ၿဖိဳး vs ဒုိး စကား၀ိုင္း

>> Saturday, May 31, 2008

ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ဘၾကီးၿဖိဳးတို႔အိမ္ဘက္ကိုထြက္လာခဲ့မိတယ္။ ဘၾကီးၿဖိဳးရဲ႕အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ဘၾကီးၿဖိဳးသတင္းစာဖတ္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ… ဘၾကီးၿဖိဳး ဒီေလာက္ေတာင္ သတင္းစာကို သဲၾကီးမဲၾကီးဖတ္ေနေတာ့ ဘာေတြမ်ား စိတ္၀င္စားစရာပါလို႔လဲဟု စကားစလိုက္ေတာ့…
ဘၾကီးၿဖိဳး ။ ။ သဘာ၀ ေဘးအႏၱရာယ္ဆိုတာက မည္သူမွ် လြန္ဆန္လို႔ မရႏိုင္ဘူး၊ ေရွာင္လႊဲရန္လည္း မတတ္ႏိုင္တဲ့ သဘာ၀ျဖစ္စဥ္တစ္ခုပဲကြ။
ဒုိးကေလး။ ။ ဟုတ္ကဲ့ ဘၾကီးၿဖိဳး… ဆက္ေျပာပါဦး။
ဘၾကီးၿဖိဳး။ ။ အခုၾကည့္ေလကြာ တို႔ႏိုင္ငံမွာ မၾကာေသးမီကပဲ နာဂစ္ဆိုင္ကလုန္း မုန္းတိုင္းၾကီးရဲ႕ ဒဏ္ကို နဖူးေတြ႔ဒူးေတြ႔ ခံစားခဲ့ရျပီေလ။ ဘၾကီးၿဖိဳး တစ္သက္ႏွင့္တစ္ကိုယ္ မၾကံဳစဖူးပါဘူးကြာ။ ဒီေလာက္ပ်က္စီးဆံုးရႈံုးတာကလဲ အဲဒီအရပ္္ မွာေနတဲ့သူေတြ မုန္တုိင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အေတြ႔အၾကံဳ ၾကီးၾကီးမားမား မရွိလို႔ပဲ ျဖစ္ရမယ္။
ဒိုးကေလး။ ။ အဲဒါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လက္မခံဘူး ဘၾကီးၿဖိဳး။ ဒီေလာက္ ေခတ္မီဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံၾကီးမွာ ဆက္သြယ္ေရး အင္တာနက္ေကာင္းေနတာ အခ်ိန္မီ သတင္းေပးႏိုင္ရမွာေပါ့။ အဲဒါဆိုရင္ အဲဒီအရပ္က လူေတြ ၾကိဳၾကိဳတင္တင္ ေျပာင္းလို႔ေရႊ႔လို႔ ရတာေပါ့။ အခုေတာ့ မုန္းတုိင္းနဲ႔တိုက္ခတ္ႏိုင္တဲ့ အရပ္ကလူေတြကို ေျပာင္းေရႊ႕ထားရင္ ဒီေလာက္ ေသပမလား။ ေရႊ႕လို႔မရတဲ့ ပစၥည္းေတြကေတာ့ ပ်က္စီးမွာပဲေလ။ ဘၾကီးၿဖိဳး ေျပာသလို သဘာ၀ ေဘးအႏၱရာယ္ ဆိုေတာ့ ေရွာင္လို႔မွ မရတာ။
ဘၾကီးၿဖိဳး။ ။ အင္း… မင္းကေတာ့ ဘၾကီးၿဖိဳးက ဒါဆိုု ဟိုဟာ မေျပာပါနဲ႔ကြ။ ငါကလူၾကီး မင္းထက္ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားတယ္။ အခုၾကည့္ကြာ… မုန္းတိုင္းတိုက္ၿပီး ပ်က္စီးတဲ့ေဒသေတြကို မီဒီယာေတြက အခ်ိန္နဲ႔တေျပးညီ လြင့္ထုတ္ေနတာပဲ။ လူၾကီးပိုင္းေတြကလဲ ဒုကၡသည္မ်ားနဲ႔အတူ မိုးထဲေရထဲမွာ ရုန္းကန္ လက္တြဲလႈပ္ရွားေနၾကတယ္ေလကြာ။ ၿပီးေတာ့ တရင္းတႏွီး အားေပးစကားေတြေျပာေနတာပဲကြ။
ဒိုးကေလး။ ။ ဒီေလာက္မက လုပ္ေပးသင့္ပါတယ္ ဘၾကီးၿဖိဳးရာ။ ၾကိဳတင္ကာကြယ္လို႔ ရတဲ့အရာမဟုတ္ေပမယ့္ အဲဒီအရပ္ကေန ေရွာင္ေနလို႔ေတာ့ ရပါတယ္။ ဘၾကီးၿဖိဳးေျပာတာေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ မသိဘူး။
ဘၾကီးၿဖိဳး။ ။ မင္းက ဘယ္သိမလဲကြ။ ျမန္မာ့ရုပ္ျမင္ကိုမွ မၾကည့္တာကိုးကြ။
ဒိုးကေလး။ ။ ဘၾကီးၿဖိဳး ကလဲ သိသိၾကီးနဲ႔ေျပာေနျပန္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္က ဘၾကီးၿဖိဳးတို႔ ရပ္ကြက္လို လွ်ပ္စစ္မီး ပံုမွန္မလာဘူး… လွ်ပ္စစ္မီးလာတဲ့အခ်ိန္ၾကေတာ့လဲ ေက်ာင္းစာက ၾကည့္ရေသးတယ္။ မီးလာတဲ့အခ်ိန္ၾက အင္တာနက္ ကိုေတာ့ သံုုးျဖစ္တယ္။ ခဏပဲ သံုးျဖစ္ပါတယ္ ဘၾကီးၿဖိဳးရာ အင္တာနက္စပိက ေႏွးလို႔ဗ်။
ဘၾကီးၿဖိဳး။ ။ ေဘးေျပာတာကို မယံုနဲ႔ ေသြးေျပာတာကို ယံုစမ္းပါကြ။ အမွန္တကယ္ေတာ့ အစိုးရနဲ႔ ျပည္သူဆိုတာက မိဘနဲ႔ သားသမီးလိုပဲကြ။ ကိုယ့္သားသမီး ဒုကၡေရာက္ရင္ ဘယ္မိဘမ်ိဳးကမွ မ်က္ႏွာ လႊဲမေနႏိုင္ဘူး။ မင္းတို႔အစား ငါတို႔ပဲ ဒုကၡခံလိုက္ခ်င္တယ္ လို႔ မိဘေတြက ေျပာေလ့ရွိတယ္။
ဒိုးကေလး။ ။ ဘၾကီးၿဖိဳး ဆိုလိုခ်င္တာက အစိုးရဆိုတာ မိဘ လို႔ေျပာခ်င္တာလား။

ဘၾကီးၿဖိဳး။ ။ ေအးကြ… မင္းလည္း ေတာ္ေတာ္တိုးတက္လာၿပီပဲ။ ေျပာလိုက္ရင္ ခ်က္ခ်င္းသေဘာေပါက္တယ္။
ဒိုးကေလး။ ။ အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီအဓိပၸါယ္က ဘၾကီးၿဖိဳးေျပာမွ ၾကားဘူးေတာ့္တယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ၀ီကီထဲမွာ အဲလို အဓိပၸါယ္မဟုတ္ဘူး။ အစုိးရဆိုတာ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုဆိုပဲ။ ဘၾကီးၿဖိဳးေျပာသလို “မင္းတို႔အစား ငါတို႔ပဲ ဒုကၡခံလိုက္ခ်င္တယ္” ဆိုရင္ အဲဒီကလူေတြနဲ႔ သူတို႔နဲ႔ ေနရာခ်င္းလဲလိုက္ေပါ့။
ဘၾကီးၿဖိဳး။ ။ ဥပမာေျပာတာကြ။ ဒီလိုေနရာခ်င္းလဲရင္ အေတြ႔အၾကံဳရင့္က်က္ၿပီး အေျမာ္အျမင္ၾကီးသူေတြ ဒုကၡေရာက္ကုန္မွာေပါ့။ ေအး… မင္းကို ဘၾကီးၿဖိဳး အၾကံဥာဏ္တစ္ခုေပးလိုတယ္။ ျမန္မာ့ရုပ္ျမင္သတင္းကို ေန႔တုိင္းၾကည့္ပို႔ပဲ။ ၿပီးရင္ ဘၾကီးၿဖိဳးႏွင့္ ထပ္ေဆြးေႏြးေပါ့ကြာ… ဟုတ္ပီလား။ အခုေတာ့ ငါလဲ CNN ၾကည့္လိုက္ဦးမယ္။
ဒိုးကေလး။ ။ တစ္ေန႔ကို ၂၄ နာရီမွာ ၂၃ နာရီ လွ်ပ္စစ္မီးရရင္ ဘၾကီးၿဖိဳးေျပာတဲ့အတိုင္းလုပ္ပမယ္။ ဒါေတာင္ တစ္နာရီက troubleshooting time ေပါ့။ အခုေတာ့ ျမိဳ႔ထဲ ခဏသြားဦးမယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခ်ိန္းထားတာ…ဂိန္းကစားမလို႔။

Read more...

ၾကားဖူးနား၀ ရယ္စရာမ်ား (၁၁)

>> Friday, May 30, 2008




ကိုေမာင္ျဖဴရယ္စရာပို႔စ္တင္လိုက္မွ သတိရလို႔ ၾကားဖူးတာေလးေတြ ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ တခါရယ္ဖူးျပီးသားဆိုရင္လည္း ေနာက္ထပ္ျပီး အိုးေ၀စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ရယ္သြားလိုက္အံုးေနာ္။

ဟာသ(၁) တခါက ဘုန္းဘုန္းတစ္ပါးဟာ ဆြမ္းခံရပ္ၾကြလာတယ္။ အိမ္တအိမ္ေရွ့မွာ ရပ္ေတာ္မူေနတာ အေတာ္ၾကာတဲ့အထိ အိမ္ရွင္ေတြက အလုပ္ရႈပ္ေနတာနဲ့ သတိမျပဳမိဘူး။ အဲေတာ့ ဘုန္းၾကီးဆိုေတာ့လဲ ေရာက္ေနတာ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ မသိဘူေပါ့။ ဒါနဲ႔ သီခ်င္းတပုိဒ္ ေကာက္ဆိုလိုက္ပါတယ္။ အိမ္ရွင္ေတြ သတိျပဳမိေအာင္ လုပ္လိုက္တာတဲ့။ ကဲ စဥ္းစားျပီး ေျဖၾကပါအံုး။ ဘာသီခ်င္းေလးမ်ား ျဖစ္မလဲ။
အေျဖေလးေရာေပးလိုက္ပါတယ္ကြယ္။ “ေျခစံုကိုရပ္လို႔ ေတြေ၀ေနဆဲကြယ္၊ ဒီကစ ေရွ႕ဆက္ဖို႕ မနက္ျဖန္မ်ားစြာက်န္ေသးတယ္…“တဲ့။

ဟာသ(၂) လူတေယာက္က သူ႔ မိန္မရဲ႕ကေလးကို ပုခက္ထဲမွာ ေခ်ာ့သိပ္ေနတယ္၊ သူ႔နဲ႔ရတဲ့ကေလး မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလူက သီခ်င္းေလးနဲ႔ ေခ်ာ႔သိပ္ေနတယ္ဗ်။ ဘာသီခ်င္းေလးမ်ားလဲ စဥ္းစားၾကည့္မယ္ေနာ္။
“တို႔ေသြးလဲမဟုတ္ တို႔သားလဲမဟုတ္……“ဒီသီခ်င္းေလးနဲ႔ ပုခက္လႊဲေနပါတယ္တဲ့ေနာ္။

ဟာသ(၃) အတန္းထဲမွာ အဆင့္(၁) ရလာတဲ့ ေမာင္ရိုးကေလးက အိမ္ကို အေျပးေလးျပန္လာျပီး သူ႔အေမကို ရီပို႕ကဒ္ျပတယ္။
ေမာင္ရိုး။ ။“ေမေမေရ သားသား အဆင့္(၁)ရတယ္ဗ်“
ေမာင္ရိုးအေမ။ ။“သားရယ္ ေနာက္တခါ စာေမးပြဲဆို အဆင့္(၀)ရေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ႔ေနာ္။ ဒါမွ အဆင့္(၁)ေရွ့ေရာက္မွာသားရဲ႕“ဟူသတည္း။

ဟာသ(၄) ရြာက ဘၾကီးေမာင္ ျမိဳ႕ကိုတက္မယ္ဆိုေတာ့ လူတိုင္းမွာခ်င္တာေပါ့။ ေဒြးေလးျမလည္း သူ႕ေျမး ဖိုးေမာင္အတြက္ ဒုတိယတန္းဖတ္စာအုပ္ မွာလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေတာ့မွာဆိုေတာ့ ျမိဳ႕ကို သြားသူရွိတုန္းမွာရတာကိုး။ ျမိဳ႕ေရာက္ေတာ့ စာအုပ္ဆိုင္မွာ ဘၾကီးေမာင္ လိုက္ၾကည့္တယ္။ ဖတ္စာအုပ္ေတြက ပထမတန္း၊ ဒုတိယတန္း၊ တတိယတန္းဆိုျပီး သူ႕အပံုနဲ႕သူရွိေနတယ္။ ဘၾကီးေမာင္ ေရြး၀ယ္လိုက္တာကေတာ့ ပထမတန္းဖတ္စာအုပ္တဲ့။ ေစ်းခ်င္းတူလို႔ကေတာ့ ပထမတန္းစားပဲ သံုးမယ္ဆိုျပီး ၀ယ္ခ်လာပါေတာ့တယ္။

ဟာသ(၅) ငါးခ်ဥ္သည္ မိေအး ငါးခ်ဥ္ေရာင္းထြက္ရင္း စဥ္းစားမိလာတယ္။ သူမ်ားေတြ ျမိဳ႕က တရားပြဲမွာ တရားနာေနတာ သီတင္းတပတ္ရွိေတာ့မယ္။ သူ႕ကို တရားမနာဘူးလားလို႔ လူတိုင္းကလဲ ေမးေနၾကျပီ။ ဒီေန႔ေတာ့ ေနာက္ဆံုးေန႔ သြားနာလိုက္အံုးမယ္ဆိုျပီး မကုန္ေသးတယ္ ငါးခ်ဥ္ေတာင္းေလးနဲ႔ ေနာက္နားမွာ သြား၀င္ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ တေနကုန္ ပင္ပန္းလာေတာ့ ခဏေန အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ သူ႕ငါးခ်ဥ္ေတြပဲ မက္ေနေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႕ ေနာက္ဆံုး ဘုန္းၾကီးက ဆဒၵန္ဆင္မင္းတရားကို နိဂုံးခ်ဳပ္ျပီး အမ်ွေ၀ေတာ့တယ္။ ကဲ ကဲ အမွ်ေ၀ၾကစို႕လို႕ေျပာတာနဲ့ ငါးခ်ဥ္သည္မိေအးလဲ လန္႔ႏိုးလာျပီး
“ေဟာဒီက ကၽြန္မ ငါးခ်ဥ္ေလးေတြ ၀ယ္ၾကပါအံုးေတာ့“ ဆိုျပီး ထေအာ္တယ္။ လူအမ်ားလည္း အမ်ွမေ၀ႏိုင္ျဖစ္ျပီး ပြဲက်သြားရတယ္။ ဒါနဲ႔ မိေအးလဲ ရွက္ရွက္နဲ႔ အိမ္ျပန္လာေတာ့ အိမ္က အမ်ိဳးသားက
“ဟဲ့ မိန္းမေရ ဒီေန႔တရားေကာင္းလား ေဟ့၊ ဘာအေၾကာင္းေတြမ်ားလဲကြ“ လို႔ ေမးလိုက္တယ္။ မိေအးျပန္ေျဖပံုကေတာ့ “ဆားတန္းၾကီး ဆင္နင္းသြားတာ သနားစရာေကာင္းလိုက္တာေတာ္“ တဲ့။ တကယ္ေတာ့ တရားအဆံုးသတ္က ဆႏၵန္ဆင္မင္း အစြယ္ျဖတ္ခံရတဲ့အေၾကာင္းနဲ့ တရားနာျပန္လာတဲ့လူေတြကလည္း လမ္းတေလ်ွာက္မွာ ဆႏၵန္ဆင္မင္းသနားစရာေကာင္းေၾကာင္း မိေအးက အဖ်ားအနားၾကားလာတာနဲ့ ေရာခ်လိုက္တာဆိုပဲ။

မဇနိ

Read more...

အၾကင္နာေတြနဲ႔ေဖးကူပါ

ေလေဘးဒုကၡသည္မ်ားအတြက္ အဆိုေတာ္ေပါင္းစံုသီဆိုထားတဲ႔သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ မွ်ေဝလိုက္ပါတယ္။ သီခ်င္းလဲတင္ေပးထားပါတယ္။ နားေသာတဆင္ရင္း ဂရုဏာပြားႏိုင္ၾကပါေစ။

အၾကင္နာေတြနဲ႔ေဖးကူပါ
အဆိုေတာ္ေပါင္းစံု
ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္လို ခဏအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ငါတို႔ရဲ႕ဘ၀ေတြ အဆံုးတိုင္ ေပ်ာက္ကြယ္ၿပီလား
ႀကိဳးစားၿပီး အိုေဆာက္တည္ခဲ့သမွ်ဟာ အခုေတာ့ နံေဘးမွာ ဖိတ္စဥ္ေႂကြက်
ေရျပင္ႀကီးရဲ႕ ရက္စက္မႈမွာ အရာရာ အသစ္က စရမလား
ပိုင္ဆိုင္ခဲ့သမွ် ငါတို႔ ဘ၀ဟာ မၿမဲျခင္းတရားတဲ့လား
ဆံုး႐ံႈးခဲ့ၿပီ လူ႔အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ မိသားစုမ်ားစြာ ႀကိတ္ခါ႐ိႈက္ငိုသံမ်ား
ႏွလံုးသားထဲမွာ ပြင့္ေ၀ဆဲေမတၱာ ေပးအပ္ဖို႔ရာ လက္ခံမယ့္သူ႐ွိမလား
အၾကင္သူမိဘ သားသမီးမ်ားစြာ ျပန္ဆံုဆည္းခြင့္ ရႏိုင္ပါ့မလား
အႏၱရာယ္ေရျပင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာ အခ်စ္နဲ႔ဘ၀ေတြ အဆံုးတိုင္ပ်က္စီးသြား
ျပန္လည္အစားထိုးရႏိုင္မလား ေပ်ာ္႐ႊင္စရာမိသားစု ကမၻာေလးမ်ားစြာ
ဆံုး႐ံႈးေပ်ာက္ကြယ္ခ်ိန္မွာ ႏွစ္သိမ့္မႈကို ငါတို႔ေပးႏိုင္မလား
စာနာမႈနဲ႔ ေဖးကူမလား ဒီေျမေပၚ အတူႀကီးျပင္း တို႔ေသြးရင္းပါ
လက္တြဲအခုအခ်ိန္မွာ လက္ကမ္းလို႔ ကူပါ
အၾကင္နာေတြနဲ႔ ေဖးကူပါ
အေမေပ်ာက္လို႔လိုက္႐ွာ ကေလးငယ္ေပါင္းမ်ားစြာ ငိုေႂကြးလို႔ဟစ္ေအာ္
မိခင္ၾကားႏိုင္ပါ့မလား
အေျပးအလႊားလိုက္႐ွာ အေဖ့ကိုလဲ မေတြ႔ပါ ေထြးပိုက္ဖို႔ရာ ဖခင္ေကာ ျပန္လာမလား
အၾကင္သူမိဘ သားသမီးမ်ားစြာ ျပန္ဆံုဆည္းခြင့္ ရႏိုင္ပါ့မလား
မာယာအျပည့္နဲ႔ မုန္တိုင္းေအာက္မွာ တြဲလက္ျဖဳတ္ကာ အေ၀းဆံုးေ၀းခဲ့ရ
ငါ့ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြ ရမ္းေရာင္ေျခာက္ကပ္လာ အသက္ဆက္ခြင့္ကို ရႏိုင္ပါ့မလား
အသက္ေပ်ာက္ခဲ့ၿပီ ငွက္ငယ္ေလးမ်ားမွာ ႐ုပ္၀တၳဳေတြ ေမ်ာပါျမစ္ျပင္အႏွံ႔အျပားေ
ရျပင္ႀကီးရဲ႕ ရက္စက္မႈမွာ အရာရာအသစ္က စႏိုင္မလား..
သန္းေခါင္ယံညရဲ႕ ဆုေတာင္းမ်ားစြာ ျပည့္၀ခြင့္ဟာ အားလံုးရဲ႕ အေျဖလား
(အူး.. အားလံုးရဲ႕အေျဖလား)
ျပန္လည္အစားထိုးရႏိုင္မလား ေပ်ာ္႐ႊင္စရာမိသားစု ကမၻာေလးမ်ားစြာ
ဆံုး႐ံႈးေပ်ာက္ကြယ္ခ်ိန္မွာ ႏွစ္သိမ့္မႈကို ငါတို႔ေပးႏိုင္မလား
စာနာမႈနဲ႔ ေဖးကူမလား ဒီေျမေပၚ အတူႀကီးျပင္း တို႔ေသြးရင္းပါ
လက္တြဲအခုအခ်ိန္မွာ လက္ကမ္းလို႔ ကူပါ
အၾကင္နာေတြနဲ႔ ေဖးကူပါ
ဆံုး႐ံႈးခဲ့တဲ့ တို႔ဘ၀ေတြ အတူျပန္လည္တည္ေဆာက္ၾကမယ္
အေႏြးေထြးဆံုးဒီအခ်စ္မ်ားနဲ႔ အူး..
ရင္ဆိုင္ၾကဖို႔ လက္ေတြ အတူ.. တြဲထား အိုး ဘ၀ေတြ
တစ္ေခါက္ျပန္လွေစဖို႔ အတူတူျဖစ္ေစရမယ္ တို႔ရဲ႕လက္မ်ားနဲ႔ (လက္မ်ားနဲ႔)
မင္း.. အခ်စ္နဲ႔လက္မ်ား ေပးလိုက္ေပါ့ ဘ၀မ်ားစြာ ႐ွင္သန္ဖို႔ အခြင့္ေတြဟာ
ကူညီသူကို ေစာင့္စား
အခ်စ္.. ကမ္းမယ့္လက္မ်ား ၀မ္းနည္းမႈ အိမ္ထဲ ေၾကကြဲ ေရထဲ (အူးအခ်စ္နဲ႔ဘ၀ေတြ နာၾကင္ျခင္း)
မင္း.. အခ်စ္နဲ႔လက္မ်ား ေပးလိုက္ေပါ့ ဘ၀မ်ားစြာ ႐ွင္သန္ဖို႔ အခြင့္ေတြဟာကူညီသူကို ေစာင့္စားအခ်စ္.. ကမ္းမယ့္ (တို႔လက္မ်ား) လက္မ်ား ၀မ္းနည္းမႈ အိမ္ထဲ ေၾကကြဲ ေရထဲနာၾကင္အေဖၚမဲ့ ဘ၀ေတြ

သီခ်င္းကို ကူးယူခ်င္သူမ်ား ဒီေနရာမွာ ကူးယူႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
သီခ်င္းေရာ၊စာသားပါပို႔ေပးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းႀကီးႏိုင္းနဒီကုိ ေက်းဇူးပါ။

Read more...

ကြ်န္ေတာ္ဘြဲ႔ရပါ

ကုန္ပေဒသာဆိုင္ႀကီးတစ္ဆိုင္မွ ငွားရမ္းျခင္းခံရေသာ လူငယ္တစ္ဦးသည္ အလုပ္စတင္ဝင္ေရာက္ေၾကာင္းသတင္းပို႔သည္။ မန္ေနဂ်ာက လိႈက္လွဲပ်ဴငွာစြာ ၿပံဳးျပလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၿပီး တံျမက္စည္းတစ္ေခ်ာင္းေပးသည္။
“မင္းရဲ႕ ပထမဆံုးအလုပ္က ဆိုင္အႏွံ႔ တံျမက္စည္းလွည္းဖို႔ပဲ”
“တံျမက္စည္းလွည္းရေအာင္ ကြ်န္ေတာ္က တကၠသိုလ္ဘြဲ႔ရပါ” ဟု လူငယ္က ဘုဆတ္ဆတ္ျပန္ေျပာသည္။ ထိုအခါ မန္ေနဂ်ာက
“ေၾသာ္ ဝမ္းနည္းပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္မသိလို႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ္႔ကို တံျမက္စည္းေပးပါ။ ဘယ္လိုလွည္းရမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ျပပါ႕မယ္” ဟု ေျပာေလသည္။

Read more...

ဗုဒၶဂါယာသို႔ ဘုရားဖူးသြားျခင္း (၂)။

>> Thursday, May 29, 2008



သံုးေလာက ထိပ္ထား ျမတ္စြာဘုရား အျဖစ္ကို ေရာက္ေတာ္မူၿပီးတဲ့ အခါမွာ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ဟာ လူ၊ နတ္၊ ျဗဟၼာေတြကို ေခၽြခၽြတ္ဖို႕ ၾကည့္ေတာ္မူတဲ့အခါမွာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဉာဏ္ေတာ္နဲ႕ ၃၁ ဘံုသားေတြရဲ႕ ဉာဏ္ေတာ္ဟာ အဆမတန္ ကြာျခားေနတာကို ေတြ႕ရတဲ့အတြက္ တရားေတာ္ေတြကို နားလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္လို႔ မေခၽြခၽြတ္ေတာ့ရန္ စဥ္းစားမိပါသတဲ့။ အဲဒီအခါမွာ ဟုန္ဟုန္က ျဗဟၼာႀကီးက ဘုရားသခင္ရဲ႕အႀကံကို သိတဲ့အတြက္ လာေရာက္ေလွ်ာက္ထား ေတာင္းပန္ပါသတဲ့။ အရွင္ဘုရားအတြက္သာဆိုရင္ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားေရွ႕ေမွာက္မွာကတည္းက ကၽြတ္တမ္းဝင္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ အရွင္ျမတ္ဘုရားက သတၱဝါအမ်ားအတြက္ ဘုရားဆုကိုပန္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေလးသေခ်ၤနဲ႕ ကမၻာတစ္သိန္း ပါရမီျဖည့္ၿပီးကာမွ သတၱဝါအမ်ားကို ပစ္ထားေတာ္မမူပါနဲ႔လို႔ ေလွ်ာက္တင္ပါသတဲ့။ အဲဒီအခါမွာ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားက ေရွ႕က ဘုရားသခင္မ်ား ဘာလုပ္ခဲ့သလဲ ျပန္ၿပီး စဥ္းစားဆင္ျခင္ေတာ္မူတဲ့အခါ တရားဦး ဓမၼစၾကာေဟာေတာ္မူတာကို သိတဲ့အတြက္ တရားဦးေဟာဖို႔ ျပင္ဆင္ပါေတာ့တယ္။



ဓမၼစၾကာ တရားဦးေဟာေတာ္မူရာေနရာ (သံေဝဇနိယေလးဌာန၊အဝိဇဟိတ ေလးဌာန)

တရားဦးေဟာဖို႔ရာ ဘယ္သူေတြကို ေဟာရမလဲ ၾကည့္ေတာ္မူတဲ့အခါမွာ ပထမဆံုး ေက်းဇူးရွိဖူးခဲ့တဲ့ ဥရုေဝလေတာက ရေသ့ညီေနာင္မ်ားကို သတိရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရေသ့ညီေနာင္မ်ားဟာ အရွင္ျမတ္ ဘုရားအျဖစ္ကို ေရာက္ေတာ္မမူခင္ကပဲ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားၾကၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဥရုေဝလေတာက ရေသ့ညီေနာင္မ်ား အေၾကာင္းနည္းနည္းေျပာပါရေစ။ အဲဒီရေသ့ညီေနာင္ထဲက တစ္ပါးဟာ ျမတ္စြာဘုရား ဖြားေတာ္မူစဥ္တုန္းက နိမိတ္ေဟာခဲ့ၾကတဲ့ ပုဏၰား ၅ ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ပါ။ က်န္တဲ့ ပုဏၰားေတြက လက္ညိွဳးႏွစ္ေခ်ာင္းေထာင္ၿပီး၊ စၾကဝေတးမင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဘုရား ေသာ္လည္းေကာင္းျဖစ္မယ္လို႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ လက္ညွိဳးတစ္ေခ်ာင္းတည္းေထာင္ၿပီး၊ ဘုရား စင္စစ္ ဧကန္ျဖစ္မယ္လို႔ ေဟာခဲ့တဲ့သူပါ။ အဲလိုေဟာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ သူ႕ညီအစ္ကိုေတြကို အဲဒီအေၾကာင္းေျပာျပၿပီး လူဝတ္ပယ္ကာ ျမတ္စြာဘုရား ေတာထြက္လာမဲ့အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနခဲ့ၿပီး ဘုရားရွင္ေတာထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေရပူ ေရခ်မ္း ကမ္းလွမ္းခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေက်းဇူးေၾကာင့္ ဘုရားက သူတို႔ကို အရင္ၾကည့္ေတာ္မူတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပဥၥဝဂၢီငါးပါးကို ေဟာဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပဥၥဝဂၢီငါးပါးရွိရာ မိဂဒါဝုန္ေတာကို ၾကြေတာ္မူပါတယ္။ လမ္းမွာ သုဇာတာရဲ႕ ဖခင္ ကုန္သည္ႀကီးနဲ႔ ေတြ႔ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကုန္သည္ႀကီးက ဘုရားရွင္မေရာက္ခင္ ပဥၥဝဂၢီငါးပါးကို အရွင္ျမတ္ ဘုရားျဖစ္ၿပီး ၾကြလာတဲ့အေၾကာင္း ႀကိဳေျပာထားႏွင့္ပါတယ္။ ပဥၥဝဂၢီငါးပါးက မယံုပါဘူး။ သူတို႔က ဘုရားရွင္ ဒုကၠရစရိယာ က်င့္ေနရာကေန မဇၥ်ိမလမ္းစဥ္ ကူးေျပာင္းသြားတဲ့အခါမွာ ဘုရားမျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ဘုရားရွင္ကို စြန္႔ခြာလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေလ့က်င့္ေနတုန္းကေတာင္ ဘုရားမျဖစ္တာ အခုဘုရားျဖစ္တယ္ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ လာရင္ မႀကိဳေၾကးဆိုၿပီး တိုင္ပင္ထားၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္း ဘုရားရွင္ၾကြလာတဲ့အခါမွာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ က်က္သေရေတာ္ကုိ ျမင္လိုက္တာနဲ႕ တိုင္ပင္ထားတာေတြေမ့ ထပ္ညွိႏႈိင္းစရာေတာင္ မလိုဘဲနဲ႔ သပိတ္လွမ္းယူတဲ့လူကယူ၊ ေျခေဆးေရကပ္တဲ့လူက ကပ္နဲ႔ အရိုအေသေပးမိၾကပါတယ္။






ဒီေနရာကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား သခင္ကို ပဥၥဝဂၢီငါးပါး ဆီးႀကိဳတဲ့ေနရာျဖစ္ပါတယ္။


ဒါေပမဲ့ အခု ျမင္ေနရတာက အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ေတြရဲ႕ ဘုရားေက်ာင္းပါ။ ေအာက္ဆံုးတစ္ဆင့္ကပဲ ေစတီရဲ႕ အုတ္ဖိနပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ျဖစ္ရပံုက ဒီလိုပါ။ ပထမဆံုး အေသာက မင္းႀကီးက ေစတီတည္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကို ဟိႏၵဴေတြက သူတို႔ ဘုရားရဲ႕ ေနရာပါဆိုၿပီး အေပၚကေန သူတို႔ ဘုရားေက်ာင္းေဆာက္ပါတယ္။ အဲလုိပဲ ေနာက္ဆံုး အစၥလာမ္ေတြက အေပၚဆံုးကေနၿပီး သူတို႔ဘုရားဆိုၿပီး တည္ထားလို႔ပါ။ (ဘယ္လိုျဖစ္လို႔လဲ မသိပါဘူး။ ဘုရားရဲ႕ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ဟိႏၵဴေတြက သူတို႔ ဘုရားရဲ႕ေနရာပါဆိုၿပီး အမွတ္အသားထားထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ မဟာေဗာဓိထဲမွာလဲ Lord Shiva ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္တစ္ခု ရွိပါတယ္။)





တရားဦး ဓမၼစၾကာေဟာတဲ့ ေနရာပါ။

ေဟာၿပီးတဲ့ အခါမွာ အရွင္ေကာ႑ညတစ္ပါးပဲ ေသာတာပန္ အျဖစ္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ က်န္တဲ့ ေလးပါးက ေသာတာပန္ေတာင္မွ မျဖစ္ပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ဒုတိယအေနနဲ႔ အနတၱလကၡနသုတ္ကို ေဟာပါတယ္။ အဲဒီသုတ္ကို ေဟာၿပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ ငါးပါးစလံုး ရဟႏၱာ အျဖစ္ကို ေရာက္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။




အနတၱလကၡဏသုတ္ေဟာတဲ့ေနရာမွာ တည္ထားတဲ့ ေစတီပါ။

မွတ္ခ်က္။ ။မအားတဲ့ၾကားကေန မဇနိ အတင္း ႏႈိးေဆာ္ေနတာနဲ႕ ေရးျဖစ္သြားတာပါ။ မဇနိေရ ေက်းဇူးပါ။ တစ္ခုခု အမွားပါသြားရင္လဲ သည္းခံၿပီး ျပင္ေပးၾကပါေနာ။

Read more...

တစ္ေယာက္တည္းစကားေျပာျခင္း


တစ္ေယာက္တည္းစကားေျပာျခင္း

ဒီေလာကႀကီးမွာ ေကာင္းခ်ီးအေပးခံရတဲ့သူ ဘယ္သူမွ မရွိဘူးဆိုတာ ယုံၾကည္လိုက္စမ္းပါ။
ဘာအတြက္လဲ နက္နက္႐ႈိင္း႐ိႈင္းေမွ်ာ္ျမင္တတ္မႈေတြ၊ ေအာင္ျမင္မႈကို ဆာေလာင္ေနမႈေတြ၊
ပါရမီေတြ၊ လြတ္လပ္ျခင္းရဲ႕ရမၼက္္ျပင္းခ်စ္ျခင္းေတြ၊
ဘယ္ေသာအခါမ်ား ဒါေတြကို တို႔ အသုံးမျပဳႏိုင္မွာလဲ။
ငါတို႔ ေျမာက္အရပ္က ကေလးငယ္ေတြ၊ ဒီအရပ္က အပင္ေတြလို၊
အလ်င္စလိုပြင့္ၿပီး အျမန္ေၾကြၾကတယ္။
မီးခိုးေရာင္ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းက ေဆာင္းရာသီေနမင္းလို
တို႔ဘ၀ေတြ မႈန္မႈိင္းလို႔ေန၊
ဒီေလာက္ မရွည္ၾကာပါ
အေျပာင္းအလဲနည္းတဲ့ ဘ၀ေရစီးေၾကာင္းဟာ။
ဇာတိေျမမွာ မြန္းမြန္းၾကပ္ၾကပ္ျဖစ္ေနပုံပဲ၊
အသည္းႏွလုံးေတြေလးလံစြာ၊ စိတ္ႏွလုံးေတြ ၿငီးေငြ႔စြာ
အခ်စ္ကိုမသိ၊ ခ်ိဳၿမိန္တဲ့ ခင္မင္မႈကိုမသိ
ကႏၱာရအလယ္ မုန္တိုင္းၾကားမွာ တို႔ရဲ႕ငယ္ရြယ္မႈေတြ စုတ္ျပတ္သြား၊
အာဃာတအဆိပ္ေတြက ဘ၀ကို တိမ္ညိဳေမွာင္ အလ်င္အျမန္ လႊမ္းသြားေစတယ္၊
ၿငီးေငြ႕ဖြယ္ဘ၀ေကာ္ဖီခြက္ဟာ တို႔အတြက္ ခါးသီးစြာ
ဘယ္အရာကမွ စိတ္ႏွလုံးကို မရႊင္လန္းႏိုင္ေစေတာ့ပါ။


မီဟိုင္း(လ္) လယ္(ရ္)မြန္ေတာ့(ဗ္)

Монолог

Поверь, ничтожество есть благо в здешнем свете.
К чему глубокие познанья, жажда славы,
Талант и пылкая любовь свободы,
Когда мы их употребить не можем?
Мы, дети севера, как здешние растенья,
Цветем недолго, быстро увядаем...
Как солнце зимнее на сером небосклоне,
Так пасмурна жизнь наша. Так недолго
Ее однообразное теченье...
И душно кажется на родине,
И сердцу тяжко, и душа тоскует...
Не зная ни любви, ни дружбы сладкой,
Средь бурь пустых томится юность наша,
И быстро злобы яд ее мрачит,
И нам горька остылой жизни чаша;
И уж ничто души не веселит.

Михаил Лермонтов

Read more...

နိပြန္ျပည္နဲ႔ကၽြန္မ

>> Tuesday, May 27, 2008


(နိပြန္ ေခၚ ဂ်ပန္ျပည္ကို Kanji ျဖင့္ေရးထားပုံ။)

“နိပြန္ၾကီးက တိုက်ိဳေခၚ၊ ဘိရုမာေတြ အရမ္းပဲေပ်ာ္။“ ..ဒီသီခ်င္းထဲကလို နိပြန္ေခၚ ဂ်ပန္ျပည္မွာ ဘိရုမာသူေတြ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္မနဲ့ေတာ့ အေတာ့္ကို သဟဇာတမတည့္တာေလးေတြရွိပါတယ္။ ကၽြန္မကပဲ အမ်ားနဲ႔ မတူေနလို႔လား။ ကာလံေဒသံဆိုတဲ့ ကာလေဒသနဲ႔မ်ား လိုက္ေလ်ာညီေထြေအာင္ အေနမတတ္ဘူးလား။ နိပြန္ျပည္သားေတြကပဲ တခုခုလြဲေနလား။

ေျပာရရင္ေတာ့ စေရာက္တဲ့ေန႔ကတည္းက ဒီေန႔ထိဆိုပါေတာ့။ ကၽြန္မစေရာက္ေတာ့ ေလဆိပ္ကို က်ဴတာလာၾကိဳပါတယ္။ သူကေတာ့ အသက္ ၂၃ ႏွစ္ ဂ်ပန္မ ၀တုတ္တုတ္ေလးပါ။ သူက ခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္မလိုအပ္တာ ကူညီေပးရမယ့္ ကိုယ္ပိုင္က်ဴတာဆိုပါေတာ့။ စေရာက္တဲ့ေန႔က လာၾကိဳျပီး အေဆာင္လိုက္ပို႔တယ္။ အဲဒီမွာ ဇာတ္လမ္းက စေတာ့တာ။ ပင္ပမ္းလာေတာ့ အိပ္လိုက္ခ်င္တာ။ အေဆာင္ရံုးက မမဂ်ပန္ၾကီးေလ ၁ နာရီေလာက္ၾကာေအာင္ မွာတမ္းေျခြေနလို႔။ သူ႔စကားလဲ ဆံုးေရာ သူ႔လက္ကလြတ္ ကၽြတ္ျပီထင္တာ။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ မေရႊက်ဴတာက အခန္းမွာ ပစၥည္းထားျပီးေရာ လာသြားၾကမယ္ ရပ္ကြက္ရံုးတဲ့။ သူ႔မွာပါလာတဲ့ အစီအစဥ္ေတြ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သြားစရာေတြအမ်ားၾကီး။ ေသသာေသလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ခ်မ္းလြန္းလို႔ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ပါဘူးဆို။ ကဲ ဘယ္တတ္နိုင္မလဲ။ သြားၾကတာေပါ့။ အဲဒီေန႔ တေနကုန္သြားရေတာ့တာပဲ။ ဘာမွလည္းမစားရဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွ ဗိုက္ဆာျပီလားတဲ့။ အမေလး ေမးေဖၚရေသးပလုိ့ ကိုယ့္လည္း ၀မ္းသာအားရ ေခါင္းျငိမ့္မိတယ္။ ဒုကၡနဲ႔စေတြ႔ေတာ့တာပဲ။ ဘယ္လိုအနံ့မွန္းမသိတဲ့ ေခါက္ဆြဲကို ငါးအစိမ္းေတြနဲ့။ ဗိုက္ဆာတာေတြေတာင္ ဘယ္ဆီေျပးကုန္လဲ မသိေတာ့။ ဒီလိုနဲ့ အဲဒီေန႔က ေျခတိုေအာင္သူ႔ေနာက္က လုိက္ေနခဲ့ရတာ။ ေနာက္မွသိလာရတယ္။ အေတာ္လမ္းေလ်ွာက္ႏိုင္တဲ့ ဂ်ပန္မေတြပါလားလို႔။ ေဒါက္ဖိနပ္အျမင့္နဲ႔ လက္ကိုင္အိတ္နဲ႔ အလွမပ်က္ ေျပးလႊားေနတာ သူတို႔ေတြပဲ။

အေရးၾကီးတာ ေျပာရရင္ ကၽြန္မနဲ႔ ပါတီဒုကၡ။ ကိုယ္က အလိုလိုမွ ျမန္မာျပည္မွာ အက်င့္မွ မရွိတာ။ သူတို႔က ေတာ္ရံုလည္း မဟုတ္ဘူး။ တစ္လကို ၄ ခါ ၅ ခါ လုပ္တယ္။ တစ္ခါကို ယန္း၃၀၀၀ ဆိုတာ အနည္းဆံုး။ ပိုက္ဆံေပးရျပီး စိတ္၀င္စားရင္ ေတာ္ေသးတယ္။ ကိုယ့္ lab ခန္းမွာက က်ဴတာရယ္ ဆီးရီးယားက မိန္ကေလးရယ္ ကၽြန္မရယ္ပဲ မိန္းကေလးရွိတယ္။ အားလံုးေပါင္း ၂၅ ေယာက္ေလာက္ရွိတာပါ။ က်ဴတာက ပါတီမွာ လိုတာေတြ စီစဥ္ရတယ္။ ဆီးရီးယားသူက သူ႔အမိ်ဳးသားက ဂ်ပန္ဆိုေတာ့ သူက အားလံုးကို သိျပီးသား။ အရက္လဲ အိုေကတဲ့သူ။ ကိုယ္က ဘာလုပ္လို႔ ဘာလုပ္ရမွန္းကို မသိေအာင္ စိတ္ညစ္ရတယ္။ ပါတီမွာ အရက္ေသာက္ၾကတာေတာ့ အံ့ေတြမ်ားေၾသာလို႔။ အရက္ပုလင္းဆိုတာ ေတာင္ပံုရာပံု။ လာပို႔တဲ့လူ မႏိုင္ေအာင္ကုန္တာ။ သူတို့ယဥ္ေက်းမွဴဆိုျပီး အခ်င္းခ်င္း အရက္ထည့္ေပးရေသးတယ္။ စဥ္းစားသာၾကည့္ေပေတာ့။ သူတို႔အရက္ျမည္းတဲ့ စားစရာကို ကိုယ့္မွာ မၾကိဳက္လဲစား ၾကိဳက္လဲစားရတယ္။ ဆရာေတြ ေက်နပ္ေအာင္ စားျပေနရတယ္။ တခါတေလေတာ့ ရူးရူးမိုက္မိုက္ေတြးမိတယ္ ငါဘာလို႔ ဒီအရက္၀ိုင္းမွာလာျပီး အရက္ျမည္းေတြ စားေနရလဲလို့။ ေနာက္ေတာ့လည္း စိတ္ကို ေျပာင္းလဲယူတတ္လာပါျပီ။ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္လိုက္ေအာင္ ကရေတာ့မယ္လို့ေလ။

မေပ်ာ္လဲ ေပ်ာ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ပါးစပ္မပိတ္ ျပံဳးေနရတယ္။ ရယ္စရာမေကာင္းတဲ့ စကားတလံုးကို အတင္းလိုက္ ရယ္ေနရတယ္။ စိတ္၀င္စားစရာ ဘာမွမရွိတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို လူေပါင္းမ်ားစြာ စိတ္၀င္စားေနၾကတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္ေလးမွာပဲ စိတ္၀င္စားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတာပါ။ အျပင္မွာဆို သူမ်ားကိစၥ ဘယ္ေလာက္အေရးၾကီးၾကီး စိတ္၀င္စားမေပးဘူး။ အေတာ္အသဲမာတယ္။ ဟန္ေဆာင္တတ္တယ္လို႔ အေနာက္ႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ေျပာေလ့ရွိၾကတယ္။ အဲ ပထမပါတီက ၂ နာရီေလာက္ ၾကာတတ္တယ္။ အစားအစာေတြ အဲဒီမွာ ဗိုက္ျပည့္ေအာင္ အေတာ္အသင့္ စားၾကတယ္။ သိပ္မျပင္းတဲ့ အရက္၊ ဘီယာေလာက္ ေသာက္ၾကတယ္။ ဂ်ပန္မေတြလည္း အေတာ္ေသာက္တယ္ေနာ္။ သူတို႔မ်က္ႏွာလွလွေတြ နီရဲေနေအာင္ ေသာက္ၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ နာရီၾကည့္ေနရတယ္။ ပ်င္းလြန္းလို႔ လိမ္ဖည္ေနျပီ။ မဟုတ္လဲ ဖုန္းမက္ေဆ့ခ်္ရိုက္ေနရတယ္။

အစားအစာတခုစားျပီဆိုရင္ အရသာမေကာင္းလဲ “အိုအိရွိ“ လို႔ေျပာၾကတယ္။ သူတို႔မ်က္ႏွာကေတာ့ ရွုံ႔မဲ့ေနတာ။ ဒါေၾကာင့္ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတယ္ မ်က္ႏွာ ၂မိ်ဳးရွိတယ္လို႔ေျပာၾကတယ္။ ေရွ့မွာေတာ့ အရမ္းေတာ္တယ္ေျပာေပမယ့္ ဒီလူကြယ္သြားရင္ မ်က္ႏွာမဲ့တတ္တယ္။ လူတိုင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ စက္ရုပ္လူေတြမ်ားတယ္။ဘာသာစကားအတန္းတက္ရင္ေတာ့ ဂ်ပန္တစ္ေယက္မွမပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔က သူတို႔အေၾကာင္းေတြ ေျပာၾကေတာ့တာ။ မုန္႔တခုစားရင္ မ်က္ႏွာက ရွုံ့မဲ့ေနျပီး ပါးစပ္ကေတာ့ အိုအိရွိ လို့ ေျပာျပီး ရယ္ၾကတယ္။ အေနာက္ႏိုင္ငံက သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာပါတယ္။ မၾကိဳက္ရင္ မၾကိဳက္ဘူးေပါ့တဲ့။ အရသာမရွိဘဲေတာ့ ေကာင္းတယ္လို႔ မေျပာႏုိင္ဘူးတဲ့။ ပစၥည္းတစ္ခု၊ ကေလးတစ္ေယာက္ေတြ႔တဲ့အခါ ဂ်ပန္မေတြလို “ခ၀အိအိ“လို႔ လွလိုက္တာလို႔ ကၽြန္မတို႔ အတန္းေဖာ္ေတြ ေအာ္တတ္လာတယ္။ ေအာ္ျပီးရင္ တစ္ေယာက္နဲ့တစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ျပိင္တူရယ္ပစ္လိုက္တာပဲ။

ပါတီက တစ္ညကို ၄ခါေလာက္လုပ္တယ္။ အေတာ္ေတာ့ ထူးဆန္းမိတာပဲ။ ကၽြန္မတို႔ နုိင္ငံျခားေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြက အမ်ားအားျဖင့္ ပတမပါတီျပီးရင္ ျပန္ေျပးၾကတာ။ ႏိုင္ငံျခားက်ာင္းသားတခ်ိဳ႔ အရက္ၾကိဳက္တဲ့သူကေတာ့ ေနာက္ပါတီေတြပါ တက္ေလ့ရွိၾကတယ္။ ေနာက္ပါတီေတြမွာ စားစရာသိပ္မပါေတာ့ဘူး။ အရက္ခပ္ျပင္းျပင္းေတြေသာက္တယ္။ ကာရာအိုေကဆိုတယ္။ ဂိမ္းကစားၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔ညေတြဆို မနက္ ၅နာရီေလာက္မွ ျပန္လာၾကတယ္တဲ့။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ပါတီရွိတယ္လို႔ လာေခၚမွာ အေၾကာက္ဆံုးပဲ။ ျငင္းလို႔လဲ မရဘူး။ မသြားရင္ ဆရာေတြကလဲ မၾကိဳက္ဘူး။ လူမွူေရးမရွိဘူးလို႔ ယူဆၾကတယ္။ အဲေတာ့ မေပ်ာ္လည္းသြား ေပ်ာ္လည္းသြားေနရတယ္။ ေက်ာင္းျမန္ျမန္ျပီးခ်င္ေနျပီ။ ပါတီမသြားခ်င္လို့။


(ဂ်ပန္ေယာက္်ားေလးေတြပုံကို ျမင္ဖူးရေအာင္ အင္တာနက္မွာ ရွာေတြ႔တာကို တင္လိုက္တာပါ။)
ေနာက္တစ္ခုက ဂ်ပန္ေကာင္ေလးေတြ ရွက္တတ္တာ။ ေက်ာင္းမွာ သူတို႔က ကိုယ့္လာျပီး ရွက္ေနလို႔ ဘယ္လိုစကားေျပာရမွန္းေတာင္ မသိျဖစ္ရပါ့။ သူတို႔က တျခားေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ အျပင္အဆင္ အေတာ္ကြာတယ္။ မိန္းကေလးကိုင္တဲ့ လက္ကိုင္အိတ္ေတြ သူတို႔က စတိုင္နဲ့လြယ္တယ္။ လက္ကိုင္အိတ္မ်ိဳးစံုကိုင္တယ္။ လမ္းေလ်ွာက္ရင္ ႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလးေလ်ွာက္တယ္။ ေရာက္စကေတာ့ အေတာ္ထူးဆန္းတာ။ တေန႔က ျမန္မာက သူငယ္ခ်င္းလာလို႔ သူ႔ကို ကြန္ျပဴတာဆိုင္လိုက္ပို႔ပါတယ္။ သူေနရတဲ့ေက်ာင္းက နည္းနည္းျမိဳ႔အစြန္ဆိုေတာ့ လူသိပ္မရွုပ္ဘူးတဲ့။ ကြန္ျပဴတာဆိုင္သြားေတာ့ ဟာ..ေခါင္းလဲ မျဖီးၾကဘူး ေနာ္တဲ့။ တလမ္းလံုး ဒီစကားပဲ ထပ္ထလဲလဲ ေျပာေနလို႔ ကၽြန္မ ရယ္ခဲ့ရတယ္။ သူက ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ သူမ်ားကို ျပမယ္ဆိုျပီး ေခါင္းစုုပ္ဖြားနဲ့ ေကာင္ေလးေကာင္မေလးေတြဆို ဓါတ္ပံုလိုက္ရိုက္ေနေတာ့တာ။ ေကာင္ေလးေတြကိုလဲ အေျခာက္ေလးေတြလားလို့ ေမးလာေသးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေလဆိပ္ကေန သူေနတဲ့ဆီ သူ႔ဟာသူ သြားရေတာ့ ရထားမစီးခင္ လက္မွတ္၀ယ္ရတယ္။ သူက မ၀ယ္တတ္၊ ေမးေတာ့လဲ သူေျပာနားမလည္ ကိုယ္ေျပာနားမလည္နဲ့ မ၀ယ္ပဲ သူ႔ဟာသူ ပိတ္ထားတဲ့ လက္မွတ္ေပါက္က္ု တိုး၀င္လာခဲ့တာတဲ့။ သူ႔နည္းကလည္း အေကာင္းသား။ ယန္း ၂၀၀၀ ေလာက္ကုန္မယ့္ခရီး အလကားေရာက္လာတာ။ ဒါလဲ သူ႔ကို ဘယ္လို လႊတ္ေပးလိုက္တယ္ မသိ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ တံခါးေတြတိုး၀င္ရင္ ရထားတာ၀န္ရွိေတြက လွမ္းေခၚတာပါ။ သူကေတာ့ ကံေကာင္းလို႔ ေနပါလိမ္႔မယ္။

တခါကလဲ ျမန္မာ အစ္မၾကီးတေယာက္နဲ့ ဖုန္းဘီလ္ေတြ မ်ားေနလို႔ သြားေျပာၾကတယ္။ ေရာက္စဆိုေတာ့ ဂ်ပန္စကားက သိပ္မေျပာတတ္ဘူး။ ဆိုင္က ေကာင္မေလးက ဖုန္းေတြဆက္ျပီး အၾကာၾကီးလုပ္ေနတယ္။ အေျဖက ေပၚမလာဘူး။ အစ္မၾကီးကလဲ စိတ္ကမရွည္ေတာ့ is it ok? ဆိုတဲ့ စကားကို မ်က္လံုးၾကီးျပဴးျပီး သြားေအာ္ေနလို႔ မနည္းဆြဲေခၚခဲ့ရေသးတယ္။ သူတို႔က တခ်ိဳ႔က လံုး၀နားမလည္ဘူးေလ အဂၤလိပ္စကားကို။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ နားလည္တယ္။ ေျပာလဲေျပာတတ္တယ္။ ေျပာရမွာ ရွက္ေနတာ။ ကိုယ္ကလဲ သူတို႔စကား ေရလည္ေအာင္မေျပာတတ္၊ သူတို႔ကလည္း နားမလည္နဲ့ အေတာ္ ဒုကၡေရာက္ရတယ္။ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္မ်ားသြားမယ္ဆို စကားမေျပာတတ္ရင္ ျပန္လႊတ္တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာလို ၾကည့္ေကာင္းသလိုညွပ္ေပးေနာ္လို႔ ေျပာလို႔မရဘူး။ ေရွ့က ဘယ္ေလာက္ စင္တီမီတာ ေနာက္နားက ဘယ္ေလာက္ပါဆိုတာ ေျပာရတယ္။ ကိုယ္က ေယာင္ခ်ာခ်ာဆိုရင္ သူတို႔က အရမ္းညွပ္မေပးဘူး ျပန္လႊတ္တာ။ ပိုက္ဆံေပးပါမယ္ဆိုတာကို မယူဘူး။

ေနာက္တခုထူးဆန္းတာက မဂၤလာေဆာင္၊ ေမြးေန႔ အခမ္းအနား။ ဖိတ္ခံရျပီဆိုရင္ ယန္း ၂ ေသာင္းေလာက္ကေတာ့ အနည္းဆံုး။ ခန္းမ၀င္ေၾကး၊ အစားအေသာက္ေၾကးကို ကိုယ္က ေပးရတယ္၊ ကာယကံရွင္က ေပးစရာမလိုဘူး။ အဲဒီမွတင္ ၁ ေသာင္းက အနည္းဆံုးေပးရတယ္။ လက္ေဆာင္ပစၥည္းက ၁ ေသာင္းဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာပိုက္ဆံ ၂ သိန္းေလာက္ ကုန္ျပီသာမွတ္ေတာ့။ ေနာက္ဂ်ပန္မေတြ အလွျပင္တာေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔။ သူတို႔ နဂိုရုပ္ကို မျမင္ရဘူး။ ျမန္မာက အစ္ကိုၾကီးတေယာက္ေျပာတာ သတိရမိတယ္။ သူဒီကိုေရာက္စက ဂ်ပန္မေတြက အားလံုးရုပ္တူေနလို႔တဲ့။ စက္ရံုတစ္ခုထဲက ထြက္လာတဲ့လူေတြလိုပဲ သူမခြဲျခားတတ္ဘူးတဲ့။ သူတို႔အလွျပင္တာက အရုပ္မေေတြလိုကို ျပင္တာ။ အဆင့္ဆင့္နဲ့။ မ်က္ေတာင္ကလဲ အတုတပ္တဲ့သူမ်ားတယ္။ သူတို႔က မနက္ဆို ရထားေပၚေရာက္မွ အလွျပင္တာ။ သူတို့ စလင္းဘက္အိတ္ထဲမွာ မိတ္ကပ္ပစၥည္းအစံုပါတယ္။ မ်က္ေတာင္တုတပ္တယ္။ တမ်ိဳးျပီးတမ်ိဳး ခ်ေနေတာ့တာ။ ေဘးကလူလဲ ဂရုကို မစိုက္ဘူး။ ထိုင္စရာေနရာမရလည္း သူတို့က ကိစၥမရွိဘူး။ မတ္တတ္ရပ္ကို အလွျပင္တတ္တယ္။ ကိုယ္ကံမေကာင္းရင္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႔ ၃ လက္မေလာက္ ေဒါက္ဖိနပ္စာ မိတတ္တယ္။ တက္နင္းလဲ ေတာင္းပန္ခ်င္မွ ေတာင္းပန္တာ သူတို႔က အေရးၾကီးတဲ့ အလွျပင္အလုပ္လုပ္ေနတာဆိုေတာ့ေလ။ကိုယ္ကပဲ ၾကည့္ေရွာင္ေပါ့ေနာ္။

အမိ်ဳးမ်ိဳးေသာ ဒုကၡေတြကိုေတာ့ ေနာက္မ်ားမွ ၾကံဳရင္ ေျပာျပအံုးမယ္။ ကိုဇနိ၊ ကိုေမာင္ျဖဴ၊ ကိုေမာင္လံုးနဲ့ ကိုလူေအးတို႔လို အရက္ၾကိဳက္တတ္တဲ့သူေတြနဲ႔ ေနရာခ်င္းသာ လဲလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ မနက္ျဖန္မ်ားစြာမွာလည္း ပါတီေတြ သြားေနရအံုးမယ္။ အင္း…ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဒီသံသရာဆံုးပါ့မလဲ။

မဇနိ


Read more...

  © Blogger templates Shiny by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP