better late than never.
o English version: Better late than never.
o ေနာက္က်တယ္ဆိုတာ ဘယ္ေသာအခါမွထက္သာတယ္။

o Москва́ не сра́зу стро́илась.
o Transliteration: Moskva ne srazu stroilas'.
o Translation: Moscow wasn't biult at once.
o English version: Rome wasn't built in a day.
o ေမာ္စကိုၿမိဳ႕ေတာ္ကို တရက္တည္းျဖင့္တည္ေဆာက္ထားျခင္းမဟုတ္။

o На Бо́га наде́йся, а сам не плоша́й.
o Transliteration: Na boga nadeysya, a sam ne ploshay
o Translation: Hope for God, but do not be reliant.
o English version: Trust in God, but lock your car.
o ဘုရားသခင္ကိုဆုမေတာင္းနဲ႔၊ ကိုယ့္ကိုကို အမွားမလုပ္မိေစနဲ႔။ (မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္သူသာ၊ ဘုရားသခင္က ေစာင့္ေရွာက္တယ္။)

o Не зна́я бро́ду, не су́йся в во́ду.
o Transliteration: Ne znaya brodu, ne suysya v vodu.
o Translation: Don't wade into a river without knowing a ford.
o Moral: Don't rush into something without throughly studying the matter first.
o English version: Wait for the cat to jump.
o ေရတိမ္မသိရာ ျမစ္ထဲမဆင္းရ။

o Не име́й сто рубле́й, а име́й сто друзе́й.
o Transliteration: Ne imey sto rubley, a imey sto druzey.
o Translation: Don't have a hundred rubles, but have a hundred friends.
o ပိုက္ဆံတစ္ရာမရွိရင္ေနပေစ၊ အေပါင္းအသင္းတစ္ရာ ရွိပါေစ။

o От ма́ленькой и́скры большо́й пожа́р быва́ет.
o Transliteration: Ot malen'koy iskry bol'shoy pozhar byvayet.
o Translation: A little spark may cause a big fire.
o အမႈိက္ကစ ျပႆဒ္မီးေလာင္။

o Повторе́нье - мать уче́нья.
o Transliteration: Povtoren'ye — mat' uchen'ya.
o Translation: Repetition is a mother of learning.
o Moral: The more often you repeat your lesson, the more likely you are to memorize it.
o Mockery: Повторе́нье - мать пита́нья (Repetition is a mother of feeding).
o အခါခါေလ့က်င့္ျခင္းဟာ သင္ယူျခင္းမွာ အခရာ။

o Пого́нишься за двумя́ за́йцами, ни одного́ не пойма́ешь.
o Transliteration: Pogonishsya za dvumya zaytsami, ni odnogo ne poymayesh.
o Translation: If you start chasing two hares, you [will] catch none.
o English version: If you run after two hares, you will catch neither., Grasp all, lose all.
o ယုန္ႏွစ္ေကာင္ေနာက္လိုက္ရင္ တစ္ေကာင္ေတာင္မိမွာမဟုတ္။

o Пуста́я бо́чка гро́мче гремит.
o Transliteration: Pustaya bochka gromche gremit.
o Translation: An empty barrel rattles louder.
o Moral: Who does the least, brags the most.
o ဘာမွမရွိတဲ့စည္က အသံပိုထြက္တယ္။

o Пья́ный проспи́тся, дура́к — никогда́.
o Transliteration: P'yanyy prospitsya, durak — nikogda.
o Translation: The drunken will sleep it over, the fool - never.
o အမူးသမားက အိပ္လိမ့္မယ္၊ အ႐ူးက ဘယ္ေတာ့မွ မအိပ္။

o Рыба́к рыбака́ ви́дит издалека́.
o Transliteration: Rybak rybaka vidit izdaleka.
o Translation: A fisherman can tell another fisherman from afar.
o English version: Birds of a feather flock together.
o Mockery: Дурак дурака видит издалека. (A fool can tell another fool from afar.)
o တံငါးသမားက တံငါးသမားကိုအေ၀းကျမင္တယ္။ (ေႁမြေႁမြခ်င္း ေျချမင္တယ္။)

o Семь раз отме́рь, оди́н отре́жь.
o Transliteration: Sem' raz otmer', odin otrezh.
o Translation: Measure seven times, cut once.
o English version: Measure twice, cut once.
o ခုႏွစ္ႀကိမ္တိုင္းပါ၊ တစ္ႀကိမ္တည္းနဲ႔ျဖတ္ပါ။

o Умный лю́бит учи́ться, а дура́к учи́ть.
o Transliteration: Umnyy lyubit uchit'sya, a durak uchit.
o Translation: Clever person likes to learn, and the fool - to teach.
o လူေတာ္ေတြက သင္ယူခ်င္တယ္၊ လူမိုက္ေတြက သင္ေပးခ်င္တယ္။

အခုက်ေနာ္ဘာသာျပန္ထားသလိုပဲ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူေဘာ္ေဘာ္ေတြလည္း ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံ၊ေဒသရဲ႕စကားပုံေတြရွိရင္လည္း ေ၀မွ်ေစခ်င္ပါတယ္။ အခု က က်ေနာ္ ဖတ္ၾကည့္ၿပီး သေဘာက်တာေတြကို ထုတ္ႏုတ္ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ က်ေနာ္ေတြ႔တဲ့ စာအုပ္ကို ဒီမွာ ေဒါင္းလုပ္လုပ္ယူႏိုင္ပါတယ္။

Read more...

မသိုးအလွျမတ္သကၤန္းလွဴၾကမယ္

>> Saturday, July 5, 2008


မဇနိ
5 July 2008




၀ါဆိုလျပည့္ေန႔နီးလာၿပီဆိုေတာ့ ၀ါဆိုပန္း၊ ၀ါဆိုသကၤန္းကပ္ဖို႔ အေမျပင္ဆင္ေလာက္ၿပီလို႔ သတိရမိပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ ကထိန္သကၤန္း၊ မသိုးသကၤန္းကပ္လွဴၾကတဲ့ တန္ေဆာင္မုန္းလကိုလည္း သတိရမိသြားတယ္။ တန္ေဆာင္မုန္းလေရာက္ရင္ ကထိန္ပြဲေတြရွိေတာ့ ေစ်း၀ယ္သြားရတယ္။ ပေဒသာပင္သီးရတယ္။ အိမ္နားနီးခ်င္းေတြေရာ အိမ္ရွိလူကုန္ပါမက်န္ အလုပ္ေတြ႐ႈပ္ၾကပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးပါဘူး ရြာကအမေတြ မသိုးသကၤန္းယက္ၿပိဳင္ပြဲလာမွာဆိုေတာ့ ဂ်င္းေပါက္ေတြ ၀ယ္ရတယ္။ လက္ဖက္ႏွပ္ရတယ္။ အမေတြက ၁၄ ရက္ေန႔ည မသိုးသကၤန္းၿပိဳင္ပြဲလာမယ္လို႔ အေၾကာင္းၾကားလာရင္ ကၽြန္မတို႔ကေလးေတြကလည္း ေပ်ာ္ပါတယ္။



ကၽြန္မတို႔အေဒၚတို႕ရြာက အညာထည္အမ်ိဳးမ်ိဳးရက္လုပ္ပါတယ္။ တရြာလံုး ေကာင္မေလးေတြက ယကၠန္းအလုပ္ပဲ အားထားလုပ္ကိုင္ၾကေတာ့ လက္ကသြက္တယ္။ ခ်ည္ေစာင္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ျမန္မာလြယ္အိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးထြက္ပါတယ္။ အေမဆို ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္က သူ႔အမေတြပို႔ေပးတဲ့ လံုခ်ည္ကသာ ထူထူထဲထဲရွိတာဆိုၿပီး အျမတ္တႏိုး၀တ္တာပါ။ အခုမွသာ အေမရယ္ ခ်ည္လံုခ်ည္ေတြက ထူေတာ့ ေလးလို႔ပါဆိုၿပီးေျပာမွ သိပ္မ၀တ္ေတာ့တာ။ အဲလို ယကၠန္းအဓိကထားတာရယ္ ဥကၠဌႀကီးက စည္း႐ံုးေရးေကာင္းတာရယ္ ရြာကလူညီတာရယ္နဲ႔ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕မွာ မသိုးသကၤန္းရက္ၿပိဳင္ပြဲဆိုရင္ ႏွစ္တိုင္းနီးပါး ဆုရတယ္။ သူတို႔အေခၚေတာ့ ဘႀကီးသာဒိုးလို႔ သူႀကီးကို ေခၚသံၾကားဖူးပါတယ္။ အဲဒီသူႀကီးကလည္း ခ်ည္ပုဆိုးအကြက္က်ဲႀကီး၀တ္လို႔ တိုက္ပံုအက်ီၤပင္နီေရာင္နဲ႔ ခ်ည္တဘက္ႀကီး ေခါင္းေပါင္လို႔။ ရြာက အိမ္ေထာင္သည္ထဲက ခ်မ္းခ်မ္းသာသာမိန္းမႀကီးေတြ သူတို႔က ယကၠန္းလည္း ႏိုင္နင္းတဲ့သူေတြဆိုေတာ့ ေခါင္းေဆာင္အမ်ိဳးသမီးေတြေပါ့။

မသိုးသကၤန္းကို တစ္ညထဲ အၿပီးရက္လုပ္ၿပီး မနက္အာရံုတက္မွာ ျမတ္စြာဘုရားကို ဆက္ကပ္လွႈဒါန္းလို႔ ရက္မကူးတာေၾကာင့္ မသိုးသကၤန္းလို႔ ေခၚတာပါ။ ကထိန္ခင္းတဲ့ေနာက္ဆံုးရက္ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္မွာ အမွီဆက္ကပ္လွဴဒါန္းၾကတဲ့ ရိုးရာပြဲေတာ္ တခုပါ။ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕ရဲ႕ သီဟိုရ္ရွင္(ဒီေနရာမွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။) ဘုရားပရ၀ုဏ္အတြင္းမွာ အဖြဲ႔ ၇ ဖြဲ႔အနည္းဆံုးေလာက္ ၀င္ၿပိဳင္ၾကပါတယ္။ ၀ိသာခါ စင္ေတာ္၊ သုမနေဒ၀ီစင္ေတာ္စသည္ျဖင့္ နာမည္လွလွေလးေတြ ေပးၾကၿပီး ေနရာယူထားၾကပါတယ္။ မသိုးသကၤန္းၿပိဳင္ပြဲ၀င္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေခါင္းေဆာင္အမ်ိဳးသမီးႀကီးေတြက အသက္ ၃၅ ပတ္၀န္းက်င္ေတြပါ။ အပ်ိဳႀကီးေခၚတဲ့ အသက္ ၃၀ ပတ္၀န္းက်င္ေတြကလည္း ၄ ေယာက္ေလာက္ပါတယ္။ အသက္ခပ္ငယ္ငယ္ ၂၅ ပတ္၀န္းက်င္ေတြက ၄ ေယာက္ေလာက္ပါပါတယ္။ အသက္ ၁၂ ႏွစ္အရြယ္ သြက္လက္ခ်က္ခ်ာတဲ့ ကေလးမေပါက္စေတြက ၄ ေယာက္ေလာက္ရယ္၊ စက္ခ်ဳပ္ျမန္တဲ့သူက ၂ ေယာက္ေလာက္ပါရပါတယ္။ ေယာက်္ားေလးသန္သန္မာမာက ၄၊ ၅ ေယာက္ပါေသးတယ္။

အေဒၚတို႔ရြာက ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕နဲ႔ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ ကားစီးရတယ္ဆိုေတာ့ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၁၄ ရက္ေန႔ မနက္ဆိုရင္ သူႀကီးအိမ္ေရွ႕မွာ ကားႀကီး ၂ စီးနဲ႔ ယကၠန္းပစၥည္း အစံုအလင္တင္ၾက၊ လူစုၾကနဲ႔ တရြာလံုးဆူညံေနပါေတာ့တယ္။ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီပတ္၀န္းက်င္ဆိုရင္ ဘုရား၀န္းထဲေရာက္ၿပီး ေနရာျပင္ၾကဆင္ၾကလုပ္ပါတယ္။ အေဒၚတို႔ရြာနဲ႔ အဆက္အစပ္ ၿမိဳ႕ေနေဆြမ်ိဳးေတြကေတာ့ ညထမင္းတာ၀န္ယူတဲ့အိမ္က ယူတယ္။ ကၽြန္မတို႔အိမ္ကေတာ့ ဒန္အိုးအႀကီးႀကီးေတြနဲ႔ လက္ဖက္သုပ္၊ ဂ်င္းသုပ္ေတြ ပို႔ပါတယ္။ ညေန ၄ နာရီေလာက္ဆိုရင္ အစ္ကိုလာေခၚတဲ့ ဂ်စ္ကားစုပ္ႀကီးနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ကေလးတသိုက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးလိုက္ၾကပါတယ္။ ညေန ၅ နာရီမွာ ပြဲစတင္ေတာ့မွာဆိုေတာ့ ၄ နာရီေလာက္ဆို အားလံုးေနရာယူၾကတာနဲ႔ ၾကည့္မည့္သူေတြကလည္း အလွေတြျပင္ၿပီး ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ရပ္ေဆြရပ္မ်ိဳးေတြကလည္း ကိုယ့္ရြာအဖြဲ႔ကို အားေပးဖို႔ ၀ိသာခါစင္ေတာ္ေဘးမွာ တိုးေ၀ွ႔ေနၾကပါတယ္။

ညေန ၅ နာရီထိုးခါနီး ၁၅ မိနစ္အလိုေလာက္ဆိုရင္ တာ၀န္က်ရာေနရာအသီးသီးမွာ ေနရာယူေနၾကပါၿပီ။ ၅ နာရီထိုးတာနဲ႔ အႀကီးအမွဴးလူႀကီးမ်ားက စည္ေတာ္တီးၿပီး အခ်က္ေပးပါတယ္။ ဆိုင္းေတြ၀ိုင္းေတြကလည္း တက္တက္ႁကြႁကြ အားေပးေနပါတယ္။ တညလံုးလည္း အဆက္မျပတ္ နာမည္ႀကီးဆိုင္း၀ိုင္းေတြနဲ႔ အားေပးေနၾကပါတယ္။ ဘုရား၀န္းထဲမွာေတာ့ ေျခခ်စရာေတာင္ ေနရာမရွိေအာင္ လူေတြျပည့္သိပ္ေနပါတယ္။ ၀ိသာခါစင္ေတာ္၀န္းလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာအတြင္းမွာ လက္နဲ႔ လြန္းထိုးရတဲ့ လက္ယကၠန္းစင္အပု ၅ စင္၊ အ၀တ္ခ်ဳပ္စက္ ၂လံုး၊ ခ်ည္ဆိုးရန္ မိုးၿပဲဒယ္တင္ထားေသာ မီးဖို၊ ရဟတ္၊ ရစ္စတာေတြနဲ႔ ေနရာယူထားပါတယ္။ ပါ၀င္ၾကမည့္သူေတြက ရြာထြက္ခ်ည္ထည္လံုခ်ည္၊ အက်ီၤေတြကို ဆင္တူ၀တ္ဆင္ထားပါတယ္။ အပ်ိဳမေတြကေတာ့ သနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားနဲ႔ စပယ္ပန္းကံုးေတြကို ေဖြးေနေအာင္ပန္ထားၾကပါတယ္။ စပယ္ပန္းေတြကလည္း ရြာကသီကံုးၿပီး ငွက္ေပ်ာဖက္နဲ႔ ထုပ္လာၾကတာပါ။ ဖ်ာၾကမ္းေတြခင္းထားတဲ့အေပၚမွာ ၀ါေပါက္ေတြျဖန္႔ခင္းထားပါတယ္။

ပြဲစတာနဲ႔ မိန္းမပ်ိဳ ၅ ေယာက္ေလာက္က ၀ါေကာက္ျခင္းလုပ္ငန္းကို စတင္ပါေတာ့တယ္။ သြက္လိုက္တဲ့လက္ေတြက ဇယ္စက္သလို ခဏခ်င္းၿပီးသြားပါတယ္။ ရလာတဲ့၀ါဂြင္းကို ၀ါႀကိတ္၊ ဗိုင္းေတာင့္လုပ္တဲ့အဆင့္ေတြကေတာ့ တကယ္ရက္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ ခ်န္လွပ္ၿပီး ဗိုင္းငင္တဲ့အဆင့္ကို ေက်ာ္လိုက္ပါတယ္။ အဆင္သင့္ဗိုင္းေတာင့္ေတြကေန ရစ္နဲ႔ ဗိုင္းငင္ပါတယ္။ ရြာသူေပါက္စကေလးေတြက ဗိုင္းငင္တဲ့ေနရာမွာ ၿပိဳင္စံရွားပါ။ အျမန္ၿပီးေစဖို႔ ဖင္ခ်မထိုင္ဘဲ ဒူးေထာက္လ်က္ ဗိုင္းငင္ပါတယ္။ ခ်ည္ထြက္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ လက္သြက္တဲ့သူေတြကို ေရြးေခၚလာတာပါ။ ဗိုင္းငင္တဲ့ေနရာကထြက္လာတဲ့ ခ်ည္၀င္ေတြကို ခ်ည္ေသ့တဲ့သူက ဆက္လုပ္ေနပါတယ္။ ၾကားက ခ်ည္၀င္ေတြကို အားတဲ့လူက ခ်ည္ေသ့တဲ့ဆီ ပို႔ေပးေနတယ္။ သူႀကီးကိုယ္တိုင္လည္း အားမလိုအားမရ ၀င္ကူေနတာလည္းရွိရဲ႕။ ဟိုေအာ္ရ ဒီေငါက္ရနဲ႔ဆိုေတာ့ မိုးလင္းရင္ သူႀကီးခမ်ာ အသံမထြက္ေတာ့ပါဘူး။ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ရာမွာလည္း အမွန္ကန္ဆုံး၊ အသန္႔ရွင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ အကဲျဖတ္ဒိုင္လူႀကီးမ်ားက အဆက္မျပတ္လွည့္လည္ ေစာင့္ၾကည့္ေနရပါတယ္။ ဗိုင္ေတာင့္ကေန ဗိုင္းငင္း၊ ခ်ည္ေသ့ၿပီးမွ ခ်ည္ခင္ရလာတဲ့ အဆင့္မွာ အခ်ိန္အေတာ္အတန္ေပးရတဲ့အတြက္ အဆင္သင့္ခ်ည္ခင္ေတြနဲ႔ အစားထိုးတာေတြရွိတတ္လို႔ပါ။ အျဖဴစင္ဆုံး အသန္႔ရွင္းဆုံး မသိုးသကၤန္းစစ္စစ္ျဖစ္ေစရန္အတြက္ လူႀကီးမ်ားက ေစာင့္ၾကပ္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ခ်ည္ေသ့လို႔ရလာတဲ့ ခ်ည္ခင္ေတြကို ကိုကိုကာလသားတို႔ မီးဖိုေပၚမွာမိုးၿပဲဒယ္ႀကီးထဲမွာ ခ်ည္ဆိုးပါတယ္။ ဗိုင္းငင္တဲ့လူက ဆက္ငင္၊ ခ်ည္ေသ့တဲ့သူကေသ့၊ ခ်ည္ဆိုးတဲ့သူကဆိုးနဲ႔ လက္မလည္ေအာင္ လုပ္ေနရပါတယ္။ ဆိုင္း၀ိုင္းသံတညံညံ၊ လက္ခုပ္သံတေဖ်ာင္းေဖ်ာင္းက ၿပိဳင္ပြဲ၀င္တဲ့သူေတြကို အားအင္ျဖစ္ေစပါတယ္။ ခ်ည္ေသ့ေနတဲ့လူက ရဟတ္ေလးမ်ား တခုခုပ်က္သြားရင္ ၾကည့္ေနတဲ့သူေတြမွာ “ဟာ၊ ဟင္”ေတြျဖစ္ရပါတယ္။ ခ်ည္ဆိုးရာကရလာတဲ့ ခ်ည္ခင္ေတြကို ခ်ည္စာတင္ရေတာ့မွာပါ။ မိန္းမႀကီးေတြက ဆန္ကြဲကိုခ်က္ထားတဲ့ ထမင္းနဲ႔ေရာၿပီး ေက်ာက္ျပားေပၚမွာ ေျခေထာက္နဲ႔နင္းရပါတယ္။ ဒါကလည္း ခ်ည္စာတင္ကြ်မ္းက်င္တယ္လို႔ နာမည္ရွိတဲ့သူကလုပ္မွ ခ်ည္စာေကာင္းပါတယ္။ ခ်ည္စာေကာင္းမွ ယကၠန္းရက္တဲ့ေနရာမွာ ခဏခဏမျပတ္မွာပါ။ ခ်ည္စာတင္ၿပီးတဲ့ခ်ည္ေတြကို ျဖန္႔ၿပီး ယကၠန္းရွည္ရပါတယ္။ ယကၠန္းရွည္တယ္ဆိုတာ အထည္ရက္ဖို႔ အတိုင္ခ်ည္ရေအာင္လို႔ပါ။ ရလာတဲ့ အတိုင္ခ်ည္ေထြးႀကီးကို ရက္သြားမွာ ေကာ္စီေကာ္ရပါတယ္။ ဟိုဖက္ကခ်ည္ပင္ ဒီဖက္ေရာက္ေအာင္ ေကာ္စီေကာ္ၿပီးရင္ေတာ့ ယကၠန္းစတင္ရက္လို႔ရပါၿပီ။

တေယာက္က ရက္လုပ္ေနရင္ တေယာက္က ေနာက္ကခ်ည္ေထြးႀကီးကို ရွင္းေလးေပးေနပါတယ္။ ခ်ည္ေတြ မျပတ္ေအာင္ရွင္းေပးရတာပါ။ လြန္းက်ရင္ အနားမွာေစာင့္ေနတဲ့သူက အဆင္သင့္တျခားလြန္းေပးပါတယ္။ တေယာက္လက္အံေသသြားရင္ ေနာက္တေယာက္က အစား၀င္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ည ၁၂ နာရီေလာက္မွာ ဗိုင္းငင္တာ ရက္ေဖာက္ေယာက္တာေတြ အားလံုးလက္စသိမ္းၿပီးလို႔ ရက္လုပ္ျခင္းတခုပဲက်န္ပါေတာ့တယ္။ သူႀကီးကလည္း ဂ်င္းသုပ္ေလးစားလိုက္ ဟိုလူ႔ေအာ္လိုက္ ဒီလူ႕ေအာ္လိုက္ေပါ့။ ၾကည့္ေနတဲ့သူေတြကလည္း တျခားစင္ေတာ္ေတြကို သြားၾကည့္ရေသးတယ္။ ဘယ္စင္ေတာ္က ဘယ္ေလာက္ၿပီးၿပီနဲ႔ ၾကည့္ရတာ ေမာလွပါတယ္။ ခ်ည္ဆိုးပါလာတဲ့ ကိုရင္သာေအးကလည္း ယကၠန္းရက္ေနတဲ့ မေရႊမိကို ေခ်ာင္းရတာေရာ ၿပီးေစခ်င္တာေတြေရာနဲ႔ ေခါင္းေပါင္းမွာ ေခၽြးျပန္ေနပါတယ္။ မနက္ ၄ နာရီအာ႐ံုမတက္ခင္ ေနာက္ဆံုးလို႔ သတ္မွတ္ထားေပမယ့္ ၂ နာရီေလာက္ဆိုရင္ တခ်ိဳ႕စင္က အထည္ရေနပါၿပီ။ စက္ခ်ဳပ္တဲ့သူက ခ်ဳပ္လုပ္ၿပီးရင္ေတာ့ ေငြလင္ဗန္းႀကီးနဲ႔ စင္ေတာ္ေရွ႕မွာ ႁကြားထားပါၿပီ။ မနက္ ၃ နာရီပတ္၀န္းက်င္ဆိုရင္ စင္ေတာ္အသီးသီးေရွ႕မွာ သကၠန္း ၁ စံု၊ ၂စံုရေနၾကပါၿပီ။ ပထမရတဲ့ ၀ိသာခါစင္ေတာ္ေခၚ အေဒၚတို႔ရြာက စင္ေတာ္ကေတာ့ မနက္ ၃ နာရီ၀န္းက်င္ဆို အားလံုးၿပီးစီးလို႔ အကဲျဖတ္လူႀကီးေတြက ေငြလင္ဗန္းလာယူသြားပါၿပီ။ ျမတ္စြာဘုရားကို ကပ္လွဴတာေတြ လုပ္ေဆာင္ၿပီးရင္ေတာ့ လျပည့္ေန႔မနက္မွာပဲ ဆုေပးပြဲေတြ က်င္းပေပးပါတယ္။ ဆုရတဲ့ရြာက သူႀကီးကေတာ့ ေခါင္းေပါင္းစ တလူလူနဲ႔ ဆုဖလားတက္ယူပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔လို ေငးေမာအားေပးတဲ့လူေတြကလည္း ဆုေပးပြဲၿပီးမွ အိမ္ျပန္ၿပီး အေမခ်က္ထားတဲ့ ထမင္းပူပူေလးစား အိပ္ယာ၀င္လိုက္ၾကတာ ညေနေစာင္းမွ အႏိုင္ႏိုင္ႏိုးၾကပါေတာ့တယ္။

မဇနိ

Read more...

သခၤ်ာတြက္ၾကည့္ရေအာင္


အခုဖိုင္ေလးက သူငယ္ခ်င္းေမာင္ပိန္ ပို႔ေပးလို႔ၾကည့္ရတာပါ။ အလည္လာတဲ့သူေတြလည္း ၾကည့္ၾကပါဦး။


Read more...

ကၽြန္မခ်စ္ေသာဆရာမ်ား

>> Thursday, July 3, 2008


မဇနိ
3 July 2008

“အာစရိယ ဂုေဏာ အနေႏၱာပါ ျမတ္ဆရာ၊ သားတို႔ခ်စ္တဲ့ ျမတ္ ျမတ္ဆရာ၊ သမီးတို႔ခ်စ္တဲ့ ျမတ္ျမတ္ဆရာ“ ဒီသီခ်င္းသံၾကားၿပီဆိုရင္ ကၽြန္မ အလိုလို မ်က္ရည္၀ိုင္းမိတတ္တယ္။ ဆရာဆိုတာ ေစတနာ၊ ၀ါသနာ၊ အနစ္နာအျပည့္နဲ႔ အေရာင္အေသြးစံုတဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္ေလးေတြကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့ၾကတဲ့ ေက်းဇူးရွင္ေတြပါ။ ဘယ္ကေလးက ဘယ္လိုစရိုက္ရွိတယ္ဆိုတာ သိၿပီး ဘယ္လိုထိန္းရမယ္ဆိုတာ နားလည္တဲ့သူေတြဟာ မိဘနဲ႔ ဆရာေတြပါ။ ေခ်ာ့တခါ၊ ေငါက္တလွည့္နဲ႔ လိုသလို ပံုသြင္းေပးခဲ့တဲ့ ဘ၀ပံုေဖာ္ပန္းခ်ီဆရာေတြဆိုလည္း သူတို႔ပါပဲ။ ကၽြန္မဘ၀မွာ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာေတြ အမ်ားၾကီး ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဆရာအားလံုးဟာ ကၽြန္မအတြက္ ေက်းဇူးရွင္ေတြပါ။ ကၽြန္မစိတ္ထဲ အားက်၊ အတူယူ၊ ခ်စ္ခင္မိတဲ့ဆရာေတြ အမွတ္ထင္ထင္ရွိခ့ဲဖူးပါတယ္။


ကၽြန္မေလးစားမိၿပီဆိုရင္ အဲဒီဆရာေတြ ဘာလုပ္လုပ္ သေဘာက်ေနေတာ့တာပါ။ ကၽြန္မ သူငယ္တန္းကေန ၄ တန္းထိ အတန္းပိုင္ဆရာမက ပထမဆံုး ကၽြန္မရင္ထဲ ေရာက္ခဲ့တဲ့သူပါ။ ဆရာမက ရုပ္မေခ်ာပါဘူး။ အသားခပ္ညိဳညိဳနဲ႔ အရပ္အေမာင္းကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ဆရာမရဲ႕ ထူးျခားခ်က္က စိတ္ႏွစ္မ်ိဳးပိုင္ဆိုင္တယ္။ စာေတြမရတဲ့အခါ၊ စည္းကမ္းပ်က္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ၾကိမ္လံုးနဲ႔ ေျခသလံုးကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလးရိုက္တတ္ပါတယ္။ မ်က္ႏွာထားလည္း တင္းေနတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြ ေက်ာင္းမလာတဲ့အခါ အိမ္အထိလိုက္ေမးတတ္တယ္။ ေနမေကာင္းရင္ ေဆးလံုးေလးေတြ ယူလာေပးတတ္တယ္။ စာအုပ္မတတ္ႏိုင္တဲ့သူဆိုရင္ စာအုပ္ေလးေတြ ေပးတယ္။ ခဲတံ၊ ေပတံကအစ ဆရာမက ေပးပါတယ္။ ေက်ာင္းက်န္းမာေရးလာလို႔ ေဆးထိုးရမည့္ ကေလးေတြဆို ဆရာမကိုယ္တိုင္ လိုက္ပို႔ေပးတယ္။ ေၾကာက္အားၾကီးေနတဲ့ကေလးေတြကို ဆရာမက သူ႔ကိုဖက္ထားၿပီး အားကိုးေစခဲ့တယ္။ ကေလးေတြကလည္း ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသၾကပါတယ္။ စကားေျပာေကာင္းတဲ့ဆရာမက မိဘဆရာအသင္း ဆုေပးပြဲေတြမွာဆို မိန္႔ခြန္းအျမဲေျပာတယ္။ ဆရာမမိန္႔ခြန္းေျပာတဲ့အခ်ိန္ဆို ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ဆရာမက သူရဲေကာင္းၾကီးကို ျဖစ္လို႔ေနမိတယ္။ တတန္းလံုး သိပ္ခ်စ္တဲ့ဆရာမက ၄ တန္းႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ခ်စ္သူရွိတယ္လို႔ ၾကားရတယ္။ ကေလးေတြ ငိုၾကတယ္။ ညအပိုခ်ိန္ေတြေခၚရင္ အဲဒီလူၾကီး လိုက္တာတတ္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ဆရာမကို စိတ္ဆိုးၾကတယ္။ အဲဒီလူၾကီးကို စကားမေျပာဘူး။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ဆရာမက သူ႔ကေလးေတြ အဲဒီလူၾကီးကိုခ်စ္ေအာင္ စာ၀င္သင္ခိုင္းတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ေက်ာင္းဆရာျဖစ္တဲ့ အဲဒီလူၾကီးက ပံုျပင္ေတြေျပာျပၿပီး ကၽြန္မတို႔ တတန္းလံုးကိုစည္းရံုးၿပီး ကၽြန္မတို႔ပိုင္ ဆရာမေလးကို အပိုင္ယူခ်သြားတယ္။ ျပန္ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္တိုင္း ဆရာမေရွ႕မွာ ကေလးေပါက္စျပန္ျပန္ျဖစ္သြားရတယ္။ ကၽြန္မလက္ေရးေလးေတြက ဆရာမလက္ေရးနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ျဖစ္တဲ့အထိ ကၽြန္မ ေလးစားခ်စ္ခဲ့မိတယ္။

ကၽြန္မခ်စ္မိတဲ့ေနာက္ဆရာမကေတာ့ ေယာကၡမေလာင္း ေမေမဆရာမပါ။ ကၽြန္မ ၈ တန္းႏွစ္က အတန္းပိုင္ဆရာမျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ မနက္ခင္းတိုင္း ညေနတိုင္းမွာ အတန္းကို အေျပးေရာက္လာၿပီး စာက်က္ပါ၊ စာက်က္ပါလို႔ မေမ့မေလ်ာ့ လာေျပာတဲ့ ခ်စ္ဆရာမပါ။ အျမဲတန္း လိမၼာေအာင္၊ စာၾကိဳးစားေအာင္ သင္ေပးတဲ့ ဆရာမပါ။ ပိုက္ဆံရွိတာမရွိတာကို အေလးမထားဘဲ စာၾကိဳးစားတဲ့သူကို ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးလို႔ ခ်စ္ခဲ့ရတာပါ။ ကၽြန္မတို႔ တကၠသိုလ္တက္ေတာ့လည္း သူ႔သားဆီလာရင္းနဲ႔ တျမိဳ႕ထဲကေလးေတြကို သူ႔သားသမီးေတြလို ထမင္းေတြ အျမဲလိုက္လိုက္ေကၽြးတတ္ပါတယ္။ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြကို သားတို႔စား သမီးတို႔စားဆိုၿပီး ပန္းကန္ေတြထဲ အတင္းထည့္ေပးၿပီး ေကၽြးတတ္တယ္။ ေက်ာင္းသြားတက္တဲ့အခါတိုင္း လက္ဖက္၊ စားစရာနဲ႔ သနပ္ခါးတုန္းေတြ ေပးတတ္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေအာင္ျမင္မႈ တခုခုရလ်င္ ဂုဏ္ယူေနတတ္တယ္။ ရႈံးနိမ္မႈနဲ႔ၾကံဳရရင္ အားမငယ္ဖို႔ အားေတြေပးတတ္တယ္။ ကၽြန္မေက်ာင္းျပန္လာလို႔ အိမ္သြားလည္ရင္ ေက်ာင္းသြားမည့္ျခင္းေတာင္းခ်ၿပီး ေက်ာင္းမသြားဘဲ စကားေတြထိုင္ေျပာေနတတ္တယ္။ ကၽြန္မဘ၀ရဲ႕ အဆိုးအေကာင္းအားလံုး မ်ွေ၀ခံစားေပးတဲ့ ဆရာမတေယာက္ျဖစ္လို႔လည္း ေလးစားခ်စ္ခင္မိပါတယ္။

ကၽြန္မေလးစားခ်စ္ခင္ရတဲ့ ဆရာၾကီးတေယာက္ကေတာ့ ၀ိုင္တီယူက ကၽြန္မတို႔ ဌာနမွႈးျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုေတာ့ ပင္စင္ယူသြားပါၿပီ။ ေက်ာင္းသားေတြ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ ဆရာၾကီးရဲ႕ ပင္စင္ယူႏႈတ္ဆက္ပြဲမွာ ၀ိုင္တီယူရဲ႕ ေဟာလ္ခန္းၾကီးလ်ွံထြက္ေနပါတယ္။ “က်ဳပ္ကို တာ၀န္အရ ပင္စင္ေပးေပမယ့္ က်ဴပ္ဒီေက်ာင္းၾကီးကိုေတာ့ လာေနမွာပဲ၊ ဘယ္သူမွ က်ဳပ္ကိုတားလို႔မရဘူး“လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ ဆရာၾကီးရဲ႕အသံကို မေမ့ႏိုင္ပါဘူး။ အခုခ်ိန္ဆို ဆရာၾကီး ေက်ာင္းကို သတိရတိုင္းလာေနေလမလား။ သူကိုယ္တိုင္ဒီဇိုင္းဆြဲေဆာက္ထားတဲ့ နန္းေတာ္တမ်ွခမ္းနားတဲ့အိမ္ၾကီးကို အေရာက္သြားလို႔ကန္ေတာ့တဲ့အခါ “ငါ့အတြက္ ဘာမွမလိုဘူး၊ အခုခ်ိန္ေပါ့ေလ။ ေနာင္လိုရင္ မင္းတို႔မေပးလည္း လာေတာင္းမယ္၊ ျပန္ယူသြား“ဆိုၿပီး လက္မခံခဲ့တဲ့ဆရာၾကီး။ အတန္းနားခ်ိန္ ၁၀ မိနစ္ေပးရင္ “ကဲ ကဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္အနားယူ“ဆိုၿပီး ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ကုလားထိုင္ေလးတလံုးနဲ႔ သြားေနခဲ့တဲ့ဆရာၾကီး။ ကၽြန္မတို႔ေမဂ်ာမွာ ခက္တယ္လို႔ယူဆရတဲ့ဘာသာကို ဟန္ပါပါနားလည္ေအာင္ ေတြးေခၚတတ္ေအာင္ သင္ေပးတဲ့စသင္တဲ့နည္းဗ်ဴဟာေတြ ပိုင္တဲ့ဆရာၾကီး။ စေကာ္လာေလ်ွာက္ရင္ recommendation letter မွာ လက္မွတ္ထိုးဖို႔ကို လမ္းမွာျမင္ရင္ေတာင္ လွမ္းေတာင္းၿပီး လက္မွတ္ေပးခဲ့တဲ့ဆရာၾကီး၊ စေကာ္လာမပါရင္ “စိတ္မပ်က္နဲ႔ငါ့တပည့္၊ ဆရာတုန္းက ၈ ခါေျမာက္မွာ အဂၤလန္ကို သြားရတာ“ ဆိုၿပီး အျမဲအားအင္ေတြေပးခဲ့တဲ့ ဆရာၾကီး၊ တပည့္ေတြကို လူၾကီးလိုဆက္ဆံတတ္တဲ့ဆရာၾကီး thesis ေခါင္းစဥ္ေတြေရြးတဲ့အခါ “ျဖစ္ႏိုင္မလား မင္းနဲ႔ငါ စဥ္းစားၾကည့္ၾကမယ္ကြာ“ ဆိုၿပီး ယံုၾကည္မႈေတြ ထားတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာၾကီးကို ကၽြန္မသိပ္ေလးစားခ်စ္ခင္မိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာၾကီးဟာ ပညာလည္း သိပ္ေတာ္ခဲ့တယ္။ ထက္ျမက္တယ္။ အင္မတန္ ရိုးသားတည္ၾကည္တယ္။ ဆရာၾကီးပင္စင္ယူႏႈတ္ဆက္ပြဲမွာ ႏိုင္ငံတကာေရာက္ေနတဲ့ သူ႔တပည့္ေတြ ျပန္လာၾကတယ္။ အျမိဳ႕ျမိဳေရာက္ေနတဲ့ တပည့္ေတြလည္း တက္ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီပြဲမွာ ကၽြန္မတို႔က ငခၽြတ္ကေလးေတြအေနနဲ႔ တက္ခဲ့ရတာပါ။ အားလံုးက အင္ဂ်င္နီယာၾကီးေတြ အေရးပါတဲ့လူၾကီးေတြ တက္ေရာက္ၾကတဲ့ပြဲပါ။ ဆရာ့တပည့္ေဟာင္း ေက်ာင္းသားတေယာက္ကေတာ့ “ဆရာၾကီးအလုပ္က ပင္စင္ယူေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရင္ထဲက ဆရာၾကီးကို ဘယ္ေတာ့မွ ပင္စင္မေပးပါဘူး၊ အျမဲတန္းဆရာၾကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အမ်ိဳးသမီးကလည္း ဆရာ့တပည့္မဆိုေတာ့ teacher in law လဲ ဆရာၾကီးပါ၊“ လို႔ လိႈက္လႈိက္လွဲလွဲ ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မရင္ထဲက ဆရာၾကီးကို ေလးစားတဲ့စိတ္ကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ပင္စင္မေပးဘဲ ထာ၀ရျဖစ္တည္ေနမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပါပဲ။

ေနာက္ဆံုးကၽြန္မခ်စ္မိတဲ့ ဆရာကေတာ့ အခု လက္ရွိဆရာပါ။ အင္တာနက္ကေန ေက်ာင္းရွာတုန္းကတည္းက “သူ႔ဆီေတာ့ မေလ်ွာက္ဖူး၊ ခပ္တည္တည္ၾကီး ေၾကာက္တယ္ေတာ့“လို႔ ကိုဇနိကို ေျပာဖူးပါတယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ သူဆီမွ ေက်ာင္းလာတက္ျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ိဳးမတူေပမည့္ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚကို စာနာနားလည္မႈေတြ ေပးခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းကို ဘယ္ႏွစ္နာရီလာရမယ္။ ဘယ္လိုေနမွ ၾကိဳက္တယ္ဆိုတာ တခြန္းမွ မေျပာခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ပညာရပ္မွာ နာမည္ၾကီးတဲ့ ဆရာၾကီးပါ။ ကၽြန္မတို႔ကိုေတာ့ ဖခင္တေယာက္လို ဆက္ဆံပါတယ္။ အသံတိုးတိုးေျပာတတ္တဲ့ ကၽြန္မစကားေျပာတဲ့အခါ နားနားကပ္နားေထာင္ေပးတဲ့ဆရာၾကီးကို ကၽြန္မ ခ်စ္ခင္မိပါတယ္။ လက္ခ်ာလိုက္တဲ့အခ်ိန္တိုင္းမွာလည္း ဆရာ့ရဲ႕ ပညာေတြကို ေလးစားမိရျပန္တယ္။ ဒီေန႔လည္း အင္တာနက္ၾကိဳးေဟာင္းေနတယ္ လဲေပးမယ္ဆိုၿပီး သူ႔ဟာသူ လာလဲတပ္ေပးပါတယ္။

ကြ်န္မ ငယ္ငယ္ကေလးကတည္းက ေတြ႔ခဲ့ႀကဳံခဲ့သင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်းဇူးရွင္ဆရာေတြအမ်ားႀကီးပါ။ အခုေရးျပခဲ့တဲ့ဆရာေတြကေတာ့ မွတ္မွတ္ထင္ထင္လည္းရွိလို႔ သူတို႔အေၾကာင္းကိုေရးခဲ့တာပါ။ သင္ဆရာ၊ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာမ်ားအားလုံးကို ဒီေနရာမွ ဂါရ၀ျပဳလိုက္ပါတယ္။

မဇနိ

Read more...

အခ်စ္ဆံုးသို႔...

Read more...

နိပြန္္ျပည္မွာ အိမ္ငွားမယ္

>> Tuesday, July 1, 2008


နိပြန္္ျပည္မွာ အိမ္ငွားမယ္
မဇနိ
1 July 08

လူတိုင္းဟာ နားခိုစရာေနရာေလးေတြ မရွိမျဖစ္လိုအပ္ၾကပါတယ္။ စား၊ ၀တ္၊ ေနေရးဆိုၿပီး မရွိမျဖစ္ဆိုေတာ့လည္း ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသေရာက္ေရာက္ ေနစရာအိမ္ေလးေတြ ရွာၾကရတာပါ။ ေနစရာရွာတဲ့အခါမွာ ကာလ၊ ေဒသေပၚမူတည္ၿပီး ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကံဳေတြ႔ၾကရတယ္။ စကၤာပူမွာ အိမ္ရွာၾကရတဲ့အေၾကာင္းကိုလည္း “ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ စကၤာပူမွ ခရုခြံေလးမ်ား” ဖတ္ရတာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းလွပါတယ္။ WeSheMe မွာလည္း “၀င္ကစြပ္”ဆိုၿပီးေရးထားလို႔ ဖတ္ရပါတယ္။ ကိုအန္ဒီေပးတဲ့နာမည္ေလးကို အေတာ္ သေဘာက်မိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ ေနစရာေလးေတြရွာၿပီး ၿပီးရင္ ထားခဲ့ၾကရတာမလို႔ပါ။


မိဘအရိပ္မွာ ခုိခဲ့စဥ္ကေတာ့ အပူအပင္မရွိေပါ့။ အိမ္ငွားရတဲ့ ဒုကၡဆိုတာ နားမလည္ခဲ့ပါဘူး။ နိပြန္ျပည္ေရာက္ေတာ့ လာကတည္းက သူတို႔စီစဥ္ထားတဲ့ အေဆာင္ေတာ္ၾကီးမွာ ေနခဲ့ရတယ္။ ဒုကၡဆိုတာ နားမလည္ခဲ့ျပန္ဘူး။ အစစအရာရာ အဆင္ေျပတဲ့ေနရာမွာ တက္ေနခဲ့ရတာဆိုေတာ့ အိုေကမွာစိုေျပေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အေဆာင္က ၁ ႏွစ္ၿပီးေတာ့ ထြက္ရမယ္တဲ့။ အဲဒါမွ ဒုကၡနဲ႔လွလွေတြ႔ရပါေတာ့တယ္။ အခ်ိန္မျပည့္ခင္ ၂ လအလိုကတည္းက အိမ္ရွာဖို႔ ျပင္ဆင္ရပါတယ္။ ပိုက္ဆံလည္း ႀကိဳစုရပါတယ္။ စကားကလည္း ေကာင္းေကာင္းမတတ္ေတာ့ စိတ္ညစ္မိတာ အမွန္ပါ။ အိမ္မရွာလည္း ေနစရာမရွိေတာ့ အိမ္ရွာပံုေတာ္ ထြက္ဖို႔ ျပင္ရေတာ့တယ္။

ဂ်ပန္မွာ အိမ္ငွားေတာ့မယ္ဆိုရင္ ယန္းေသာင္း ၂၀ အနည္းဆံုး လက္ထဲမွာ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနရမယ္။ ဒါကလည္း အေတာ္အသင့္အိမ္ေလာက္ပဲ ရွာမွာမလို႔ပါ။ သူတို႔ ဂ်ပန္ေတြေနသလို အိမ္ရွာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေသာင္း၃၀ ေလာက္ရွိရမွာပါ။ အိမ္ရွာေပးတဲ့ မီနီေလးေတြက ေနရာအႏွံ႔ ေပါလွပါတယ္။ ဂ်ပန္မွာ အိမ္ပိုင္မယ္ဆိုရင္ အေတာ္အဆင္ေျပတဲ့သူေတြပါ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အိမ္ငွားေနၾကရပါတယ္။ မီနီေတြဒီေလာက္မ်ားတာ အကုန္မ်ား အိမ္ငွားေနၾကတာလားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားမိပါတယ္။

အိမ္ငွားတဲ့ မီနီေတြ သြားရင္ ပြဲစားခေပးရမွာ ေၾကာက္လို႔ ေက်ာင္းက Co-op ကိုပဲ သြားၾကည့္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ စာအုပ္ေတြနဲ႔ အိ္မ္လိပ္စာ၊ ေစ်းႏႈန္း၊ ဘယ္ဘူတာကေန ဘယ္ႏွစ္မိနစ္လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္ စသည္ျဖင့္ ၾကည့္ရွာႏိုင္ပါတယ္။ အေရးႀကီးတာက ဘယ္ေလာက္က်ယ္လဲ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာက ပါၿပီးသားလားဆိုတာ ၾကည့္ရတယ္။ တခ်ိဳ႕ အခန္းေတြမွာက ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာက ဘံုသံုးရပါတယ္။ မီးဖိုဆိုလည္း ဘံုသံုးရပါတယ္။ ဘံုသံုးရတယ္ဆိုေပမယ့္ အခန္း ၃၊ ၄ ခန္းကို ေရခ်ိဳးခန္း၊ မီးဖို၊ အိမ္သာ စုသံုးရတယ္ေပါ့။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိေပမယ့္ ကိုယ့္က မိန္းကေလးတေယာက္ထဲ ေနမယ္ဆိုရင္ အခန္းထဲမွာ အစံုပါၿပီးသားကမွ ပိုအဆင္ေျပပါတယ္။ ေစ်းခ်ိဳတယ္ဆိုၿပီးသြားၾကည့္လိုက္ရင္ တခုမဟုတ္တခုလိုအပ္ေနလို႔သာ ေစ်းခ်ိဳတာမ်ားပါတယ္။ ညက ဂ်ာမဏီက သူငယ္ခ်င္းေျပာသလို သူေနတဲ့ၿမိဳ႕ကကို ပိုေစ်းၾကီးေနလို႔တဲ့။ ကၽြန္မေနတဲ့ၿမိဳ႕မွာလည္း ေစ်းႀကီးပါတယ္။ အတန္ငယ္ေသးငယ္တဲ့ ၿမိဳ႕ေတြထက္ေတာ့ ၂ ဆနီးပါး ပိုေပးရတာပါပဲ။

ဘူတာနားလည္း နီးရမယ္၊ စူပါေတြလည္း နီးရမယ္ဆိုရင္ ယန္း ၇၀၀၀၀ တန္က အနည္းဆံုးပါ။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ငွားမယ္ဆို ေသာင္း ၂၀ ေလာက္ကုန္တယ္လို႔ ခန္႔မွန္းထားရပါတယ္။ ပြဲစားကို ၁ လစာ၊ deposit က ၁ လစာ၊ insurance (မီး၊ ငလ်င္) က ယန္း ၁၄၀၀၀ ေပးရပါတယ္။ deposit ၁ လစာအိမ္ဆိုတာ အင္မတန္ရွာရခက္ပါတယ္။ ေနရာေကာင္းရင္ ယန္း ၁၅၀၀၀၀ ေလာက္ ေပးရပါတယ္။ အိမ္ေဆာက္ထားတဲ့ သက္တမ္းေပၚလည္း မူတည္ၿပီး ေစ်းကြာပါတယ္။ ဒီႏိုင္ငံမွာက ငလ်င္ကို အၿမဲစဥ္းစားေနရေတာ့ သက္တမ္းၾကာတဲ့အိမ္ေတြဆို မေနခ်င္ၾကပါဘူး။ ငလ်င္ကလည္း တခါတေလ ေန႔တိုင္းေလာက္လႈပ္ေနတာပါ။ တေန႔ ၂ႀကိမ္ဆိုတာ ထက္ထက္မိုးဦးသီခ်င္းမဟုတ္ဘဲ ဒီမွာေတာ့ ငလ်င္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေရာက္ခါစကဆို ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေအာင္ေၾကာက္ေပမယ့္ အခုေတာ့ ဒန္းစီးရသလို ၿငိမ့္ေနမိတယ္။ ၆.၈ ငလ်င္ေလာက္ကေတာ့ ႀကံဳဖူးေနေတာ့တာပါ။ ခပ္ျပင္းျပင္းငလ်င္လႈပ္ၿပီးခါစဆိုရင္ အေရးေပၚကားသံေတြ ဆူညံေနေတာ့တယ္။ ထိခိုက္ဒဏ္ရာေတြလည္း ရၾကတယ္။ ကၽြန္မဆီမွာ ငလ်င္လႈပ္ရင္ အမ မေမေအာင္နဲ႔ ညီမပါ သူ႔ၿမိဳ႕ကေန ဘုရားစာရြတ္ေပးေနရပါတယ္။

အိမ္စရွာၿပီဆိုတာနဲ႔ တေနကုန္ေျခတိုေအာင္ သြားရပါတယ္။ ဒီအိမ္ၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး ေျပာလိုက္ရင္ အိမ္ပိုင္ရွင္က ကားနဲ႔လာေခၚပါတယ္။ ကားအေကာင္းစားေတြနဲ႔လာေခၚေပမယ့္ အိမ္ကိုမၾကိဳက္ရင္ အားနာစရာမလိုပါဘူး။ အားနာလို႔ ငွားမိရင္ ကိုယ္ပဲေနရေတာ့မယ္ ၁ ႏွစ္ ၂ ႏွစ္ေပါ့။ ဒီမွာက အိမ္ပိုင္ရွင္က သိပ္မာနႀကီးၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က ႏိုင္ငံျခားသားဆို မငွားဘူး။ တခ်ိဳ႕က ေက်ာင္းသားဆို မငွားပါဘူး။ အိမ္ငွားတဲ့ေနရာမွာ သူတို႔လူမ်ိဳးေတြလည္း ကၽြန္မတို႔လို ပင္ပန္းၾကတယ္လို႔ ဘာသာစကားသင္တဲ့ ဆရာမက ေျပာဖူးပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ ဘာသာစကားအခက္အခဲက ပိုပါလာေသးတယ္။ အာမခံလက္မွတ္ထိုးရတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔လို ႏိုင္ငံျခားသားက ပိုအလုပ္ရႈပ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း တာ၀န္ႀကီးေတာ့ လက္မွတ္မထိုးေပးခ်င္ၾကပါဘူး။ ကၽြန္မအိမ္ငွားတုန္းကေတာ့ ဂ်ပန္နဲ႔အိမ္ေထာင္က်တဲ့ တျခားႏိုင္ငံက သူငယ္ခ်င္းစံုတြဲက လိုက္ကူေပးပါတယ္။

အိမ္လည္းၾကိဳက္ၿပီ၊ အာမခံေပးမယ့္လက္မွတ္လည္းရၿပီဆိုရင္ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္လို႔ရပါၿပီ။ စာခ်ဳပ္တဲ့ေန႔မွာ အိမ္ေသာ့လည္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသာ့လဲေပးမယ့္ ကုမၸဏီီကလာရင္ ေသာ့ဖိုး ယန္း ၁၇၀၀၀ ေပးလိုက္ရပါေသးတယ္။ စာခ်ဳပ္တဲ့ေန႔ကရတဲ့ ေသာ့က အရင္လူေတြသံုးသြားတာဆိုေတာ့ စိတ္မခ်ရဘူးဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ လဲရတာပါ။ ေနရာတိုင္းစိတ္ခ်ရေအာင္ လုိက္စဥ္းစားေပးတာကေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံေတြလည္း လိုက္လို႔မႏိုင္ဘူးေပါ့။ အဲဒီအဆင့္ေရာက္ဖို႔က စိတ္ေမာလူေမာနဲ႔ပါ။ ကၽြန္မဆို တပတ္ေလာက္က အိမ္မေတြ႔ပါဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း မတ္လကုန္ဆို ထြက္တဲ့သူက ထြက္တယ္။ ေျပာင္းရမည့္သူေတြကလည္း အိမ္ရွာရတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း သူတို႔ေနတဲ့အခန္းဆက္ေနမလား။ deposit မေပးရဘူးေပါ့။ ေစ်းသက္သာလို႔သြားမေနလိုက္ပါနဲ႔ ပိုဆိုးမယ္။ အိမ္ပ်က္စီးတာေတြ ကိုယ္ထြက္မွ စုေလ်ာ္ေနရမွာမလို႔ပါ။

တေန႔ေတာ့ ကၽြန္မက ယန္း ၅ ေသာင္းအိမ္ကို သြားၾကည့္ေနတုန္း ထိုင္းက သူငယ္ခ်င္းက ယန္း ၄ ေသာင္းတန္ကို သြားၾကည့္ေနပါတယ္။ သူသြားၾကည့္မယ့္အိမ္က ပိုတန္ပါတယ္။ မီးဖိုခန္း သီးသန္႔ပါတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းသပ္သပ္၊ အိမ္သာသပ္သပ္၊ deposit က ၁ လစာ၊ ပြဲစားက ၁လစာဆိုေတာ့ ကၽြန္မလည္း အဲဒီအိမ္ေလးလိုခ်င္တယ္။ သူက ဂ်ပန္စကားပိုတတ္ေတာ့ သူရွာေတြ႔တာပါ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ သူက ဖုန္းေခၚလာပါတယ္။ သူ႔အိမ္ေဘးမွာ ပံုစံတူ၊ ေစ်းတူတအိမ္ရွိေသးတယ္တဲ့။ အေျပးေလး သြားၾကည့္တာေပါ့။ ကုမၸဏီက ကားနဲ႔လာေခၚပါတယ္။ ကားေပၚမွာ ဖိနပ္ကို အိတ္နဲ႔ယူလာေပးတယ္။ အိမ္ထဲ၀င္ခါနီးရင္ ဖိနပ္ေလးခ်ေပးပါတယ္။ အိမ္ေလးကိုျမင္ေတာ့လည္း ေက်ာင္းနဲ႔က ၇ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလ်ွာက္ရတာဆိုေတာ့ သေဘာက်သြားပါတယ္။ ေက်ာင္းကလည္း တေနကုန္ေနၾကတာဆိုေတာ့ ေက်ာင္းနားနီးမွ အဆင္ေျပပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ေစ်းအားလံုးတြက္လိုက္ေတာ့(Reservation fee (tetsukekin)၊ Deposit (shikikin)၊ Key money (reikin)၊ Service fee (chukai tesuryo)) ယန္း ၂၀ ေသာင္းကုန္သြားပါတယ္။ အမိႈက္ပစ္ခက တစ္လကို ယန္း ၂၀၀၀ ပါေသးတယ္။

အိမ္ေျပာင္းေတာ့မယ္ဆိုရင္ မတိုင္ခင္ ၃ ရက္ေလာက္မွာ ေရ၊ မီး၊ ဂက္စ္ ကို ဖုန္းဆက္ေျပာရပါတယ္။ ဘယ္သူမွ ကူမည့္သူမရွိေတာ့ ကိုယ္တိုင္ပဲ တတ္သေလာက္ခ်ရပါတယ္။ ေရ နဲ႔ မီးကေတာ့ ကိုယ္ေျပာင္းတဲ့ေန႔ ဘယ္ႏွစ္နာရီရေစမယ္ဆို အတိအက်ရပါတယ္။ သူတို႔ေမ့ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္ပါ့မလဲလို႔ စိတ္မပူရပါဘူး။ ဂက္စ္ကေတာ့ လူကိုယ္တိုင္လာပါတယ္။ ဘယ္ခ်ိန္လာရမလဲဆိုတာ ခ်ိန္းၿပီး အတိအက်ပဲလာပါတယ္။ ဂက္စ္မီးဖိုပိုက္တပ္ေပးတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းပိုက္ေတြ တပ္ေပးတယ္။ ဒုကၡေရာက္တာက အင္တာနက္ပါ။ အရင္အေဆာင္မွာေတာ့ ပိုက္ဆံလည္း မေပးရ၊ ေရာက္တာနဲ႔ အင္တာနက္ႀကိဳးက အဆင္သင့္ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပလွပါတယ္။ အျပင္လည္းေရာက္ေတာ့ ဒုကၡေတြမ်ိဳးစံုစေတြ႔ေတာ့တာပါ။ သူတို႔က ေရာက္စတုန္းက အစစ အဆင္ေျပလွတဲ့ေနရာမွာ ပစ္ထည့္ထားေတာ့ ခုေတာ့ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္း မသိျဖစ္ေနၿပီလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပန္ေျပာမိပါတယ္။ အင္တာနက္ေလ်ွာက္တာကလည္း တစ္လေလာက္ၾကာပါတယ္။ provider နာမည္မ်ိဳးစံုရွိေနေတာ့ ဟိုဟာယူရမွလိုလို၊ ဟိုကပဲ ၂ လ အလကားေပးတာ၊ ဒီက ipod လက္ေဆာင္ေပးတာ၊ ဟိုက ၆ လ အလကားနဲ႔ ဘယ္ေရြးရမွန္းမသိေတာ့ ၁ လခြဲေလာက္ၾကာပါေလေရာ။ အင္တာနက္မရွိရင္ မေနတတ္တဲ့သူဆိုေတာ့ ပိုပင္ပန္းတယ္ထင္ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕ေတာ့လည္း အိမ္ကို ရွယ္ယာေနၾကပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္က ၃ ေယာက္ရွယ္ယာေနဖို႔ ေျပာေပမယ့္ မေနျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အိမ္က မိသားစုေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြလာလည္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္တေယာက္ထဲေနတဲ့အတြက္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ တိုင္ပင္ေနစရာမလိုေတာ့ပါဘူး။ ရွယ္ယာေနမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မလို ဟင္းအၿမဲခ်က္၊ ေရေႏြးအသံုးမ်ား၊ heater မဖြင့္ရင္ ခ်မ္းတတ္တဲ့သူအတြက္ မလြယ္ဘူးဆိုတာ ေတြးမိေတာ့ အစကတည္းက တေယာက္ထဲ ေစ်းႏိုင္မည့္ေနရာမ်ိဳး ရွာခဲ့တာပါ။ အခုအိမ္ေလးကေတာ့ ေနရတာ အဆင္ေျပပါတယ္။ အိမ္ပိုင္ရွင္ကလည္း အေ၀းမွာေနတဲ့အတြက္ အေနက်ဳံ႕စရာမရွိပါဘူး။ အိမ္လခကိုလည္း ဘဏ္အေကာင့္ထဲ ထည့္ေပးရတဲ့အတြက္ အခုခ်ိန္ထိ အိမ္ပိုင္ရွင္ကို မျမင္ဖူးပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ေတာ့လည္း အိမ္ပိုင္ရွင္နဲ႔ အေပၚထပ္၊ ေအာက္ထပ္ေနရတဲ့အခါ အေနက်ံဳ႕ၾကတယ္ေျပာပါတယ္။ ဧည့္သည္လာရင္ လာျပန္ေပါ့ဆိုၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳးဆင္ျခင္ေနရတယ္ေျပာပါတယ္။

အိမ္အသစ္ေျပာင္းမယ္ဆိုရင္ အိမ္အေဟာင္းကိုလည္း ဒီတိုင္းထြက္လာလို႔မရပါဘူး။ အေဆာင္မွာ ဘယ္လိုသန္႔ရွင္းခဲ့ရမယ္ဆိုတာ တီဗြီၾကည့္ရပါတယ္။ သန္႔ရွင္းေရးပစၥည္းေတြကို သူတို႔ဆီက ယူလို႔ရပါတယ္။ အဲယားကြန္းကိုျဖဳတ္ အထဲက စကာေတြကို ေဆးေၾကာရတယ္။ လိုက္ကာေတြ အ၀တ္ေလ်ွာ္စက္ထဲ ထည့္ရတယ္။ မီးဖိုခန္းကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရတယ္။ မီးဖိုခန္းက အနံ႔စုပ္ပန္ကာေတြ ေဆးရတာ လက္ေတြေတာင္ နာပါတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းေဆးရတယ္။ ၾကမ္းတိုက္ရတယ္။ ေျပာင္လက္ရဲ႕လားလို႔ အခါခါျပန္ၾကည့္ရပါတယ္။ ကိုယ္စေနေတာ့လည္း သူတို႔က ေျပာင္လက္ေနတဲ့အခန္း ေပးခဲ့တာပါ။ အိမ္ငွားတဲ့အခါလည္း သန္႔ရွင္းေပးထားပါတယ္။ ကၽြန္မျပန္ထြက္တဲ့အခါမွာလည္း ျပန္ရွင္းေပးခဲ့ရအံုးမွာပါ။ ကူမည့္သူမရွိေတာ့လည္း အစစ ကိုယ္တိုင္လုပ္ရေတာ့တာပါပဲ။ အိမ္ေျပာင္းတဲ့လက ေက်ာင္းလံုး၀ မသြားႏိုင္ပါဘူး။ ျပန္လာရင္ ပင္ပန္းၿပီး ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ေျပာင္းၿပီးတဲ့အခါ ရပ္ကြက္ရံုးကို လိပ္စာသြားေျပာင္းရတယ္။ စာတိုက္မွာ လိပ္စာသြားေျပာင္းရပါတယ္။ အားလံုးၿပီးစီးသြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ လူလဲ အေတာ္ပင္ပန္းသြားပါၿပီ။ ေနာင္တခါ အိမ္ေျပာင္းရမွာ ေတြးေတာင္မေတြးခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ မေန႔ညက ဂ်ာမဏီက သူငယ္ခ်င္းလည္း အိမ္ရွာရတာ ေမာလိုက္တာလို႔ ညည္းလာလို႔ ဒီပို႔စ္ေရးလို္က္တာပါ။ အားလံုးပဲ အဆင္ေျပတဲ့ နားခိုစရာေလးေတြ ရွာေတြ႔ၾကပါေစ။

မဇနိ

Read more...

ဖတ္ဖူးတဲ့ ဟာသေလးေတြ


အရင္တုန္းက ဖတ္ဖူးတဲ့ ဟာသေလးေတြပါ။ ဘယ္မွာ ဖတ္ဖူးတာလဲ မသိေတာ့ဘူး။ မွတ္မိေနလို႔ ေျပာျပပါဦးမယ္။ အလုပ္ထဲမွာ ပင္ပန္းေနတုန္း နည္းနည္း ၿပဳံးလိုက္ရရင္ေတာင္ မဆိုးဘူးမဟုတ္လား။

ဦးေအာင္ ေျပးထားမွ...

သုႆန္၀န္းတစ္ခုထဲမွာ လူႏွစ္ေယာက္က အုတ္ဂူတစ္လုံးေပၚမွာ ထိုင္ၿပီး ေတာထဲက ခူးလာခဲ့ၾကတဲ့ သစ္သီးေတြကို ခြဲေ၀ယူေနၾကသတဲ့။ သုႆန္ၿခံစည္း႐ိုးက အပင္ေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ အထဲက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို လမ္းသြားလမ္းလာေတြက မျမင္ရဘဲ သူတို႔ အသံေတြပဲ ၾကားရပါတယ္။
“ေရာ့ မင္းတစ္ခု ငါတစ္ခု”
“ေရာ့ မင္းတစ္ခု ငါတစ္ခု”
“ေရာ့ မင္းတစ္ခု ငါတစ္ခု”
......
......
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေကာင္ေလးငယ္ငယ္ေလးတစ္ေယာက္က သုႆန္ၿခံစည္း႐ိုးေဘးက လမ္းေပၚကေန ျဖတ္အေလွ်ာက္ “ေရာ့ မင္းတစ္ခု ငါတစ္ခု” ဆိုတဲ့အသံေတြၾကားေတာ့ သၾကားမင္းနဲ႔ယမမင္း လူ႕ျပည္က လူေတြကို တစ္ေယာက္တစ္၀က္ခြဲယူေနၿပီဆိုၿပီး အေတြးေပါက္သြားတယ္။ မျဖစ္ဖူး အဖိုးကို သြားေျပာမွပဲ ဆိုၿပီး အိမ္ကို အေျပးျပန္တာေပါ့။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ “အဖိုးေရ ..... အဲသလိုပဲဗ်” ဆုိၿပီးေျပာတာကို အဖိုးက “ငါ့ေျမးရာ မျဖစ္ႏိုင္တာ၊ ကဲ လာ အဲဒီဆီကို အဖိုးလိုက္ခဲ့မယ္၊ သြားစို႔” ဆုိၿပီး ေျမးလက္ကိုဆြဲၿပီး အဲဒီ သုႆန္ဆီကို ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဟုိမွာက သစ္သီးေတြခြဲေနတုန္း သစ္သီး အႀကီးတလုံးရယ္၊ အငယ္တလုံးရယ္က သုႆန္ထဲကေန လမ္းမဘက္ကို လိမ့္ၿပီး ထြက္သြားတယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေျမးအဖိုးႏွစ္ေယာက္လည္း အဲဒီနားေရာက္ေရာ...အထဲက ေျပာသံၾကားလိုက္ရတယ္...
“အျပင္ဘက္လမ္းမေပၚက အႀကီးရယ္၊အငယ္ရယ္ကို ခြဲယူလိုက္ရင္ မင္းနဲ႔ငါ ညီၿပီ”
အဲဒီအသံလည္းၾကားေရာ အဖိုးက ေအာ္ၿပီး ထိပ္ဆုံးက ေျပးပါေလေရာ။
“ ေျမးေရ မင္းေျပာတာ ဟုတ္တယ္ဟ ေျပးထား”


အဟိ! ေျပးေတာ့

ေကာင္ေလးငယ္ငယ္ေလးတစ္ေယာက္က ၿခံတံခါး၀တစ္ခုမွာ မမွီတမွီ ခုန္ခုန္ၿပီးေတာ့ လူေခၚေခါင္းေလာင္း ခလုတ္ကို ႏွိပ္ေနသတဲ့။ မႏွိပ္မိေသးဘူးပါဘူး။ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြနဲ႔ေပါ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးက ၾကြလာတာ၊ ေကာင္ေလး ခုန္ဆြခုန္ဆြလုပ္ေနတဲ့နားေရာက္ေတာ့ အင္း ကူညီလုိက္ဦးမွပဲဆိုၿပီး စိတ္ကူးရလို႔ လူေခၚေခါင္းေလာင္းေလးကို ႏွိပ္ေပးလိုက္တယ္။
ဘုန္းႀကီးက ေကာင္ေလးကို “ဒကာေလး ဘာဆက္ကူညီရဦးမလဲ”ဆိုၿပီး ေကာင္ေလးကို ေမးလိုက္တယ္။
ေကာင္ေလးက “အဟိ! ေျပးေတာ့”ဆိုၿပီး ထြက္ေျပးသြားပါေလေရာတဲ့။

Read more...

  © Blogger templates Shiny by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP