ကြန္နာဂစ္

>> Saturday, May 17, 2008


ကြန္နာဂစ္

ကၽြန္မဘယ္လိုပင္ ျမန္ျမန္အေရာက္သြားဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ႔ေပမဲ႔ တကယ္တမ္း ကၽြြန္မေရာက္ရိွသြားခ်ိန္မွာေတာ႔ လယ္စပ္ေခ်ာင္းစပ္ႏွင္႔ ျမစ္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္တြင္ သနားစဖြယ္အသံေလးျဖင္႔ ေအာ္ျမည္ေနေသာ ကြန္နာဂစ္ငွက္ကေလးမ်ားစြာကိုပဲ ေတြ႔ျမင္ခြင္႔ရခဲ႔ေတာ႔သည္။ ကြန္နာဂစ္ငွက္ကေလးမ်ားမွာ အဖို၊ အမ၊ ငွက္ေပါက္စသည္ျဖင္႔ အရြယ္စုံပင္။ သားငယ္သမီးငယ္ရွာသူအသံကတစ္မ်ိဳး၊ အေဖအေမေပ်ာက္ရွာသူအသံကတစ္ဘာသာ၊ တပည္႔ေပ်ာက္ဆရာ႔အသံကတစ္ဖုံေပမဲ႔ အလုံးစုံေသာအသံမ်ား၏ တူညီေသာကာရန္မွာ ေၾကကြဲျခင္းသာျဖစ္ေန၏။ “ျမစ္တစ္စင္းမွ၊ ခ်စ္ျခင္းအားျဖင္႔ ေခ်ာင္းကိုဆင္႔ရာ.. “အစရွိသည္႔ျမစ္ႏွင္႔ေခ်ာင္းတို႔၏ လူသားမ်ားအေပၚ အက်ိဳးျပဳပုံကိုဖြဲ႔ထားေသာ ကၽြန္မကဗ်ာတစ္ပုဒ္သည္လည္း ကြန္နာဂစ္ငွက္ကေလးမ်ား၏ မ်က္ေရျဖင္႔ ေဆြးျမည္႔စုတ္ျပတ္သြားခဲ႔ျပီ။



ကြန္ဂဒူး
မင္းသုဝဏ္

ေခ်ာင္းေရကလွ်ံ ကန္ေရကတိုး၊ ၾကိဳလာပါနဲ႔ ေရႊေရာင္ရစ္ကယ္၊ ေရနစ္မွာပါတဲ႔စိုး။ ။
သားငယ္ကေလးကို ခါးထစ္ခြင္ခ်ီ၍လည္းေကာင္း၊ ေကာက္စိုက္တံကို လက္တစ္ဖက္တြင္ စြဲကိုင္၍လည္းေကာင္း၊ ပီလမေခၚေသာ ဂဒူးၾကီးကို ဦးေခါင္းထက္တြင္အုပ္ေဆာင္း၍လည္းေကာင္း မြန္ေကာက္စိုက္မေလးသည္ သီခ်င္းကေလးတေၾကာ္ေၾကာ္ႏွင္႔ ေတာ္ထနီးရြာကေလးမွထြက္လာသည္ကို မြန္လူမ်ိဳးတို႔ မတိမ္ေကာေသးမီေရွးအခါက ေတြ႔ရေပသည္။ သီခ်င္းကေလးတေအးေအးႏွင္႔ပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း အဆိုပါမြန္မေလးသည္ ေပ်ာ္ပါးရႊင္ပ်ေနသည္မဟုတ္၊ ႏွလုံးအတြင္း၌ ေတာက္ေလာင္လ်က္ရွိေသာ ပရိေဒဝမီး၏ ေအးေယာင္ေယာင္ႏွင္႔ ပူေလာင္လွေသာမီးလွ်ံသည္ သီခ်င္းအျဖစ္ႏွင္႔ထြက္ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။ အေနာက္ေတာင္ ဒီဆိုင္ကၽြန္းညိဳ႔ၾကီးမွ တမည္းမည္း တက္ေရာက္ပြားမ်ားလာေသာ တိမ္ေတာင္ တိမ္လိပ္ မိုးသားမိုးေသြးတို႔က လြမ္းေဟာင္းတြင္ လြမ္းသစ္ကို ေလာင္းေလေသာေၾကာင္႔ ကြယ္လြန္သူေယာက်္ားသည္ အခ်စ္ဦးအား တမ္းတလ်က္ စိတ္ရူးေပါက္တိုင္း သီဆိုျခင္းျဖစ္၏။ မိုးသည္အလြမ္းဓာတ္ကို ပြားမ်ားေစတတ္၏။ ထို႔ေၾကာင္႔ပင္လ်င္ ေရွးစာဆိုကဝိၾကီးမ်ားက မိုးရာသီရြာသြန္းေသာမိုးကို “လြမ္းတုန္းရြာေသာမိုး“ဟု ေခၚေဝၚသမုတ္၍ အသိအမွတ္လုပ္ၾကေလသည္။ စစ္ပြဲသဘင္စံရႊင္ေတာ္မူခိုက္ ေခတၱမွ်ကြဲကြာေနေသာ ေတာင္ငူဘုရင္နတ္ရွင္ေနာင္ကို ေျမာက္သားေတာ္ ရာဇဓာတုကလ်ာက “ညႊတ္ရုံးၾကာတူ၊ ေဖာ္နည္းသူကို၊ သည္းအူျပတ္ေခါင္၊ ေၾကြလြယ္ေအာင္လ်င္၊ ေလေဆာင္ျပင္းထန္ ေၾကာက္ဖြယ္လြန္စြ“ စသည္ျဖင္႔ ဖြဲ႔ႏြဲ႔လြမ္းဆြတ္ပါလ်င္ မျပန္ေသာခရီးကို တစ္ကိုယ္တည္းသြားရရွာေသာ ခင္ပြန္းသည္အား အဆိုပါမြန္မုဆိုးမေလးသည္ မည္မွ်လြမ္းဆြတ္တသမည္ကို မေတြးတတ္ေအာင္ရွိေတာ႔သည္။ လြန္ခဲ႔ေသာမိုးရာသီက ဤသို႔မိုးညိဳ႔ေသာအခါတြင္ ဤရြာထြက္ခရီး၌ မိမိတို႔ေမာင္ႏွံစုံတို႔သည္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးခရီးသြားခဲ႔ၾကဖူး၏။ ထိုမွ်မကေသး၊ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်းကေလးဘဝစဥ္ကလည္း ဤခရီးတြင္ ႏွစ္ေယာက္တြဲ၍ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာရႊင္ႏႊဲခဲ႔ဖူးၾက၏။ ယခုအခါတြင္ကား သားငယ္ႏွင္႔မိမိသာရွိ၏။ သားငယ္၏ဖခင္ကား ရြာျပင္ကထိန္ပင္ေအာက္တြင္ တစ္ေယာက္တည္းေဆြးျမည္႔ရွာေလျပီ။ ေျမၾသဇာျဖစ္ရေလျပီ။ ထို႔ေၾကာင္႔ပင္လ်င္ အသည္းအူေျပာင္းျပန္လန္ေလာက္ေအာင္ လြမ္းဆြတ္ေၾကကြဲရျခင္းျဖစ္၏။ မိခင္၏ေတးသံျဖင္႔ ဘာမသိညာမသိျမဴးထူးေနေသာ သားငယ္သည္ကား မိခင္၏ဆံပင္ကို ဆြဲလိုက္၊ တြတ္တီးတြတ္တာေျပာလိုက္၊ ျပံဳးလိုက္ရယ္လိုက္ရွိရွာ၏။ မိုးသာလ်င္ မြန္မေလး၏အလြမ္းကို ပြားမ်ားေစသည္မဟုတ္။ သားငယ္ကေလးသည္လည္း ပြားမ်ားေစသည္ျဖစ္သည္။ မိုးႏွင္႔သားငယ္သာမဟုတ္ေသး။ ဤရပ္ဤရြာ ဤခရီး ဤလမ္း ဤလယ္ ဤေတာတို႔သည္ မိမိတို႔၏ ေရွးျဖစ္ေရွးေဟာင္းရာဇဝင္ေၾကာင္းကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ဇာတ္ခင္း၍ျပေလေသာေၾကာင္႔ အလြမ္းအားေဆးၾကီးျဖစ္ေတာ႔သည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင္႔ပင္ မြန္မေလး၏မ်က္ႏွာသည္ မိုးမင္းကို ဂုဏ္ျပိဳင္၍ ညိႈဴးမွိန္လာေလ၏။ မိုးရြာလ်င္ ရြာခ်င္းယိုထြက္ပါအံ႔ ဟူေသာ အဓိ႒ာန္ၾကီးျဖင္႔ အခါလင္႔၍ ရွိေသာမ်က္ရည္တိို႔သည္ကား ပန္းေျပးပြဲတြင္ တာစူေနေသာသူတို႔ႏွင္႔သာ တူေတာ႔၏။
ထိုသို႔လြမ္းတစ္ခါေဆြးတစ္လွည္႔ႏွင္ ေတးဖြဲ႔၍႔လာခဲ႔ရာ မိမိတြက္တာေဝပုံခ်ထားေသာငန္းဦးသို႔ ေရာက္လာေလ၏။ ကူညီမည္႔သူလည္းမရွိ၊ အားေပးမည္႔သူလည္းမရွိ။ အားငယ္ဖြယ္ပင္ျဖစ္ေတာ႔၏။ အလုပ္တြင္စိတ္မပါေတာ႔။ ကန္သင္းေပၚတြင္ ထိုင္၍ေခ်ာင္းေပါက္ေအာင္ ငိုေၾကြးခ်င္ေတာ႔၏။ တစ္မိုးလုံးျပည႔္ေနေသာတိမ္တိုက္မ်ား လႊင္႔စဥ္ေပ်ာက္ပ်က္သြားေအာင္ ဟစ္ေအာ္လိုက္ခ်င္ေတာ႔၏။ သို႔ပါေသာ္ လည္း သားငယ္ႏွင္႔ မိမိအတြက္ဝမ္းစာေရးက ရွိေလေသးသည္။ ျပည္တြင္းေရးထက္ဝမ္းေရးခက္၊ ဝမ္းေရးထက္ လြမ္းေရးခက္ဟုဆိုေသာ္လည္း ဝမ္းေရးကို လုံးလုံးလ်စ္လ်ဴမရႈ႔နိုင္။ မိမိတစ္ကိုယ္အတြက္ မေထာင္းသာေသာ္လည္း ဖတဆိုးသားေလးအတြက္ အေရးၾကီးေလသည္။ လြမ္းေဆြးေန၍ မည္သူကမွ် ၾကင္နာမည္မဟုတ္။ ျပည္႔စုံျခင္း သမတၱိသာ အရသာကို ခံစားေနရေသာ ေလာကၾကီးကား မိမိ၏ပရိေဒဝမီးကို နားလည္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။ အရိပ္အျမြက္မွ် သိဖို႔ပင္လ်င္ခဲယဥ္းလွ၏။ ဆင္းရဲသူ မုဆိုးမကေလးျဖစ္ေလေသာေၾကာင္႔ အထူးတလည္ လ်စ္လ်ဴရႈ႔ၾကမည္ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင္႔ လမုပင္ၾကီးတစ္ခု၏ အရိပ္ေအာက္ေျမညီ၌ သားငယ္ကေလးကိုဂဒူးထဲတြင္ သိပ္ထား၍ ေနာက္ဆံတငင္ငင္ႏွင္႔ပင္ လုပ္ငန္းသို႔ ဝင္ရေလေတာ႔၏။ လုပ္ငန္းသို႕ဝင္ရေသာ္လည္း အလုပ္တြင္စိတ္မရွိ။ ေကာက္စိုက္တံႏွင္႔ ပ်ိဴးပင္ကေလးတို႔သည္လည္း မိမိတို႔ဘာဝအေလ်ာက္ စိုက္သူကစိုက္ ေပါက္သူကေပါက္လ်က္ အကြက္က်က် ျဖစ္ေနၾကကုန္၏။ မတည္ေသာစိတ္သည္ကား အရပ္ဆယ္မ်က္ႏွာတြင္ လြင္႔ပါးလ်က္ရွိ၏။ ဗ်ိဳင္းျဖဴကေလးမ်ား ပ်ံသည္ကိုျမင္လ်င္ သူတို႔ႏွင္႔ေရာ၍ပ်ံ၏။ တိမ္တိုက္ၾကီးမ်ားလြင္႔ေနသည္ကို ျမင္လ်င္ သူတို႔ႏွင္႔ေရာ၍လြင္႔၏။ လယ္ကတြတ္ေပါက္မွ တသြင္သြင္စီးက်ေနေသာ ေရသံကိုၾကားလ်င္ ယင္းတို႔ႏွင္႔ေရာ၍ ေၾကြးေၾကာ္သီဆုိ၏။ ေလာကဓာတ္တစ္ခုလုံးတြင္ မည္သည္႔အရာကိုမွ် အတည္တက် သတိရသည္မရွိ။ သားငယ္ကေလးကိုပင္လည္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေမ႔ေလ်ာ႔မိေတာ႔၏။ ပရိေဒဝမီးကား ပူျပင္းေလစြတကား။ သို႔ျဖင္႔ မြန္းတည္႔ရာတြင္မွ မြန္းတိမ္း၊ မြန္းတိမ္းရာမွ ေနေစာင္းခဲ႔၏။ အလုပ္ခ်ိန္လည္းကုန္ေလျပီ။ တစ္ကိုယ္လုံးလည္း ေအးစက္ေတာင္႔တင္း၍ ေမာပန္းႏြမ္းလ်ေလျပီ။ သားငယ္ကိုပိုက္၍ အိမ္ျပန္ဖို႔သာ က်န္ေတာ႔သည္။ ကန္သင္းမွ်မေပၚႏိုင္။ တက္ေရျဖင္႔ေဖြးလ်က္ ပင္လယ္ျပင္ႏွင္႔တူေသာလယ္ကြင္းကို ျဖတ္ေက်ာ္၍ သားငယ္ရွိရာသို႔ ေမွ်ာ္ၾကည္႔ေလ၏။ ေျမျပင္ကိုမျမင္ရ။ ေရျပင္ကိုသာျမင္ရေလေတာ႔၏။ ထိုအခါမ ွမ်က္လုံးမ်က္ဆန္ျပဴး၍ ပူပန္ျခင္းျပင္းစြာႏွင္႔ ေျပးသြားရွာေဖြေသာ္လည္း မေတြ႔ရေတာ႔ေခ်။ သားငယ္ႏွင္႔တကြေသာ ဂဒူးၾကီးသည္ကား တက္ေရတြင္ ေမ်ာပါသြားရွာေလျပီ။ ကယ္ပါယူပါနွင္႔ တစာစာေအာ္ေသာ္လည္း အနီးပတ္လည္တြင္ လူမရွိ။ ဆူးျခံဳထဲတြင္ ရွိႏိုးႏိုး၊ ဓႏုေတာထဲတြင္ ျမင္ရႏိုးႏိုးႏွင္႔ ေတာင္ေျပးကာ၊ ေျမာက္ကူးကာ ေဒါင္းေတာက္ေအာင္ရွာေသာ္လည္း ဖတဆိုးလူမမည္ေလးကို ဘယ္တြင္မွ်မေတြ႔ရေတာ႔ေခ်။ ကံဆိုးမသြားေလရာ မိုးလိုက္လို႔ရြာျပီတကား။

“အိုလူကေလးရဲ႔၊ ေရႊေသြးရဲ႔၊ မင္းဘယ္ကိုသြားေလျပီလဲ။ မင္းအေဖေရနံေခ်ာင္းကို မုန္႔ေပါင္းသြားဝယ္တာ မေစာင္႔ႏိုင္လို႔ လိုက္သြားျပီလားကြယ္႔။ မပဋာရဲ႔သားေတြလို ေရတြင္နစ္၍ဆုံးရွာျပီလား။ စြန္ခ်ီ၍ေပ်ာက္ရွာျပီလား။ ေယာက်္ားေသစဥ္က ေျဖစရာသားက်န္ေသး၏။ သားေသျပန္ေတာ႔မိခင္မွာ ဘယ္လိုခဲလို႔ေျဖရပါ႔မလဲ။ ရြာျပန္သြားလို႔ ညည္းသားဘယ္မွလည္း ေမးရင္မိခင္ဘယ္လိုေျပာရမယ္။ မိတၳီလာကန္ေတာ္ေအာက္က ဖားေကာက္ခဲ႔တဲ႔လူေတြကိုမွ မေစာင္႔ႏိုင္ေတာ႔ဘူးလားကြယ္။ လူကေလးအိပ္ခ်ိန္တန္လို႔ ဗ်ိဳင္းေရွ႔ကပ်ံပါျပီ။ လူကေလးထြက္ခဲ႔ပါေတာ႔။ ျမစ္ဧရာနဒီတြင္းမွာ ငါးၾကင္းဖမ္းသြားေရာ႔သလားကြယ္။”
မြန္မကေလးမွာ လင္ေသရာတြင္ သားဆုံးျပန္သျဖင္႔ အရူးလုံးလုံးျဖစ္ရေလေတာ႔သည္။ “တစ္ပူေပၚတစ္ပူထပ္ မလပ္ကေလးရယ္တဲ႔ ဘယ္ညာ“ဆိုေသာ ဘဝသို႔ေရာက္ရေလေတာ႔၏။ ထမင္းမွန္း မသိဟင္းမွန္းမသိ၊ ရင္ဘတ္ကေလးထုကာ၊ နဖူးကေလးရိုက္ခါႏွင္႔ ငိုေၾကြးျမည္တမ္းလ်က္ ေရစုန္ေရဆန္လိုက္၍ သားေပ်ာက္ကိုရွာ၏။ ေတြ႔သမွ် ေလွသမားတို႔ကိုလည္း “သားငယ္ကေလးတစ္ေယာက္ မ်က္လုံးဝိုင္းကေလးႏွင္႔ ဂဒူးၾကီးစီးျပီးသြားတာ မေတြ႔လိုက္ၾကဘူးလားရွင္႔။ ေတာ္ထနီးရြာက သူ႔မိခင္ကို ဘာလက္ေဆာင္ပါးလိုက္ေသးလဲရွင္႔”စသည္ျဖင္႔ ေမးမိေမးရာေမးေလေတာ႔၏။ ညဥ္႔မွန္မသိ၊ ေန႔မွန္းမသိ တငိုငိုတယိုယိုႏွင္႔ သားေပ်ာက္ကိုရွာရင္း ပင္ျမစ္ရိုးတြင္ ရင္ကြဲ၍ ေသပြဲသို႔ဝင္ရွာေလေတာ႔၏။ အလြမ္းဇာတ္သိမ္း၍ အပူဇာတ္ဆုံးေလေတာ႔၏။

သို႔ေသာ္ ထိုမြန္မကေလးသည္ သားငယ္ကိုစြဲလန္းေသာစိတ္ႏွင္႔ ေသရွာေလေသာေၾကာင္႔ ေနာင္ဘဝ၌ “ကြန္ဂဒူး“ငွက္ကေလးျဖစ္လာသည္ဟု လူၾကီးသူမမ်ားက ေျပာျပန္ေလသည္။ သို႔ျဖစ္လ်င္ အပူဇာတ္မဆုံးေသး။ အေၾကာင္းေသာ္ ေနညဳိညိဳညေနေစာင္းအခါမ်ား၌ ျမစ္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္တြင္ သနားစဖြယ္ အားငယ္ေသာအသံကေလးႏွင္႔ ေအာ္ျမည္ေနေသာ ကြန္ဂဒူးငွက္ကေလးကို ယေန႔ထက္တိုင္ေအာင္ ၾကားျမင္ရပါေသးသည္။ ေပ်ာက္ဆုံးရွာေသာ သားငယ္ေလးကို ေတြ႔ရႏိုးျမင္ရႏိုးနွင္႔ ျမစ္ရိုးတစ္ေလၽွာက္တြင္ ရွာေဖြေနတုန္းပင္ ျဖစ္ေလေရာ႔သလားမသိ။
(“ကြန္”ကား မြန္အေခၚျဖင္႔ “သားငယ္”ဟု ဆိုလို၏ ။“ဂဒူး”ကားဓနိအင္ဖက္၊ စလူရြက္တို႔ျဖင္႔ ခ်ဳပ္စပ္ျပဳလုပ္ထားေသာ ေဆာင္းစရာပီလမျဖစ္ေလသည္။)

Read more...

မင္းႏွင့္ျပည္သူ

>> Thursday, May 15, 2008




ဒီpostေလးကို ကၽြန္မခ်စ္မမ မသီတာဆီက ခြင္႔ျပဳခ်က္နဲ႔ ကၽြန္မတို႔ဘေလာ႔ကို လာလည္သူ ေတြအတြက္ ေဝမွ်လိုက္ျခင္းပါ။ ဧရာနဲ႔သီတာကေတာ႔ သူတို႔ခ်စ္တဲ႔ျမန္မာျပည္ကို သူတို႔လို လိုက္ဖက္ညီတဲ႔အတြဲေလး ရေစခ်င္ေနၾကျပီ။

မင္းႏွင့္ျပည္သူ
ဧရာ (မႏၲေလး)
ဤအ၀ိေရာေဓန၊ တရားကိုမက်င့္ေဆာင္၊ ျပည္သူတို႔ႏွင့္ဆန္႔က်င္ဘက္ျပဳလွ်င္ ျပည္သူတို႔မုန္း၍အလို႐ွိရာသခင္ရွာၿပီးလွ်င္ မင္းကိုဖ်က္ဆီးသည္။ မင္းအားႀကီး၍ ျပည္သူတို႔က မဖ်က္ဆီးႏိုင္လွ်င္လည္း အျခားႏိုင္ငံသို႔သြား၍ ျပည္ပ်က္သည္။ ဤကဲ့သို႔ျပည္သူႏွင့္ဆန္႔က်င္ဘက္ျပဳ၍ပ်က္စီးသည္ကား မေရတြက္ႏိုင္။ ငါးရာငါးဆယ္ဇာတ္၊ ရာဇ၀င္တို႔၌အမ်ားပင္ ျဖစ္ေလသည္။ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ျဖစ္ရသည္လည္း မ်ားလွေလၿပီ။

[ရာဇဓမၼသဂၤဟက်မ္း - ေယာမင္းႀကီးဦးဘိုးလိႈင္]


ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ေ၀ႆႏၲရာမင္းသည္ သဗၺညဳတဉာဏ္ကိုရည္သန္၍ ဒါနပါရမီကို ျဖည့္တင္းေတာ္မူခဲ့ရာ၊ ၀တၳဳပစၥည္းတို႔ကို မဆိုထားလင့္ မိမိႏွလံုးသားကိုပင္ အလွဴခံယူသူ႐ွိက လွဴအံ့ဟုငယ္စဥ္ကပင္အဓိ႒ာန္ထားခဲ့သည္။သို႔အားေလ်ာ္စြာ အခါတစ္ပါးတြင ္မိုးေခါင္ေရ႐ွား၍ ဒုဗၻိကႏၲရကပ္ဆိုက္ေရာက္ေနေသာ ကလိဂၤတိုင္းအား မ်ားစြာေသာက႐ုဏာသက္၍ ပစၥယ ဆင္ျဖဴေတာ္အား လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ဤသည္ကို မိမိ၏ ေစတုတၱရာတိုင္းသာျပည္သူတို႔က သေဘာမက်။ အမ်က္ျပင္းစြာထြက္ၾက၍၊ ေ၀ႆႏၲရာမင္းအား တိုင္းျပည္မွ ႏွင္ထုတ္ပါရန္ ခမည္းေတာ္ သိၪၥည္းမင္းအား ေတာင္းဆိုၾက၏။ သက္ဦးဆံပိုင္မင္းျဖစ္ေသာ သိၪၥည္းမင္းက ေ၀ႆႏၲရာသည္လည္း မိမိ၏သားျဖစ္၏။ ေစတုတၱရာတိုင္းသားတို႔လည္း မိမိ၏သားသမီးမ်ား ျဖစ္၏။ သားသမီးမ်ား အခ်င္းမ်ားရာတြင္ တစ္ေယာက္ႏွင့္အမ်ားျဖစ္ပါက အမ်ားကို အႏိုင္ေပးရမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မင္းႀကီးသည္ သားေတာ္ ေ၀ႆႏၲရာအား ခ်စ္လ်က္ႏွင့္ ႏိုင္ငံမွထြက္ခြာရန္ အမိန္႔ထုတ္ခဲ့သည္။
ပစၥယဆင္ျဖဴေတာ္သည္ ေ၀ႆႏၲရာမင္း၏ ဘုန္းကံေၾကာင့္ ေပၚေသာ ဆင္ျဖဴေတာ္ျဖစ္သည္။ အလွဴသည္ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးေဘးဆိုက္ေနသည့္ လူအေပါင္းအားကယ္တင္လိုေသာ ေစတနာ ျဖစ္သည္။ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကို ရည္စူး၍ျပဳေသာျမတ္ေသာအမႈျဖစ္သည္။ မိမိ၏အမႈအေပၚတြင္ စိုးစိမွ် အျပစ္ျမင္ဖြယ္ မ႐ွိေသာ္လည္း၊ ျပည္သူ၏ ဆႏၵကိုေလးစားေသာအားျဖင့္ မင္းစည္းစိမ္ကိုစြန္႔၍ ျပည္ႏွင္ဒဏ္ကို ၾကည္ျဖဴစြာ ခံယူခဲ့သည္။
မဟာသုတေသာမဇာတ္တြင္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ သုတေသာမမင္း၏ ပညာသင္ဘက္ ျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ သားစားၾကဴးသူျဖစ္သည္။ စားေတာ္ဆက္သည္ ‘ရသက’ ျဖစ္သည္။ ရသကသည္ ပြဲေတာ္ဆက္တိုင္း အသားဟင္းကို ထည့္၍ ဆက္ရသည္။ အသားမရေသာ တစ္ေန႔တြင္ လူသားကိုခ်က္၍ ဆက္မိသည္မွစ၍ ေနာက္ဆံုးတြင္ လူသားကို မစားရမေနႏိုင္ေအာင္ တပ္မက္သြားေသာ မင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ေပါရိသာရ (လူသားစားသူ)ဟုအမည္ရသည္။ ရသကႏွင့္ ေပါင္းကာ ေကာက္က်စ္ေသာနည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ လူသားရေအာင္ ဖန္တီးကာ လူသားကို ပြဲေတာ္တည္ေသာ မင္းျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းစံုကို ျပည္သူတို႔သိေသာအခါ တိုင္းျပည္မွႏွင္ထုတ္ခဲ့သည္။ လူၾကမ္းေပါရိသာရမင္းသည္ ျပည္သူ၏ ဆႏၵကို မပယ္႐ွားပဲ၊ မင္းအာဏာကို စြန္႔ကာ ရသကကိုသာ ေခၚ၍ တိုင္းျပည္မွ ထြက္ခဲ့သည္။ “မရ, ရသက ခ်ိဳင္” ဟုဆိုစမွတ္ျပဳရေလာက္ေအာင္ စားစရာလူသား႐ွားလာေသာအခါ မိမိ၏ စားေတာ္ဆက္အေဖာ္ ရသကကိုပင္ သတ္၍ စားေသာ မင္းျဖစ္သည္။
ေနာင္တြင္ မိမိဖမ္းမိထားေသာ သုတေသာမမင္းႏွင့္ ‘သတာရဟ’ ဂါထာေလးဂါထာအား ေဟာၾကားပါက လိုရာဆုေလးဆုျပန္ေပးမည္ဟု ေပါရိသာရက ကတိစကားျပဳသည္။ သုတေသာမမင္းက ‘သတာရဟ’ ဂါထာေလးဂါထာ အား ေဟာၾကားကာ ေတာင္းဆု ေလးဆု ေတာင္းသည္။ ေနာက္ဆံုး ေတာင္းဆုျဖစ္ေသာ ‘လူသားမစားရန္’ အခ်က္ကို ေပါရိသာရက အလြယ္တကူလက္မခံလို။ ထိုအခါ သုတေသာမမင္းက “ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ စည္းစိမ္ဥစၥာယွဥ္လာ လွ်င္ခႏၶာကိုယ္အတြက္ စည္းစိမ္ဥစၥာကိုစြန္႔ရသည္။ အသက္ႏွင့္ ခႏၶာကိုယ္ယွဥ္လာလွ်င္အသက္အတြက္ ခႏၶာကိုယ္ကို စြန္႔ရသည္။ အသက္ႏွင့္ ကတိသစၥာယွဥ္လာလွ်င္ ကတိသစၥာအတြက္ အသက္ကိုပင္ စြန္႔ရ၏” ဟုေဟာရာ ေပါရိသာရက မိမိေပးထားေသာ ကတိကို မပယ္ဖ်က္ပဲ မင္းအာဏာႏွင့္ပင္ လဲခဲ့ေသာလူသားစားျခင္းကို စြန္႔ကာငါးပါးသီလၿမဲသြားခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ေပါရိသာရသည္ ေဂါတမဘုရားလက္ထက္ေတာ္၌္ အဂၤုလိမာလမေထရ္ အျဖစ္ ကၽြတ္တမ္း၀င္သြားခဲ့ေလသည္။
ႏွလံုးသားႏုေသာ ေ၀ႆႏၲရာမင္းသည္ မိမိကမွန္သည့္တိုင္ ျပည္သူ႔ဆႏၵကို ေလးစားသျဖင့္ မင္းစည္းစိမ္ကိုၾကည္ျဖဴစြာစြန္႔ခဲ့ဖူးသည္။ လူသားစားေသာ လူ႕ဘီလူးလူၾကမ္းႀကီး ေပါရိသာရသည္လည္း ျပည္သူ႔ဆႏၵကိုမလြန္ဆန္ပဲ မင္းအာဏာကို စြန္႔ခဲ့ေသာထံုး႐ွိ၏။ ျပည္သူကုိဆန႔္က်င္ေသာမင္းတို႔သည္ ပ်က္စီးရသည္။ မင္းတို႔အားႀကီး၍ ျပည္သူကမေတာ္လွန္ႏိုင္လွ်င္လည္း၊ အသိပညာရွိေသာရဟန္းရွင္လူတို႔ ျပည္႐ြာကို စြန္႔ခြာကာ တစ္ပါးေသာတိုင္းျပည္သို႔ ခိုလံႈၾက၍ တိုင္းျပည္ပ်က္တတ္ေၾကာင္း ေယာမင္းႀကီးဦးဘိုးလိႈင္က သတိေပးခဲ့ဖူးသည္။
[ေမာင္ထင္၏ “ေယာမင္းႀကီးဦးဘိုးလိႈင္– အထၳဳပၸတၱိ ႏွင့္ ရာဇဓမၼသဂၤဟက်မ္း”၊ ဦးေ႐ႊေအာင္၏ “ဗုဒၶ– ေလာကသားတို၏ အႏႈိင္းမဲ့ေက်းဇူးရွင္– ကိုယ္ေတြ႕ဗုဒၶ၀င္” တို႔မွ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပပါသည္။]
ဧရာ (မႏၲေလး)

Read more...

ဘဝတူ

>> Wednesday, May 14, 2008

ဒီေန႔ကသူ႔အတြက္အေရးႀကီးဆံုးေန႔။ လူေတြမွာအေရးႀကီးဆံုးေန႔ေတြ ကိုယ္စီကုိယ္ငွရိွၾကမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အဖို႔ေတာ့ ဒီေန႔ေလာက္အေရးႀကီးတဲ႔ေန႔ သူ႔ဘဝမွာမရိွဘူးလို႔ထင္တယ္။ ေနာင္လဲရိွလာမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ယံုထားၿပီးသား။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ပဲစဥ္းစားၾကည့္၊ လူငယ္တစ္ေယာက္အဖို႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဆီက အေျဖရမယ့္ေန႔ေလာက္ ဘယ္လိုေန႔မ်ိဳးကမ်ားပိုအေရးႀကီးဦးမွာလဲ။ အီရတ္မွာအေမရိကန္ေတြရက္စက္ေနတာ၊ လက္ဗ္ႏြန္မွာ ဟစ္ဇဘိုလာေတြေသာင္းက်န္းေနတာ၊ အိုဘားမားနဲ႔ကလင္တန္တို႔ စကားရည္လုပြဲဆင္ႏႊဲေနတာ၊ သူ႔ကိုဘာမွလာမေျပာနဲ႔။ အဲဒါေတြထက္အေရးႀကီးတာသူ႔မွာရိွၿပီးသား။ ဒီေန႔ေလးကိုေရာက္ဖို႔ သူ႔မွာေစာင့္စားလိုက္ရတာ၊ ရင္ေတြခုန္လိုက္ရတာ၊ ဆုေတြေတာင္းလိုက္ရတာ၊ အၾကာႀကီးပဲလို႔ေအာက္ေမ႔မိတယ္။ အေျဖရမယ့္ရက္ကပိုနီးေလ၊ ပိုၾကာတယ္လို႔ထင္မိေလပဲ။ ေကာင္မေလးကလဲ အေျဖမရေသးခင္အေတာအတြင္း သူ႔ကိုလာမေတြ႔ဖို႔အမိန္႔ထုတ္ထားေလရဲ႕။

ေမလဆိုတာမ်ိဳးက ဒီႏိုင္ငံရာသီဥတုမ်ိဳးနဲ႔ သိပ္စိတ္ကူးရင္လို႔ေကာင္းတာ။ လမ္းေဘးမွာလဲ ျမက္ပင္ေလးေတြစိမ္းစိုေနၿပီ။ မၾကာခင္ ပန္းပင္ေတြစိုက္ဖို႔ ဒီဇိုင္းမ်ိဳးစံုနဲ႔လမ္းေဘးဝဲယာမွာအကြက္ေဖာ္ေနၾကၿပီ။ ျမက္ပင္ေလးေတြၾကားမွာ အဝါေရာင္ရိုးတံရွည္ရွည္ေလးေတြနဲ႔ပန္းေလးေတြကလဲလွမွလွ။ ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္ေတာ့ စိန္ျခယ္ပန္းလိုမ်ိဳးေပါ့။ ညေန၊ညေနဆို သူ႔မွာစိတ္ကူးေတြယဥ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လိုက္ရတာအေမာ။ ေဘးဘီဝဲယာက မ်က္ႏွာျဖဴအလွပိုင္ရွင္ေတြေတာင္ မေငးေမာႏိုင္ရွာဘူး။ သူကလဲအရင္တည္းက ရင္ဘတ္ေလးေကာ့ၿပီးခပ္ေက်ာ့ေက်ာ့ေလးလမ္းေလွ်ာက္ေလ႔ရိွတာ၊ ခုဆိုရင္ဘတ္ကေရွ႕ကိုပိုေတာင္ေကာ့တက္ေနသလိုပဲ။ သူကေတာ့ဘယ္သူ႔မွဂရုမစိုက္ႏိုင္ဘူး။ ေကာင္မေလးဆီကအေျဖရဖို႔က သူ႔အတြက္အေရးႀကီးဆံုးေသာမစ္ရွင္ပဲ။ ရာသီဥတုကလဲသိပ္မေအးေတာ့၊ လည္ေထာင္ဆြယ္တာအပါးေလးတစ္ထပ္ဝတ္ၿပီး၊ အေပၚကမိုးကာအက်ၤိစအပါးေလးတစ္ထည္ကို ရင္ဘတ္ေလးဟၿပီးဝတ္လိုက္ရင္အဆင္ေျပပီ။ ေဘာင္းဘီကေတာ့ ဂ်င္းလိုမ်ိဳးထူထူႀကီးဝတ္စရာမလိုေတာ့ဘူး။ ခပ္ပါးပါးပဲ၊ လမ္းေလွ်ာက္ရတာအဆင္ေျပတာမ်ိဳးပဲဝတ္လို႔ရေနပီ။ ဖိနပ္ကလဲ ျဖဴစြတ္ေနတဲ႔ရွဴးေလးနဲ႔ေပါ့။

ေကာင္မေလးဆီကအေျဖမရခင္ရက္ပိုင္းေတြမွာ၊ သူပိုၿပီးလမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္။ ေကာင္မေလးဆီလဲမသြားရ၊ အခန္းထဲမွာခ်ည္းေနရတာလဲၿငီးစီစီျဖစ္ေနေတာ့ ညေနပိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ထြက္လိုက္တာကမွ၊ သူ႔အတြက္ပိုၿပီးအဆင္ေျပတယ္ေလ။ ေလထဲမွာလြင့္ေနတဲ႔ အျဖဴေရာင္ဝါဂြမ္းလိုမ်ိဳးေလးေတြကိုလဲ လက္နဲ႔လိုက္ဖမ္းဆုပ္ကစားရင္း သူငယ္ငယ္တုန္းက စာေမးပြဲေတြအၿပီး ေက်ာင္းကေနအိမ္အျပန္လမ္းမွာ ေညာင္ပင္ႀကီးေပၚကေၾကြက်တတ္တဲ႔ ေညာင္ရြက္ေတြကိုလိုက္ဖမ္းရင္းနဲ႔၊ စာေမးပြဲေအာင္မလားဆိုတဲ႔အေျဖထုတ္ကစားၾကတာကိုလဲ သြားသတိရမိတယ္။ ခုလဲေလထဲမွာလြင္႔ေနတဲ႔ အျဖဴေရာင္ဝါဂြမ္းလိုမ်ိဳးေလးေတြလိုက္ဖမ္းရင္းနဲ႔ ေကာင္မေလးဆီကသူလိုခ်င္တဲ႔အေျဖရမွာလားဆိုတာသိခ်င္ေနမိတယ္။

ျပသနာက ေကာင္မေလးဆီကအေျဖမရခင္ တစ္ရက္မွာစျဖစ္တာ။ အဲဒီေန႔က ပ်င္းပ်င္းနဲ႔အိပ္ယာေပၚကေနတီဗြီၾကည့္ရင္းနဲ႔ သူအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ သူ႔ခ်စ္သူေလာင္းလ်ာေလးက ျဖဴေဖြးသန္႔စင္ေနတဲ႔ဂါဝန္ေလးကိုဝတ္ထားတယ္။ နက္ေမွာင္ေနတဲ႔ဆံပင္ရွည္ေတြကို ေနာက္ဘက္ကိုဖားလ်ားခ်လို႔၊ ေခါင္းထက္မွာက အဝါေရာင္ပန္းေတြကိုပန္းကံုးလုပ္ၿပီးပန္ထားတယ္။ ခ်စ္သူရဲ႕ေခါင္းေသးေသးေလးနဲ႔ ပန္းကံုးအဝါေလးကအရမ္းလိုက္ဖက္လိုက္တာ။ အဲဒီေနာက္ ေကာင္မေလးက သြယ္လ်လ်လက္ကေလးတစ္ဖက္နဲ႔ရမ္းျပရင္း သူ႔ကိုေခၚတယ္။ သူလဲေကာင္မေလးဆီအေျပးလိုက္မိတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ဂါဝန္ဖားဖားေလးနဲ႔ အေဝးကိုေျပးသြားျပန္ေရာ။ သူကေနာက္ကလိုက္လိုက္ ေကာင္မေလးကတစ္ဖက္ကိုေျပးထြက္သြားလိုက္နဲ႔ သူ႔မွာအရူးတစ္ေယာက္လိုခ်ာခ်ာလည္ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးေကာင္မေလးက ခိုးခိုးခစ္ခစ္ရီရင္းနဲ႔ အဝါေရာင္ပန္းေတြအမ်ားႀကီးေပါက္ေနတဲ႔အခင္းဆီကိုေျပးတယ္၊ သူကလဲေနာက္ကလိုက္တယ္။ ပန္းခင္းအလယ္ကိုအေရာက္မွာ အဝါေရာင္ပန္းေတြက ရွည္ေမွ်ာလာၿပီး စုန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕လက္တံေတြလိုျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီလက္တံေတြက ေကာင္မေလးရဲ႕တစ္ကိုယ္လံုးကိုရစ္ပတ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတယ္။ သူ႔ေကာင္မေလးက လက္တံရွည္ေတြၾကားထဲမွာ ရံုးကန္ရင္းနဲ႔သူ႔ကို ေအာ္ဟစ္အကူအညီေတာင္းေနတယ္။ သူလဲေကာင္မေလးဆီကို အရဲစြန္႔ၿပီးလိုက္ေတာ့ စုန္းမႀကီးရဲ႕လက္တံရွည္ေတြက သူ႔ကိုပါလိုက္ရစ္ပတ္လိုက္ၾကတယ္။ သူ႔ေျခေထာက္ေတြကို မေျပးႏိုင္ေအာင္ ဖမ္းခ်ဳပ္ထားၾကတယ္။ ေကာင္မေလးရဲ႕ပန္းကံုးကပန္းဖူးေတြကလဲ ေျမြေဟာက္ေခါင္းေတြအျဖစ္ေျပာင္းသြားၿပီး သူ႔ဘက္ကိုတရွဴးရွဴးနဲ႔လွမ္းေပါက္ေနၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူလန္႔ႏိုးလာခဲ႔တယ္။

လန္႔ႏိုးလာတဲ႔အခ်ိန္မွာ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးေခြ်းဒီးဒီးက်ေနၿပီ၊ အာေခါင္ေတြလဲေျခာက္ၿပီးေရငတ္ေနတယ္။ ေရတစ္ခြက္ေလာက္ကမန္းကတမ္းထေသာက္လိုက္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာတီဗြီက အဝါေရာင္ပန္းခင္းႀကီးနဲ႔ေၾကာ္ျငာလာေနတယ္။ ေဆးေၾကာ္ျငာတစ္ခုပဲ။ သူလဲဘာေၾကာ္ျငာလဲေသခ်ာမၾကည့္အားဘဲ တီဗြီကိုပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ သူႏွာေတြေစးေနၿပီ။ သက္သာလာမလားလို႔ကုတင္ေပၚမွာအသာေမွးေနလဲ သူ႔အေျခအေနကပိုဆိုးလာတယ္။ ႏွာရည္ေတြရႊဲရြဲနစ္ေနတာ သူ႔လက္ကိုင္ပုဝါတစ္ခုလံုးစိုေနၿပီ။ မ်က္လံုးေတြကလဲယားေနသလိုပဲ။ လက္နဲ႔ပြတ္လိုက္ေတာ့ မ်က္လံုးတစ္ခုလံုးနီရဲလာတယ္။ မွန္ထဲမွာကိုယ့္ရုပ္ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ရတာေတာင္၊ လန္႔လာသလိုပဲ။ သူဖ်ားေနၿပီလား၊ ဘာမွလဲမလုပ္ရပါဘဲနဲ႔ ဘာလို႔ဖ်ားတာပါလိမ္႔။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ biogesic တစ္လံုးေဖာက္ၿပီး ေရနဲ႔ေမ်ာခ်လိုက္တယ္။ သိပ္မၾကာဘူး၊ ႏွာကတခြီးခြီးနဲ႔ဆက္တိုက္ကိုႏွာေခ်ေတာ့တာ။ ေက်ာင္းသားဘဝေလ႔လာေရးခရီးထြက္တုန္းက သူအိပ္ေနတုန္းသူငယ္ခ်င္းေတြက ပုပၸါးကဝယ္လာတဲ႔ကတိုးႏွာေခ်ေဆးေတြ သူ႔ႏွာေခါင္းထဲထည့္တာေတာင္ ဒီေလာက္မေခ်ဘူး။ ခုဟာက တကယ့္ကိုအဆက္မျပတ္ဘဲ။ ႏွာေခ်လိုက္၊ ႏွပ္ညစ္လိုက္နဲ႔ ခဏျခင္းဆိုသလို လူကလူမမာရုပ္ေပါက္သြားတယ္။ သူလဲက်န္းမာေရးသိပ္ေကာင္းတဲ႔လူေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ေရခ်ိဳးမွားရင္လဲ ႏွာေစး၊ေခ်ာင္းဆိုးျဖစ္တယ္။ အေအးမိရင္လဲဖ်ားတာပဲ။ ခုဟာက သူဘာမွမလုပ္ပါဘူး၊ အေညာင္းမိေတာင္ခံတာမဟုတ္ဘူး။ ညေနတိုင္းလမ္းထြက္ေလွ်ာက္ေနတာ။ ေရာဂါဇစ္ျမစ္ကို ဘယ္လိုမွစဥ္းစားလို႔မရဘူး။ အဲဒါကအေရးမႀကီးဘူး၊ အေရးႀကီးတာနက္ျဖန္ကိစၥ။ နက္ျဖန္ေကာင္မေလးက သူ႔ကိုအေျဖေပးမယ္လို႔ ပန္းၿခံထဲမွာခ်ိန္းထားတာ။ ခုလိုမ်ိဳးလူကေနမေကာင္းျဖစ္ေနရင္ေတာ့ သိပ္ေတာင္မလြယ္ဘူး။ ျမန္ျမန္ေနေကာင္းပါေစလို႔ပဲဆုေတာင္းရမွာေပါ့။ ဒီည biogesic ေလးတစ္လံုးေလာက္ေသာက္ၿပီး ေစာေစာေကြးလိုက္ရင္ေတာ့ မနက္ျဖန္အေျခအေနေကာင္းေလာက္ပါရဲ႕ေလ။ လူကဆုသာေတာင္းေနတာ၊ ႏွာေျခလိုက္၊ႏွပ္ညစ္လိုက္နဲ႔လက္ကအလုပ္မျပတ္ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီေန႔ေဆးေသာက္ၿပီးေစာေစာအိပ္ယာဝင္လိုက္ေတာ့တယ္။

သူေျပာတဲ႔အေရးႀကီးဆံုးေန႔ႀကီးကိုေရာက္လာပါၿပီ။ ထံုးစံအတိုင္းမနက္ေစာေစာဘုရားခန္းဝင္တယ္၊ ပရိတ္ရြတ္တယ္၊ သူအလြတ္ရတဲ႔ဂါထာေတြအကုန္ရြတ္တယ္၊ ခါတိုင္းေန႔ထက္ဘာမွမထူးျခားပါဘူး။ ဆုေတာင္းတာေလး ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပိုၾကာသြားတာတစ္ခုပဲ။ ဒါေတာင္ေကာင္မေလးရဲ႕ ျမန္မာလိုေမြးေန႔ေမ႔ေနလို႔ ဆုေတာင္းရင္းနဲ႔မနည္းစဥ္းစားလိုက္ရေသးတယ္။ ဘုရားဝတ္ျပဳၿပီးေတာ့ ဝတ္ေကာင္းစားလွေလးေတြဝတ္ၿပီး ခ်ိန္းထားတဲ႔ပန္းၿခံေလးဆီထြက္လာခဲ႔တယ္။ လက္ထဲမွာေတာ့ လက္ကိုင္ပုဝါေလးတစ္ထည္ကိုင္လို႔ေပါ့။ ဒီလက္ကိုင္ပုဝါက မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာ ရႊဲရႊဲစိုေတာ့မယ္ဆိုတာ သူသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ကိစၥမရိွဘူး၊ စစ္ထြက္တဲ႔စစ္သူႀကီးတစ္ေယာက္အဖို႔၊ ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာကအေရးႀကီးတယ္ဆိုတာ သူသေဘာေပါက္ၿပီးသားေလ။ ေဘာင္းဘီအိပ္ဝဲယာမွာ လက္ကိုင္ပုဝါတစ္ထည္စီအပိုေဆာင္းထည့္ထားၿပီးသား။ ဒီပန္းၿခံေလးကေတာ့ အေတာ္သာယာသား။ ျမက္ပင္ေလးေတြလဲျဖတ္ထားတာ ညီေနတာပဲ။ ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကားမွာေတာ့ အဝါေရာင္ပန္းေလးေတြေတာ့ရိွတာေပါ့။ ဒီအဝါေရာင္ပန္းေတြျမင္မွ သူ႔အိပ္မက္ကိုျပန္သတိရၿပီး ေက်ာေတာင္နည္းနည္းတြန္႔သြားတယ္။ သိပ္ၾကာၾကာမေစာင့္လိုက္ရပါဘူး၊ ေကာင္မေလးေရာက္လာတယ္။ ဒါမ်ိဳးကအခ်ိန္သိပ္ဆြဲရင္မေကာင္းဘူးဆိုတာ သူသေဘာေပါက္ထားေတာ့ ေကာင္မေလးကို ခ်က္ခ်င္းပဲအေျဖေတာင္းဖို႔စိတ္ကူးလိုက္တယ္။

“ကိုယ့္ကို….”လို႔ပဲရိွေသးတယ္၊ ႏွာေခါင္းကယားတက္လာတယ္။ အယားေျပလိုေျပျငား လက္ကိုင္ပုဝါနဲ႔ႏွာေခါင္းကိုအသာေလးျဖစ္လိုက္တယ္။ လက္ကိုင္ပုဝါေလးကြက္ခနဲစိုသြားတယ္။ ေအးစက္စက္အထိအေတြ႔တစ္ခုက သူ႔လက္ဆီကူးစက္လာတယ္။ အယားကေတာ့မေျပပါဘူး။ သူ႔စိတ္ထဲဲပိုေတာင္ယားလာသလိုပဲ။ ေကာင္မေလးကိုမခ်ိၿပံဳးေလးၿပံဳးျပရင္းနဲ႔
“အဟဲ.. ႏွာနဲနဲေစးေနတယ္”
“ေအာ္”တဲ႔။ ေကာင္မေလးကတစ္လံုးပဲျပန္ေျပာရင္း သူ႔လက္ထဲကလက္ကိုင္ပုဝါေလးကို လံုးေခ်ေနတယ္။ ေအာ္သူလဲ လက္ကိုင္ပုဝါေလးကိုင္ထားတာကိုး။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္သူႀကိဳးစားလိုက္တယ္။
“ကိုယ့္ကို……” ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့ ႏွာေခါင္းကအေတာ္ကိုယားတာ၊ ဘယ္လိုမွသည္းခံႏိုင္စရာမရိွဘူး။ စကားကလဲေျပာလက္စျဖစ္ေနၿပီ၊ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္ေျပာေနရင္မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ႏွာကလဲေခ်ခ်င္ေနတယ္၊ သူဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး။ ေနာက္ဆံုးမထူးေတာ့ဘူးဆိုၿပီးေျပာခ်လိုက္တယ္။
“ကိုယ့္ကို…….ဟပ္…..ဟပ္…….ဟပ္ခ်စ္လားဟင္”တဲ႔။ အဲလိုေျပာၿပီးတာနဲ႔ အားရပါးရႏွာကဆက္တိုက္ေခ်ေတာ့တာ။ သူလဲေခ်ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ေခ်ေနမိတယ္။ ၿပီးမွေကာင္မေလးကမ်က္ႏွာကိုအသာၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လဲရွက္တဲ႔စိတ္ကို ထိန္းထားရတယ္။ ေကာင္မေလးကသူ႔ကိုၾကည့္ေနရင္းနဲ႔၊ မ်က္လံုးေတြကနီလာတယ္၊ မ်က္ႏွာကလႈပ္လာၿပီး၊ ေနာက္ေတာ့ႏွာေခါင္းထိပ္ေလးက ပြစိပြစိျဖစ္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့မွသူ႔ကိုအေျဖေပးလိုက္တယ္။
“ဟပ္…..ဟပ္……ဟပ္ခ်စ္တယ္”တဲ႔။ ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း မ်က္ႏွာေလးနီရဲၿပီး ပါးစပ္ေလးဟလို႔ ဆက္တိုက္ကိုေခ်ေတာ့တာ။ သူလဲမေနႏိုင္ေတာ့ပဲလိုက္ေခ်တယ္။ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ေခ်လိုက္၊ ႏွစ္ေယာက္တစ္ၿပိဳင္တည္းေခ်လိုက္နဲ႔၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ေခ်ေနမိၾကမွန္းကိုမသိပါဘူး။ သူတို႔ေခ်အားေကာင္းလိုက္ပံုမ်ားေတာ့ သူတို႔ေဘးနားက ပန္းဝါဝါေလးေတြေတာင္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္လႈပ္လႈပ္သြားတယ္။ ။
(allergic ျဖစ္ေနတဲ႔သူငယ္ခ်င္းႀကီးမ်ား အျမန္က်န္းမာပါေစဗ်ာ။ အဝါေရာင္ပန္းေတြကေနျဖစ္တတ္တဲ႔ pollen allergy အေၾကာင္းကို ဒီမွာဖတ္လို႔ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။)

Read more...

မိုး

>> Tuesday, May 13, 2008


အျပင္မွာ မိုးေတြရြာေနတယ္။ မိုးေရာေလေရာပဲ။ အိမ္ကိုသတိရလိုက္တာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အရပ္က ျမန္မာျပည္ေအာက္ပိုင္းဆိုေတာ့ မိုးမ်ားတဲ႔အရပ္။ ငယ္ငယ္ကေနရတဲ႔အိမ္ေရွ႕မွာ ေရကန္ႀကီးရိွတယ္။ မိုးေတြအရမ္းသည္းရင္ အေမရယ္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြရယ္၊ အေဖ႔ကိုေမွ်ာ္ရင္း ေရကန္ထဲကိုပလံုစီက်ေနတဲ႔ မိုးစက္ေတြကို အိမ္ထဲကေန ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းေလးနဲ႔ ေငးစိုက္ၾကည့္ေနဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ညီအငယ္ဆံုးေလး မေမြးေသးဘူး။ ညီမေလးက အေမ႔ရင္ခြင္ထဲမွာ ေခါင္းမွီၿပီး ထိုင္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က အေမ႔ဘယ္ဘက္မွာ ဒူးကိုေထာင္၊ ေထာင္ထားတဲ႔ဒူးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ျပန္ပိုက္ရင္းနဲ႔ထိုင္ေနတယ္။ အစ္ကိုကေတာ့ အေမ႔ညာဘက္ပုခံုးကို မွီထားတယ္။ မိုးေတြအရမ္းရြာလာၿပီဆိုရင္၊ မီးကလဲမလာေတာ့ဘူး။ အိမ္ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲထဲမွာ သားအမိေလးေယာက္ ငုတ္တုတ္ေလးေတြထိုင္လို႔၊ အၿငိဳးႀကီးတဲ႔မိုးကို အဓိပၸါယ္မဲ႔ေငးစိုက္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ အေမကေတာ့ အေဖဘာလို႔ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေနပါလိမ္႔လို႔ ေတြးေနမလားမသိဘူး။ ညီမေလးကေတာ့ ေၾကာက္ေနပံုပဲ၊ အေမ႔ရင္ခြင္ထဲမွာ သူ႔ကိုယ္လံုးေသးေသးေလးကို ေကြးၿပီးထားလိုက္ပံုမ်ား တကယ့္ပုစြန္ထုပ္ေလးပဲ။ အစ္ကိုကေတာ့ မိုးရြာရင္ကမ္းကပ္တတ္တဲ႔ငါးေတြကို ကိုင္းေထာက္ဖို႔မ်ား စဥ္းစားေနမလားပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေရကန္ႀကီးေရျပည့္ရင္ ေအာ္တတ္တယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းစဥ္းစားရင္း ေက်ာခ်မ္းေနတယ္။


ဟုတ္တယ္ေလ၊ အဲဒီေရကန္ႀကီးက ေရေတြျပည့္လွ်ံတက္လာရင္ ေအာ္တယ္တဲ႔။ ၿပီးရင္ကေလးေတြကို စားတယ္တဲ႔။ အဲဒါေၾကာင့္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ကန္ေတာ္ရွင္မဆိုတာကိုေခၚၿပီး အမဲသားေကြ်းရတယ္။ မိုးရာသီဆိုရင္ ေရကန္ႀကီးက အဝါေရာင္ေမွာ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနေတာ့တာ။ အနီးအနားကလူေတြကလဲ ဒီေရကန္ကိုပဲအမွီျပဳေနရတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေရစုပ္စက္ဆိုတာေတြကလဲ ဒီေလာက္ေခတ္မစားေသးဘူး။ ေရကန္ကေရကိုပဲခပ္ၿပီးသံုးၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အေပ်ာ္ဆံုးကေတာ့ ေရကန္ႀကီးထဲကေမွာ္ေတြကို ဆယ္တဲ႔အခ်ိန္ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဆို ေရကန္ထဲကို တရားဝင္ဆင္းလို႔ရတယ္။ ႏို႔မို႔ဆိုရင္ဆင္းလို႔မရဘူး။ ရပ္ကြက္ထဲက လူငယ္ေတြက ေရကန္ထဲကိုဆင္းၿပီး ေရေမွာ္ေတြကို ဝါးတန္အရွည္ႀကီးေတြနဲ႔စုပိုက္ၿပီး ကမ္းကိုကပ္ေပးတယ္။ ကမ္းေရာက္ေတာ့ ကေလးေတြ၊ မိန္းမေတြက ျခင္းေတာင္းကိုယ္စီနဲ႔ ေမွာ္ေတြကိုသယ္ရင္း ကန္ေဘာင္ေပၚကို သြားပစ္ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေမွာ္ကအရမ္းယားတာ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ယားတာလဲသတိေတာင္မရပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေလးေတြက ေရေမွာ္ေတြကို ကူဆယ္ေပးလိုက္၊ ေရေမွာ္ေတြကမ္းကို မေရာက္ေသးရင္၊ ေရစပ္ကိုဆင္း၊ ကမ္းစပ္မွာေရခပ္လို႔ရေအာင္ ခင္းထားတဲ႔တံတားကို လက္ႏွစ္ဖက္ကကိုင္၊ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကိုေနာက္မွာ ေဘာင္ဘင္ခတ္ၿပီးေရကူးတယ္။ ေျခေထာက္နဲ႔ေရခတ္သံက တဗြမ္းဗြမ္းနဲ႔ တကယ္႔ေပ်ာ္စရာႀကီး။ လူႀကီးေတြကလဲ သူတို႔မ်က္စိေအာက္မွာတင္ ေရကစားေနၾကေတာ့ ဘာမွမေျပာၾကဘူး။ ဘယ္ေလာက္မ်ား လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ႔ အခ်ိန္ေတြလဲေနာ္။ ေနာက္ထပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာက အေဖ႔လက္ရာေမာ္ေတာ္ဘုတ္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ အၿပိဳင္လႊတ္ၾကတာ။ အေဖက သစ္သားျပားေနာက္မွာ သားေရကြင္းနဲ႔ေရဒလက္ေလးလုပ္ၿပီး၊ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေလးလုပ္တယ္။ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ကိုမလႊတ္ခင္ သားေရကြင္းကိုပတ္ထားရတာ။ ေရထဲခ်လိုက္ေတာ့မွ ပတ္ထားတဲ႔သားေရကြင္းက ျပန္ေျပၿပီး ဒလက္ကိုလွဲ႔ေတာ့ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ကေျပးေရာ။ တစ္ခါတေလေတာ့ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေပၚမွာ ရမ္ဘိုလိုက္တယ္၊ တစ္ခါတေလစက္ရုပ္လိုက္တယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေမာ္ေတာ္ဘုတ္က စစ္ေရယဥ္ႀကီးျဖစ္သြားေရာ။

ခုလိုမိုးဦးက်ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အရပ္မွာ ငါး၊ဖားအရမ္းေပါတယ္။ အရပ္ထဲကို ငါးေတာင္ေစးလို႔ေခၚတဲ႔ ငါးအေသးေလးေတြ လာေရာင္းတယ္။ ဘာအေလးခ်ိန္မွမလိုဘူး၊ ႏို႔ဆီဗူးနဲ႔ခ်င္ေရာင္းတာ။ ကြ်န္ေတာ္မွတ္မိတဲ႔အရြယ္မွာ၊ ငါးေတာင္ေစးတစ္ဗူးကို ငါးက်ပ္ပဲရိွတယ္။ အေမကအဲဒါကို အိုးကပ္ေလးခ်က္တယ္။ ငါးေတာင္ေစးအိုးကပ္ေလးကို ေရေႏြးနဲ႔ျမည္းရင္း ငါးေတာင္ေစးအိုးကပ္က ဆီေလွ်ာ့ထည့္ထားေတာ့ က်န္းမာေရးအတြက္ေကာင္းတာေပါ့ကြာလို႔ အေဖကအေမ႔ကိုစေလ႔ရိွတယ္။ အေဖက ငါးေတာင္ေစး တအားႀကိဳက္တာ။ ပုစြန္ဆိတ္အေသးေလးေတြကို ပဲသီးနဲ႔ေၾကာ္တာမ်ိဳးလဲ မိုးဦးက်မွာစားရေလ့ရိွတယ္။ ၿပီးေတာ့ဖားသား။ ေက်ာ္စံေကးလို႔ေခၚတဲ႔ဖားေသးေသးေလးေတြကို စင္းေကာေကာၿပီး အေမႊးအႀကိဳင္အစံုအလင္နဲ႔ခ်က္တာ၊ အဲဒီလိုေန႔မ်ိဳးကေတာ့ ထမင္းအေတာ္ၿမိန္တယ္။ ဗိုက္ကားသြားရင္ သြပ္ျပားေပၚတေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႔က်ေနတဲ႔ မိုးရာသီရဲ႕ဂီတသံကို နားေသာတဆင္ရင္းနဲ႔ တေရးတေမာအိပ္ေပေတာ့။ ညဘက္ေတြဆိုရင္ေတာ့ အံုး၊ဂြမ္လို႔ေအာ္တဲ႔ ဝသန္ဦးရဲ႕အဆိုရွင္ေတြက ေဖ်ာ္ေျဖတတ္ေသးတာ။ မိုးရာသီရဲ႕ညေတြမွာ အိပ္မ်ားမေပ်ာ္ရင္ တစ္ႏွစ္သံုးေလးလဲမေရနဲ႔၊ ဝင္ေလ၊ထြက္ေလလဲမရႈနဲ႔၊ အံုး၊ဂြမ္ကိုသာနားဆင္ေန၊ အဟုတ္အိပ္ေပ်ာ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကကိုယ္ေတြ႔။

တစ္ခါတေလ မနက္အေစာႀကီးမိုးရြာရင္ အေဖက ထၿပီးေရခပ္တယ္။ ေရခပ္တယ္ဆိုတာက ေရတေလွ်ာက္ေပၚကေန ေက်ာက္စည္ထဲကို က်တဲ႔ေရေတြက မ်ားၿပီးလွ်ံက်လာေတာ့ တျခားစည္ေတြထဲကိုခပ္ၿပီး ေျပာင္းထည့္ေပးရတယ္။ ေရေႏြးတည္ရင္ မိုးေရမွေသာက္လို႔ ေကာင္းတာမို႔လား။ တစ္မိုးလံုးေလွာင္ထားတဲ႔ေရက တစ္ႏွစ္စာလံုးေသာက္မကုန္ဘူး။ အက္ဆစ္ဓာတ္တို႔၊ ဘာဓာတ္၊ ညာဓာတ္တို႔ေတာ့ မသိဘူး၊ မိုးေရေသာက္ရတာ က်န္တဲ႔ေရေသာက္ရတာနဲ႔ မတူဘူး၊ အရသာတစ္မ်ိဳးထူးတယ္။ အေဖက ေျမာင္းေတြထဲမွာ ပိတ္ေနတတ္တဲ႔ အမိႈက္ေတြကို ေပါက္ျပားတစ္လက္နဲ႔ ဖယ္တယ္။ ေရေျမာင္းကေကာေနရင္လဲ ေပါက္ျပားနဲ႔ေရလမ္းေၾကာင္းေဖာ္ေပးရတယ္။ အကုန္လုပ္ၿပီးၿပီဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ညီအစ္ကိုေတြကို မိုးေရခ်ိဳးဖို႔အတင္းႏႈိးေတာ့တာ၊ အိပ္ယာထကာစကတာပ်င္းေနတာ၊ မိုးေရလဲထိေရာ လူကလန္းသြားၿပီး ေပ်ာ္သြားေတာ့တာ။ မိုးေရက ဆပ္ျပာတိုက္လို႔လဲ အရမ္းေကာင္းတယ္၊ အျမဳပ္ေတြ အမ်ားႀကီးထြက္တယ္။ မိုးေရခ်ိဳးၿပီး၊ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးဝတ္ထားရင္း အေမျပင္ထားတဲ႔ မနက္ထမင္းၾကမ္းစားရတာ ဘာနဲ႔မွမလဲႏိုင္ဘူး။

လြမ္းေကာင္းေကာင္းနဲ႔ လြမ္းရတာ အျပင္မွာမိုးေတာင္ တိတ္သြားၿပီး ေနျပန္ပူေနၿပန္ၿပီ။ ေဆာင္းရာသီကုန္သြားၿပီမွတ္တာ အရင္ရက္က အေတာ္ျပန္ေအးေနတယ္။ ခုေနာက္ရက္ေတြေတာ့ ပူေတာ့မယ္တဲ႔။ ဒီအခ်ိန္က အေတာ္ေနလို႔ေတာ့ ေကာင္းတယ္။ ပန္းသီးပင္ေလးေတြလဲ အဖူးဖူးကုန္ၾကၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ေႏြဦးေပါက္ရာသီေလးလဲ အသက္ဝင္လာျပန္ၿပီေပါ့။ ဒီႏွစ္မိုးေတာ့ အိမ္မျပန္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ေနာက္ႏွစ္မိုးဦးက်ေတာ့ အိမ္ျပန္ရေကာင္းပါရဲ႕ေလ။ ။

Read more...

အိုးေ၀ရဲ႕ ဆုေတာင္း(၂)

>> Saturday, May 10, 2008


မုန္တိုင္းစဲေတာ့ထၾကည့္မိတယ္……။
ပတ္ပတ္လည္မွာ အေလာင္းေတြတန္းစီ
ငါေရာက္ေနတာ ငရဲျပည္မ်ားလား
ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားနဲ႔ေအာ္ဟစ္
က်န္ရစ္သူေတြရဲ့ငိုသံေတြ
နားထဲမွာလွ်ံ ဘယ္လိုမွမခံစားႏိုင္ပါဘူး။

ေျမျပင္မွာလည္းေသြးေတြရဲ
ေကာင္းကင္မွာလည္းမိုးေတြမည္းလို႔
တို႔အသည္းေတြလည္း
ျဗန္းျဗန္းကြဲလို႔က်န္ရစ္တယ္။

ကေလးေလးက အေမကိုလႈပ္ခါႏိႈး
ကံဆိုးလွခ်ည္လားကြယ္
အသက္ေသေနတဲ့သူ႔အေမ “မအိပ္နဲ႔ေတာ့ေလတဲ့”
ငါဘယ္လို၀င္ေျဖရမလဲ။

“အဘေရ အဘေရ” ေအာ္ကာေခၚေနေပမယ့္
အဘရဲ့ ရုပ္အေလာင္းကို ေရစီးေၾကာင္းကသယ္
ျမစ္လယ္မွာ တစ္ခ်က္ရပ္ျပီး
ရက္စက္တဲ့ကမၻာျကီးကို အျပီးတိုင္ႏႈတ္ဆက္သြားတယ္။

ထမင္းနပ္မမွန္တာကို
အဖန္ဖန္ေျပာတဲ့အေမ့သား
ခုေတာ့ဘယ္ေရာက္သြားလဲတဲ့…
သားေပ်ာက္ရွာေနတဲ့အေမကို
ေရေအာက္ကေန “အေမေရ၊ အေမေရ”လို႔ေခၚေနတယ္။
……..
……..
……..
ငိုသံေတြရဲ့အလယ္မွာ…
တကယ္ကိုနားမလည္ႏိုင္ပါဘူး..
ဘယ္အပစ္ေတြေၾကာင့္မ်ား
ဒီအျဖစ္ေတြကိုေရွာင္မသြားႏိုင္ရတာလဲ?
တကယ္စစ္တဲ့ တရားခံေတြကေတာ့
အခုထိအလံမလဲဘူး အသံမစဲဘူး။
ကံၾကမၼာနလန္မထူတဲ့ ျပည္သူေတြပဲ မုန္းတိုင္းကမဲတယ္။

သမၼာေဒ၀နတ္ေတြ
ဘယ္မွာေရာက္ေနပါသလဲ…?
တို႔မ်ား ဘုရားသာသနာ
ျမန္မာျပည္က အျပီးခြါသြားခဲ့ျပီလား?
ဒီလိုဆုိလည္း ျပည္သူေတြကိုပါ
တပါတည္းေခၚသြားေတာ္မူပါ
ဘုိးေတာ္သိျကားမင္းဘုရား။

အဲ့လိုမွမဟုတ္ရင္…….
သူေတာ္စင္နတ္မင္းေတြ
နတ္ျပည္ကေနဆင္းကာလာပါေတာ့
ျပည္သူေတြေခါင္းေမာ့လို႔
ကမၻာအလယ္မွာ ျမန္မာရယ္ဆိုျပီး
ေရႊထီးနဲ႔ တင့္တယ္ပါရေစေတာ့ဘုရား။

ကိုလူေအး

Read more...

စိန္ကက္ဆက္

>> Friday, May 9, 2008

ကိုဇနိက ညီပုေလးရဲ႕ “ေရႊမန္က်ည္းခုႏွစ္စင္” (အဲဒီဝတၳဳတိုက ဒီလင့္မွာကိုဇနိတင္ေပးထားပါတယ္) ဆိုတဲ႔ ဝတၳဳတိုေလးပို႔ေပးေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းကကြ်န္ေတာ္စက္လိုက္ဖြင့္တာကိုသတိရတယ္။ ညီပုေလးထဲကပုဂၢိဳလ္တို႔ေခတ္ကဓါတ္ျပားေခတ္။ ကြ်န္ေတာ္ဖြင့္ဖူးတဲ႔ေခတ္ကေတာ့ ၉၅-၉၆ေလာက္ကဆုိေတာ့ ကာရာအိုေကကက္ဆက္ေခတ္လို႔ေျပာရမလိုပဲ။ ၿမိဳ႕၊ရြာမေရြး အလွဴမဂၤလာမက်န္အကုန္ဖြင့္ဖူးတယ္။ ကိုယ္တိုင္ဖြင့္ရတာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ အေဒၚေယာက်္ားက သူ႔ညီနဲ႔အတူအကူလိုက္ေပးပါဆိုလို႔ သူ႔စက္ကိုအကူလိုက္ဖြင့္ေပးရတာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ‘ကိုသူေတာ္’ဆိုတဲ႔အကူတစ္ေယာက္လဲပါတယ္။ ဒီလူက နာမည္ကသာ ကိုသူေတာ္၊ တစ္ခ်ိန္လံုးအရက္မူးေနတာ။ ထန္းရည္ေပါတဲ႔ရြာမ်ားေရာက္လို႔ကေတာ့ စက္သိမ္းလို႔ျပန္ကာနီးမွသူ႔လိုက္ေခၚရတာ။ ရြာတိုင္းမွာသူနဲ႔မသိတဲ႔ကာလသားကလဲ ခပ္ရွားရွား။ အေဒၚေယာက်္ားညီက ကိုဆန္းတဲ႔။ သေဘာကေတာ့အရမ္းေကာင္းတယ္။ လူကေတာ့လူေပြ၊ တစ္ရြာတစ္ေယာက္ေလာက္ကိုရည္းစားရိွတယ္။ ကြမ္းကေတာ့အေသစားတဲ႔လူ၊ သူ႔ပါးစပ္ကိုၾကည့္လိုက္ရင္ အၿမဲရဲပေတာင္းခပ္ေနတာ။ ကြ်န္ေတာ္လိုက္ရတဲ႔အခ်ိန္က သိပ္ေတာ့မၾကာလိုက္ပါဘူး၊ ေႏြရာသီေက်ာင္းေတြပိတ္ေနတဲ႔အခ်ိန္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္လဲပ်င္းတာနဲ႔ သီခ်င္းလဲဝါသနာပါေတာ့ သူတို႔သြားတဲ႔ေနရာတိုင္းလိုက္တယ္။ ဖားယားႀကီး၊ေရဆည္ႀကီးစတဲ႔အေရွ႕ဘက္ကရြာေတြကအစ၊ ဆင္နင္းဗိုလ္၊ေပါက္ေမွာ္စတဲ႔အေနာက္ဘက္ရြာေတြအဆံုး ကြ်န္ေတာ္တို႔စက္ကအႏွံ႔ေရာက္တယ္။ ၿမိဳ႕မွာလဲ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ၊ ၁၁-လမ္း အ.မ.က၊ အေရွ႕လမ္းခန္းမစသည္ျဖင့္ မဂၤလာေဆာင္တဲ႔ေနရာေတြအကုန္လံုးေရာက္တယ္။ ေတြ႔ဖူးျမင္ဖူးတာေတြလဲစံုသြားတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္႔အသက္ကရွိလွ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ေပါ့။ ဘာမွလဲသိေသးတာမဟုတ္။ ေတြ႕ရတဲ႔လူေတြက ရြာကာလသား၊ ၿမိဳ႕ကာလသားေတြ။

ေျပာလို႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔အနီးတစ္ဝိုက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔စက္ကနာမည္သိပ္ရတာ။ ရြာႀကိဳက္၊ၿမိဳ႕ႀကိဳက္ေပါ့ဗ်ာ။ စက္ဆရာအေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ သူတို႔စက္ကိုနာမည္ေလးေတြေပးထားၾကတယ္။ ေပးထားတဲ႔နာမည္ကိုလဲ စက္ထည့္တဲ႔ေသတၱာထဲမွာအေသအခ်ာေရးထားၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔စက္ကေတာ့နာမည္မရိွဘူး။ ကိုသန္းဦးစက္ဆိုရင္အကုန္သိတယ္။ အေဒၚေယာက်္ားကလဲ ရန္ကုန္ကိုသူကိုယ္တိုင္သြားၿပီး ေကာင္းေပ႔ဆိုတာမ်ိဳးေတြခ်ည္းေရြးဝယ္တာ။ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္လဲရန္ကုန္ပဲသြားျပင္တယ္။ ကက္ဆက္ေခြဆိုတာကလဲ အကုန္မာစတာေခြေတြခ်ည္းပဲ။ ကက္ဆက္ေသတၱာမွာထြက္သမွ်အေခြအကုန္အျပည့္။ ႀကိဳက္တဲ႔အယ္လ္ဘန္ရြတ္လိုက္၊ အကုန္ရိွတယ္ဆိုတဲ႔အေပါက္မ်ိဳး။ ဟသၤာတထြန္းရင္၊ တြံေတးသိန္းတန္၊ တြံေတးစိုးေအာင္၊ မာမာေအး၊ တင္တင္ျမအစ မင္းေအာင္၊ေအာင္သူ၊စိုးလြင္လြင္အလယ္၊ ေလးျဖဴ၊အငဲ၊မ်ိဳးႀကီးအဆံုး အကုန္ရိွတယ္။ ကေလးႀကိဳက္၊လူငယ္ႀကိဳက္၊လူႀကီးႀကိဳက္၊ ႀကိဳက္ခ်င္သလိုသာႀကိဳက္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔စက္မွာကပါၿပီးသား။ ျပကၡဒိန္ေပၚမွာစက္လိုက္ရမယ့္ရက္ေတြ ၾကက္ေျခခတ္ထားလိုက္တာ၊ မင္နီအိုးေမွာက္ထားလားထင္ရေအာင္ တစ္ေႏြလံုးရဲပေတာင္းခပ္ေနတာ။
စက္ငွားရင္ ငွားတဲ႔အိမ္က အႀကိဳအပို႔အကုန္တာဝန္ယူရတာ။ ရြာေတြဆိုရင္ေတာ့ ႏြားလွည္းနဲ႔အိမ္တိုင္ယာေရာက္လာေခၚတယ္။ စက္ေသတၱာတင္တာကအစ သူတို႔ကိုယ္တိုင္တင္ေပးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အမုန္းဆံုးကေတာ့ အလွဴေတြမွာ မနက္အေစာႀကီးထၿပီးစက္ဖြင့္ရတဲ႔ဒုကၡ။ မနက္ေလးနာရီေလာက္တည္းက မဂၤလာရိွေအာင္ဆိုၿပီး၊ ေမတၱာပို႔တို႔၊ ေဗ်ာသံ၊ စည္သံေတြပါတဲ႔သီခ်င္းေတြဖြင့္ေပးရတာ။ အဲဒါေတြကလဲ ခုေခတ္စီဒီေခြေတြလို လိုခ်င္တဲ႔သီခ်င္းကိုတန္းသြားလို႔ရတာမဟုတ္။ ကက္ဆက္ေခြကိုအဆင္သင့္ဖြင့္လို႔ရေအာင္ အစတည္းက ႀကိဳရစ္ထားရတာ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဖြင့္ေပးၿပီးရင္ျပန္အိပ္တာပဲ။ ေဘးနားက ေစာင္းေဘာက္ႀကီးက တဒုန္းဒုန္းထုေနလဲ ေစာင္ၿခံဳၿပီး မရရေအာင္ေကြးတာ။ အဲဒီကက္ဆက္ေခြရစ္ရတဲ႔ဒုကၡကလဲ ကိုးဆူကပ္ဆရာတို႔၊ ဘိတ္သိပ္ဆရာတို႔နဲ႔ေတြ႔ရင္ အေတာ္လက္ေပါက္ကပ္တယ္။ သူတို႔က ဘယ္အေခြထဲကဘယ္သီခ်င္းကို၊ သူတို႔ေဟာေျပာၿပီးတာနဲ႔ တန္းဖြင့္ပါဆိုတာမ်ိဳးလုပ္ခိုင္းတယ္။ ဥပမာ ဘိတ္သိပ္ဆရာဆိုရင္ သူေဟာေျပာၿပီးတာနဲ႔ မဂၤလာစည္ေတာ္တီးတဲ႔တီးလံုးဖြင့္ခိုင္းၿပီး၊ သတို႔သားနဲ႔သတို႔သမီးကို လမ္းတြဲေလွ်ာက္ခိုင္းတာမ်ိဳးေပါ့။ ကိုးဆူဆရာဆိုရင္လဲ စည္ေတာ္ယြန္းေပးရတာမ်ိဳးေပါ့။ အဲဒါမ်ိဳးက ေခြမွားမွာလဲေၾကာက္ရတယ္။ မွားလဲမွားတတ္ပါတယ္။ စည္ေတာ္ယြန္းရမယ့္ေနရာမ်ိဳးမွာ၊ ရြာကာလသားေတြက ကက္ဆက္ေခြေသတၱာကို ကိုယ္မသိေအာင္ဝင္ေမႊထားေတာ့၊ ေနရာေတြကလြဲေနေရာ၊ အဲဒါနဲ႔ ဗဒင္ရဲ႕”သူနဲ႔ၾကမွတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္”ဆိုတာႀကီးကထြက္လာတာမ်ိဳးလဲႀကံဳဖူးတယ္။
ရြာကာလသားေတြဆိုတာကလဲ သူတို႔လက္ထဲမိုက္ကရိုဖုန္းေရာက္လို႔ကေတာ့ ျပန္လႊဲေပးခ်င္ၾကတာမဟုတ္ဘူး။ ဟုိသီခ်င္းေလးမရိွဘူးလား၊ ေဇာ္ဝင္းထြ႗္ရဲ႕ေဆးဆိုးပန္းရိုက္မ်က္ႏွာေလးမရိွဘူးလားနဲ႔၊ အနားမွာတသီသီလုပ္ေတာ့တာ။ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ မရိွလဲေနဗ်ာ၊ မိုက္ကရိုဖုန္းသာကြ်န္ေတာ့္ကိုေပးဆိုၿပီး၊ ေနာက္ကတီးလံုးသံမပါဘဲနဲ႔ ဒီတိုင္းဆိုတာ။ အတီးပိုက္ေရာက္ရင္လဲ သူ႔ဘာသာပါးစပ္နဲ႔လိုက္တီးေသးတာ။ တစ္ခါတေလမ်ားဆို ကိုယ္ကအိပ္ခ်င္ေနၿပီ၊ သူတို႔ကဆိုေကာင္းတုန္း၊ ေနာက္ဆံုးတစ္ပုဒ္၊ ေနာက္ဆံုးတစ္ပုဒ္နဲ႔ မနက္သံုးနာရီထိုးေရာ။ ေလးနာရီေလာက္က် ျပန္ထၿပီးဖြင့္ရျပန္ေရာ။ တစ္ခါတေလမ်ားဆို ဒီဘက္ရြာဖြင့္ၿပီးတာနဲ႔ ဟိုဘက္ရြာကိုခ်က္ခ်င္းကူးရတာ။ စက္ေတြထည္႔ထားတဲ႔ေသတၱာကိုလွည္းေတြေပၚတင္၊ အဲဒီေသတၱာေတြေပၚကမွ လူကတက္စီးရတာ။ အိပ္ေရးကလဲပ်က္လားေတာ့ ေသတၱာေတြေပၚမွာေကြးၿပီးလိုက္ရတာ၊ လွည္းကကစင္းရိုးေက်ာ္လို႔လႈပ္လႈပ္သြားတာမ်ား ပုခက္နဲ႔အိပ္ေနရတဲ႔အတိုင္းပဲ။ တစ္ခါတေလ ညဖက္ႀကီးကို ဒီဘက္ရြာကေနဟိုဘက္ရြာကို သခၤ်ိဳင္းကုန္းျဖတ္ၿပီးကူးရတာ။ သခၤ်ိဳင္းကုန္းထဲအျဖတ္ေရာက္မွ ႏြားကရပ္ေနလို႔ဒုကၡေရာက္ဖူးေသးတယ္။
စက္ဆရာဆိုတာကေတာ့ ရြာမွာမ်က္ႏွာအပြင့္ဆံုးပဲ။ အထူးသျဖင့္အလွဴ႕ရွင္နဲ႔ရြာကာလသားေတြက သိပ္မ်က္ႏွာသာေပးၾကတာ။ ေဆးလိပ္၊လက္ဖက္မျပတ္ဘူး။ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္လို႔ကေတာ့ ဖင္မီးခိုးထြက္ေအာင္ေသာက္လို႔ရတယ္။ လက္ဖက္ဆိုတာမ်ား လက္ႀကိတ္ဆံုနဲ႔ႀကိတ္ထားတဲ႔ႏွမ္းဆီစစ္စစ္ကိုဆမ္းၿပီး ငါးက်ည္းေျခာက္နမ္းျခင္းနဲ႔သုပ္ထားတာ၊ ႀကိဳက္သလိုခပ္၊ ငါးက်ည္းေျခာက္ကပါၿပီးသားပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ကေဆးလိပ္မေသာက္ေတာ့၊ လက္ဖက္ခ်ည္းလွိမ္႔စားတာ။ စက္ဆရာေတြကဝက္သားေတာ့မစားရဘူး။ စက္ကနတ္ကိုအပ္ထားေတာ့၊ ေပါင္တိုသားေရွာင္ရတယ္ဆိုလား။ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ေကာင္းေကာင္းနားမလည္ဘူး၊ မစားနဲ႔ဆိုေတာ့လဲ မစားဘဲေနလိုက္တာေပါ့။ ကိုသူေတာ္ကေတာ့ ခိုးက်ိတ္တာပဲ။ ကိုဆန္းသိရင္ေတာ့ သူ႔ကိုဆူေတာ့တာ။ ဒီလူကလဲ ဝက္သားဆိုသြားဖံုးျမဳပ္ေအာင္ကိုက္ခ်င္တဲ႔လူ။ ကာလသားေတြကလဲ သူတို႔ညဖက္မွာ ကာရာအိုေကဟစ္ရဖို႔က စက္ဆရာေတြကိုမ်က္ႏွာလုပ္ခ်င္သလို၊ အလွဴရွင္ကလဲဧည့္ဝတ္ေက်ခ်င္ေတာ့ ယမကာေလးကလဲပါတတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကငယ္ေသးေတာ့ အဲဒါေတြကကိုယ္နဲ႔မဆိုင္ဘူး။ ဒါေတာင္တစ္ခါမိလိုက္ေသးတယ္။ ျဖစ္ပံုကဒီလို၊ ေန႔ခင္းေန႔လည္ ေနေတြကလဲအရမ္းပူေနေတာ့စက္ကနားထားရတယ္။ လူေတြလဲတစ္ေရးတစ္ေမာအိပ္ေေနၾကတာ။ ရြာကာလသားအခ်ိဳ႕ကေတာ့ကြပ္ပစ္ေပၚမွာ ဒန္ေရေႏြးအိုးေလးတစ္လံုးနဲ႔ဝိုင္းဖြဲ႔ေနၾကတယ္။ ေရေႏြးအိုးေဘးမွာက ပဲႀကီးေလွာ္အႀကီးႀကီးေတြကို ေရွာက္ရြက္၊ၾကက္သြန္နီ၊ ငရုတ္သီးစိမ္းေတာင့္ေလးေတြပါးပါးလွီးၿပီးသုပ္ထားတဲ႔ပန္းကန္ေလးကခ်လို႔။ ကြ်န္ေတာ္လဲပ်င္းပ်င္းရိွတာနဲ႔ သူတို႔ဝိုင္းထဲဝင္ထိုင္ၿပီး ေရေႏြးေသာက္မယ္ဆိုၿပီးစက္နားကထလာခဲ႔တာ။ ပန္းကန္လံုးအေသးေလးတစ္လံုးကလဲလြတ္ေနေတာ့ အသာေလးငွဲ႔လိုက္တယ္။ ေရွ႕ကပဲႀကီးေလွာ္သုတ္ပန္းကန္ကိုမ်က္လံုးကေရာက္ေနေတာ့ ပန္းကန္လံုးထဲေရာက္လာတဲ႔ေရေႏြးက အေငြ႔မထြက္တာေတာင္သတိမထားလိုက္မိဘူး။ ပဲႀကီးေလွာ္သုပ္ေလးတစ္ဇြန္းႏႈိက္စားၿပီး၊ ဝါဖန္႔ဖန္႔ေရေႏြးေလးတစ္ခြက္က်ိဳက္လိုက္တာ ခ်ိဳခါးခါးႀကီးနဲ႔ဘယ္လိုႀကီးျဖစ္သြားမွန္းကိုမသိလိုက္ဘူး။ လက္စသပ္ေတာ့ ဒင္းတို႔က ေရေႏြးအိုးထဲကို ေတာအရက္နဲ႔ဘာလီရည္နဲ႔စပ္ၿပီး ပဲႀကီးေလွာ္သုတ္နဲ႔ ဟန္မပ်က္ေဆာ္ေနၾကတာေလ။ တခ်ိဳ႔ရြာေတြမွာေတာ့ ကာလသားေတြကနည္းနည္းဆိုးတယ္။ တစ္ခါကဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုအရက္ေသာက္ခိုင္းတာ မေသာက္လို႔ဆိုၿပီးရန္လုပ္တယ္။ ကိုဆန္းကလဲစိတ္ကလက္တစ္ဆစ္ဆိုေတာ့ သူနဲ႔စကားမ်ားၾကတာ၊ ေနာက္ဆံုး အလွဴအိမ္ကလူႀကီးက သူ႔ရြာသားကိုဆြဲေခၚသြားမွပြဲသိမ္းသြားတယ္။ တခ်ိဳ႕ကာလသားေတြကလဲရီရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းမဂၤလာေဆာင္မွာ “သူမ်ားနဲ႔ညားတဲ႔ငါ႔ရည္းစား”ဆိုတဲ႔သီခ်င္းမ်ိဳးကို ကာရာအိုေကဟစ္ခ်င္ဟစ္ေသးတာ။ တစ္ခါတေလအလွဴက တစ္ရြာတည္းမွာႏွစ္ခုတစ္ၿပိဳင္တည္းျဖစ္ေနတတ္တယ္။ အဲဒီအခါမ်ိဳးဆိုရင္ ဟိုဖက္နဲ႔ဒီဖက္ စက္ကိုအၿပိဳင္ဖြင့္ၾကတာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကစက္ကို ဘယ္ေလာက္ပဲအက်ယ္ႀကီးဖြင့္ေပးေပး အလွဴ႔ရွင္ကတိုးတယ္ခ်ည္းေျပာတာ။ ေလာ္စပီကာႏွစ္ခုကို သစ္ပင္ေပၚတက္ခ်ိပ္ၿပီး၊ ဟိုဘက္အလွဴရိွတဲ႔ဘက္ကိုပဲလွည့္ထားေပးရတယ္။ ေစာင္းေဘာက္ႏွစ္လံုးကိုလဲ တစ္ဖက္အလွဴရိွတဲ႔ေနရာေလာက္မွာအသံသြားဆံုေအာင္မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ေပးရတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ တစ္ရြာတည္းသားခ်င္းမဂၤလာေဆာင္ၾကၿပီး၊ မိန္းကေလးအိမ္နဲ႔၊ ေယာက်္ားေလးအိမ္က မဂၤလာေဆာင္ကိုတစ္ၿပိဳင္တည္းလုပ္ၾကတာလဲႀကံဳဖူးတယ္။ သတို႔သားနဲ႔သတို႔သမီးကႏွစ္ေနရာလံုးကို ဧည့္ခံေပးရတာ။ အဲဒီအခါမ်ိဳးဆိုရင္လဲစက္ကိုအၿပိဳင္အဆိုင္ဖြင့္ၾကတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္းကေတာ့ စီဒီစက္၊ဒီဗြီဒီစက္ေတြေပါလာေတာ့ အဲဒါေတြပဲသံုးၾကေတာ့မယ္ထင္တယ္။ ညီပုေလးဝတၳဳတိုဖတ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္လဲ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ အလွဴျဖစ္ျဖစ္၊မဂၤလာေဆာင္ျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ေနရာရာမွာေတာ့စက္ျပန္ဖြင့္ခ်င္ေသးတယ္။ ကိုဇနိ၊မဇနိရဲ႕မဂၤလာေဆာင္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုေမာင္လံုးႀကီးရဲ႕ကေလးရွင္ျပဳမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ အေၾကာင္းသာၾကားလိုက္ပါဗ်ာ၊ အဟုတ္ေရာက္ေအာင္ကိုလာၿပီးဖြင့္ေပးဦးမွာ။

Read more...

ၾကားဖူးနား၀ ရီစရာမ်ား(၁၀)

>> Thursday, May 8, 2008

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ မိုးေလ၀သႏွင့္ဇလေဗဒ ညႊန္ၾကားမွဴးဦးစီးဌာနရဲ႔ တိက်မွန္ကန္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္နဲ႔ အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီ သတင္းေပးပံုေလးကို ဂုဏ္ျပဳလို႔ ဒီဟာသေလးကို ေရးလုိက္ပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး…
ပင္လယ္ျပင္သို႔ ငါးဖမ္းထြက္မည့္သေဘၤာမွ မိုးေလ၀သဌာနသို႔ ရာသီဥတု အေျခအေနႏွင့္ပတ္သက္ျပီး တယ္လီဖုန္းျဖင့္ သတင္းေမးျမန္းစံုးစမ္းေလသည္။
ငါးဖမ္းသေဘၤာ။ ။ ဟဲလို…မိုးေလ၀သဌာနကပါလားခင္ဗ်ာ… ပင္လယ္ျပင္ရာသီဥတုအေျခအေနကို သိခ်င္လို႔ပါ။
မုိးေလ၀သဌာန။ ။ ဟဲလို…ဟုတ္ပါတယ္…မိုးေလ၀သဌာနကပါ…ပင္လယ္ျပင္မွာ မုန္တိုင္းရွိပါတယ္…အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ဌာနနဲ႔ မိုင္ ၅၀၀ အကြာ ဘဂၤလားပင္လယ္မွာပါ…နာဂစ္လို႔ အမည္ေခၚပါတယ္…အခု ေျမာက္စူးစူးကို ေရႊ႕လ်ားသြားေနပါတယ္။
ငါးဖမ္းသေဘၤာ။ ။ ေနာက္တစ္ေန႔ေသာ္…ဟဲလို…မိုးေလ၀သဌာနကပါလားခင္ဗ်ာ…မုန္တိုင္း ျဖစ္တဲ့ေနရာနဲ႔ ေရႊ႕လ်ားရာလမ္းေၾကာင္းကို သိပါျပီ။ ဘယ္ေလာက္ ေလတိုက္ႏႈန္းရွိပါသလဲခင္ဗ်ာ။
မိုးေလ၀သဌာန။ ။ ဟုတ္ကဲ့…အခု ေျမာက္စူးစူးကေနျပီး အေရွ႕ေျမာက္အရပ္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚကို ဦးတည္ေနပါတယ္။ စိတ္မပူပါနဲ႔ခင္ဗ်ာ… အားေပ်ာ့သြားပါျပီ…မိုးအနည္းငယ္ရြာလိမ့္မယ္။
ငါးဖမ္းသေဘၤာ။ ။ေနာက္တစ္ေန႔…ဟဲလို…ဟဲလို… မိုးေလ၀သဌာနကပါလား… မုန္တိုင္းအေျခအေန သိခ်င္လို႔ပါ…. ဟဲလို…ဟာ…ဧရိယာျပင္ဘက္ေရာက္ေနပီထင္တယ္… ဘာမွလဲမၾကားရေတာ့ဘူး…
မိုးေလ၀သဌာန။ ။ ဟုတ္ကဲ့ပါ…”ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုယ္တုိင္ ေလေဘးဒုကၡသည္စခန္းမွာ ခိုလံႈေနရပါတယ္ခင္ဗ်ာ”

Read more...

  © Blogger templates Shiny by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP