လူေအးႏွင့္ “မသမာသူတစ္စု၏လုပ္ၾကံမႈ”

>> Sunday, May 4, 2008

ကြၽန္ေတာ္လူေအး လူေခ်ာေလးကို
ယုတ္ယုတ္မာမာ ငနာမ်ားသမုတ္တာ
လူေအး ပူေဆြး အရူးေလးတဲ့။

လားလားမဟုတ္ အစုတ္ပလုပ္္တို႔
လူေအးအေျကာင္း သိေကာင္းစရာ
မွတ္ပါအေသခ်ာ ေရႊေပပါတြင္
ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႔လတၱံ႔။

ေမာင္ငယ္ေရႊေသြး ထိုလူေအးသည္
တည္ၾကည္ခန္႔ညား ရိုးသားစိတ္ေန
အိေျႏၵၾကီး ေဆြၾကီးမ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေတာ့သည္။

စိတ္၀ယ္ညစ္ျငီး ကိုလံုးၾကီးက
အလစ္ကိုေခ်ာင္း ခ်က္ေကာင္းကိုတြယ္
ပို႔စ္အေဟာင္းေတြျကည့္ သိႏိုင္သည္။

ထိုႏွယ္တစ္မူ ကိုေမာင္ျဖဴက
ငစႏူေတြး ေလေျပေအးႏွင့္
ေဖးမသေယာင္ ေျဗာင္မေျပာပဲ
ကြယ္ကြယ္၀ွက္၀ွက္ ႏွပ္တတ္သည္။

ဟိုေကာင္ငတိ ေမာင္ဇနိက
ေယာင္တိေယာင္ခ်ာ Gtalk မွာလည္း
အသိေခါက္ခက္ အ၀င္နက္ျပီး
ဘလိုင္းျကီးေခၚ ေအာ္ေအာ္ျပီးေတာ့ျဖဲတတ္သည္။

အခိုင္းထူတဲ႔ စစ္ကိုင္းသူလည္း
ျကင္သူမရိွ ျငဴဆူမိျပီး
အပ်ိဳၾကီးေဒါသ အပစ္ပံုခ်
ေဒါသူပုန္ထျပီး မဲတတ္သည္။

အစ္မေမေအာင္ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္က
မၾကခဏ အခြၽန္နဲ႔မျပီး
ရန္ၾကီးျဖစ္ေအာင္္ ဖြတတ္သည္။

ဆရာပီဆာ ဖိုးေသာၾကာႏွင့္
ျငိမ္ခ်မ္းေအးေဆး ကိုျငိမ္းေအးတို႔
အမွန္ကိုျမင္ လူေအးကိုခင္ေတာ့
ရႊင္ရႊင္ျပျပ ရွိျကသည္။

Read more...

ဘႀကီးေအာင္ညာတယ္


စာေရးဆရာၾကီးမင္းသုဝဏ္ရဲ႔ ၁၉၃၂ခုႏွစ္က တကၠသိုလ္ေက်ာင္းတိုက္မဂၢဇငး္မွာ ေရးသားခဲ႔တဲ႔၀တၱဳပါ။ ေခတ္အလိုက္ အင္မတန္လူၾကိဳက္မ်ားတဲ႔ ဒီတၱဳေလးဟာခုထိလဲ တစ္ခ်ိဳ႔ဘဝေတြနဲ႔ထပ္တူေနဆဲမို႔ ေဝမွ်လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ စြဲလန္းျခင္းဟာေလာင္ျမိဳက္ေစတဲ႔ မီးတစ္ပါးပါ။ ဆင္ျခင္သုံးသပ္္တတ္မႈ႔ကို အရာရာတိုင္းအတြက္ အခ်ိန္ေပးေနျပန္ေတာ႔လဲ သံသယၾကီးသူလို႔ ထင္ျမင္ယူဆၾကျပန္ေရာ။ ဒီဝတၱဳေလးဖတ္ျပီးရင္(ဖတ္ျပီးသားသူေတြလည္းျပန္ေႏႊးျပီးရင္)………ဘယ္လိုခံယူခ်က္ေတြနဲ႔ ဘဝကိုရပ္တည္သည္ျဖစ္ေစ မိမိကိုယ္ကိုေရာသူတစ္ပါးကိုပါနာက်င္ျခင္း ကင္းတဲ႔အေတြးအေခၚ၊ အျပဳအမူ၊ အေျပာအဆိုကိုတတ္ႏိုင္သမွ် ေမြးျမဴက်င္႔သုံးျခင္းျဖင္႔ ဆရာၾကီးမင္းသုဝဏ္ကို ဂါရဝျပဳၾကရေအာင္ လို႔ေျပာပါရေစ.......


ထိုေနရာတြင္ ေဒါင္းလုပ္လုပ္၍ ဖတ္ႏိုင္ပါသည္။

Read more...

နတ္မင္းမ်ားေတာင္ မေနႏိုင္ေပါင္

>> Saturday, May 3, 2008

အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းဆင္းလ်င္ နတ္ပညာအစံုအလင္ ႏွင့္ ေျခာက္ျကိုးကေ၀ကို အလိုလိုတတ္ေစရမည္ ဆိုေသာ ရည္ရြက္ခ်က္နွင့္အညီ... စစ္ကိုင္းသူ ဦးေဆာင္ေသာ ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲ။ ေအာ္ေျကာလန္အဖြဲ႔သည္ ဖန္ခြက္ေစာင့္နတ္၊ ဖ်ာလိပ္နတ္၊ ေက်ာက္ပ်ဥ္နတ္…စသည့္ စသည့္ နတ္အေပါင္းကို မျကာမျကာ ေခၚယူ ႏွိပ္စက္တတ္ပံုအား စာဖတ္သူ ဖတ္ရူျပီးသည့္အတိုင္းပင္ျဖစ္ေပသည္။
ကြၽန္ေတာ္လူေအးသည္လည္း တစ္ညေသာအခါ အိပ္မေပ်ာ္ပါေသာေျကာင့္ လသာေသာလမ္းမတြင္ ထြက္ခါေလ်ာက္မိ၏။ အမွတ္မထင္... ညသန္းေခါင္ လေရာင္ေအာက္တြင္ အူယားဖားယား ေျပးလႊားကာလာျကေသာ ဖ်ာလိပ္။ ဖန္ခြက္။ ေက်ာက္ပ်ဥ္။ တံမ်က္စည္းတို႔အားေတြ႔သျဖင့္ အေျကာင္းစံုကိုေမးျမန္းရာ။ နတ္မင္းမ်ားေတာင္ မေနနိုင္ေအာင္ ေခၚယူႏွိပ္စက္တတ္ေသာ စစ္ကိုင္းသူ၏ စနက္ေျကာင့္ျဖစ္သည္ကို သိရိွရသျဖင့္ မ်ားစြာစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိေလသည္။
သို႔ေသာ္ ထိုထိုေပါင္းစံုေသာနတ္မင္းတို႔သည္လည္း စစ္ကိုင္းသူအား တန္ျပန္က်ိမ္စာခတ္ေလေရာ။ စစ္ကိုင္းသူမွာ ဘယ္ေသာအခါမွ ျကင္သူမရိွွ ျဖစ္ေနရမည့္အျဖစ္ကိုလည္း သိရိွရေလသည္။
ဇာတ္ေပါင္းေသာ္.. အားလံုးမွ်တေသာ အေျကာင္းျဖစ္ေလသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္လူေအးသည္ “ေကာင္းေလစြ နတ္မင္းတို႔” ဟု.... အားေပးစကားဆိုကာ။ အခန္းသို႔ျပန္ျပီး ေကြးေလေတာ့သတည္း။
အမွတ္မထင္ အိပ္မက္ထဲတြင္လည္း စစ္ကိုင္းသူအခန္း၏ ၀ရန္တာေရွ႕မွသစ္ပင္ဗိမာန္တြင္ စံျမန္းေတာ္မူေသာ ရုကၡစိုးနတ္မင္းမွာ သနားစဖြယ္နတ္သံေႏွာကာ လူေအးကိုေျပာေလေတာ့သည္။ “အမယ္မင္း… ကိုလူေအးရယ္… ေျပာရေတာ့မယ္ရယ္တဲ့မွ…ေျပာရေတာ့မယ္… ဟီးရႊတ္… အဲ့ဒီ အခိုင္းထူတဲ့။ စစ္ကိုင္းသူရယ္ေပါ့ေလ…။ ညေမွာင္ေမွာင္မွာ ဂစ္တာသံေဒါင္ေဒါင္ျကားရင္ျဖင့္၊ ၀ရန္တာကိုထြက္ကာ… အေတာမသတ္ေအာင္ ျပံဳးျပံဳးျပတာရယ္ေျကာင့္။ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးနတ္မင္းမွာ ဒင္းရဲ့အျပံဳးကို ျမင္တိုင္းေျကာက္လာျပီး ႏွလံုးေရာဂါျကီး ေကာက္ရပါေပါ့လား….” ဟုဆိုကာ ငိုခ်င္းခ်ေလေတာ့၏။ လူေအးလည္း မည္သို႔မည္ပံုလုပ္ရမည္မသိ။ နတ္အခြင့္အေရးဆိုင္ရာရံုးသို႔ဖုန္းဆက္ကာ နတ္မင္းမ်ားအားညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈဥပေဒအရ စစ္ကိုင္းသူကို အေရးယူေစရန္ တိုင္ျကားေပးပါ့မည္ဟု ၄င္းနတ္မင္ကိုးလည္း ေခ်ာ့ေမာ့ေျဖသိမ့္ေပးလိုက္ရေလေတာ့သတည္း။

ထိုေျကာင့္…စစ္ကိုင္းသူ ဆိုသည္မွာ
နတ္မင္းမ်ားကိုပင္ အခိုင္းထူ တတ္သူ
သူငယ္ခ်င္းမ်ာကိုလည္း blind ျကီးဆူ တတ္သူ
..............
.............
အာဂမိန္းမျဖစ္ေျကာင္း စာဖတ္သူအေပါင္းအား ကြၽန္ေတာ္လူေအးမွ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ေပသည္တကား။

မိတ္ဆက္စာ ဤတြင္ျပီး၏တည္း။

ပံု
လူေအး
၁၃၇၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ဦးတန္ခူးလျပည့္ေက်ာ္ ၁၃ ရက္။ မြန္းတည့္ ၃ ခ်က္တီး။

Read more...

စစ္ကိုင္းသူ၊ ဖ်ာလိပ္နတ္ႏွင့္ ေခ်ာက္ျခားဖြယ္ ညတစ္ည


ဖန္ခြက္နတ္အေၾကာင္းၿပီးေတာ့ ဖ်ာလိတ္နတ္အေၾကာင္း ေရးပါဦးမယ္။ ဖ်ာလိတ္နတ္ကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားၾကားဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ မေအာင္ျဖဴလို႔ ေခၚပါတယ္။ သူက တနဂၤေႏြ သမီးပါ။ မိန္းကေလးဆိုေတာ့ အလွအပကလဲ ႀကိဳက္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ကာ သူ႔ကို မေခၚခင္မွာ အရင္ အလွျပင္ေပးရပါတယ္။ ပထမဆံုး အဝတ္အစားဆင္ေပးရပါတယ္။ အနီႀကိဳက္ေတာ့ အနီျဖစ္ရင္ ပိုေကာင္းပါတယ္။ ၿပီးရင္ သနပ္ခါးလိမ္းေပးရပါတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးေပးရပါတယ္။ မွန္ကိုလဲ အဆင္သင့္ယူထားရပါတယ္။ သူဝင္လာရင္ မွန္ၾကည့္ခ်င္လို႔ပါ။ ေမးေနတုန္းလဲ မွန္ ခဏ ခဏ ျပေပးရပါတယ္။ အဲဒါဆို သူပိုေပ်ာ္ပါတယ္။ ေၾသာ္ ေနာက္အေရးႀကီးတဲ့ တစ္ခ်က္ရွိပါေသးတယ္။ မေအာင္ျဖဴက ေယာက္်ား အရမ္းမုန္းပါတယ္။ ေယာက္်ားေလး အသံၾကားရင္ လံုးဝမဝင္ပါဘူး။ ဝင္ၿပီးမွ ေယာက္်ားေလး အသံၾကားရင္လဲ လံုးဝ မလႈပ္ေတာ့ပါဘူး။ တခါတေလ စိတ္ေတာင္ဆိုးပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဖ်ာလိပ္နတ္အေၾကာင္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္ပါ။ အခု စစ္ကိုင္းသူတို႔နဲ႔ ပတ္သက္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းလာပါမယ္။

အဲဒီေန႔က ေက်ာင္းပိတ္ရက္ႀကီးပါ။ ထံုးစံအတိုင္းပဲ အပူဒဏ္ေၾကာင့္ အိပ္လို႔ မရၾကပါဘူး။ အေစာပိုင္းမွာေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး စကားထိုင္ေျပာေနၾကတာပါ။ ဒီတစ္ေခါက္က လူအုပ္ေတာ္ေတာ္ေတာင့္ပါတယ္။ အခန္း ၃ ခန္းေပါင္းမိေနတာပါ။ စစ္ကိုင္းသူတို႔ အခန္းမွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ၃ ခန္းဆိုေတာ့ကာ အစြန္ႏွစ္ခန္းက အလယ္ခန္းကို လာစုၾကတာပါ။ ဟုိေရာက္ ဒီေရာက္ ေျပာရင္းကေန တစ္ေယာက္က စကားေျပာရတာ ပ်င္းလာလို႔ဆိုၿပီး တစ္ခုခု လုပ္ၾကဖို႔ အႀကံျပဳပါတယ္။ အဲဒီမွာတင္ ဖ်ာလိတ္နတ္ေမးၾကဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ အခ်ိန္ကလဲ တကယ့္ အခ်ိန္ေကာင္းပါ။ ည ၁၂ နာရီပါ။ ဒီတစ္ခါမွာေတာ့ အခက္အခဲ မရွိပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ စစ္ကိုင္းသူက အရင္က ေခၚဖူးလို႔ပါ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ေခၚဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကေတာ့ ရန္ကုန္သူ ျဖဴျဖဴေသးေသးေလးက သူ႔ရဲ႕ ဝမ္းဆက္ အနီေရာင္ကို ထုတ္ေပးပါတယ္။ ဖ်ာကိုေတာ့ စတည္းခ်ရာ အခန္းက တစ္ေယာက္ကေပးပါတယ္။ ဘယ္သူလဲလို႔ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ မိတ္ကပ္ကိုေတာ့ ဝိုင္းဝန္း လက္စြမ္းျပလိုက္တာ ခဏခ်င္းမွာပဲ မေအာင္ျဖဴတစ္ေယာက္ အပ်ံစား ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ စၿပီး ေခၚၾကပါေတာ့တယ္။ အဆင္သင့္ျပင္ထားတဲ့ ဖ်ာလိတ္(မေအာင္ျဖဴ)ကို အနည္းဆံုး ၃ ေယာက္က ကိုင္ထားေပးရပါတယ္။ ဖ်ာလိတ္ အေျခကေန ကိုင္ရတာပါ။ (လူလဲ လဲၿပီးကိုင္ရပါတယ္။ အၾကာႀကီးမ မထားႏိုင္လို႔ပါ။)
စစ္ကိုင္းသူ : တနဂၤေႏြသမီး ဖ်ာလိတ္နတ္ မေအာင္ျဖဴ ညီမေလးတို႔နဲ႔ ကစားရေအာင္လာပါ။
(၂ ခါ ၃ ခါေလာက္ ေခၚပါတယ္)
စစ္ကိုင္းသူ : မေအာင္ျဖဴေရာက္ၿပီ ဆိုရင္ စေကာဝိုင္း ဝိုင္းျပပါ။
ဖ်ာလိတ္နတ္: ဖ်ာကို ဆန္ျပာတဲ့အခါ ဝိုင္းသလို ဝိုင္းျပပါတယ္။
စစ္ကိုင္းသူ : မေအာင္ျဖဴေရာက္ၿပီ ဆိုရင္ မွန္ၾကည့္လိုက္ပါဦး။
ဖ်ာလိတ္နတ္: မွန္ေထာင္ထားတဲ့ဖက္ကို ဖ်ာကို လွဲခ်ပါတယ္။
(တခါတေလ အဲလို မွန္ၾကည့္ၿပီဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ဖ်ာကို ျပန္မတ္လို႔ မရပါဘူး)
စစ္ကိုင္းသူ : မေအာင္ျဖဴ ညီမေလးတို႔နဲ႔ ေဆာ့ရတာ ေပ်ာ္သလား။ ေပ်ာ္ရင္ အေရွ႕အေနာက္
ယိမ္းျပပါ။
ဖ်ာလိတ္နတ္: အေရွ႕အေနာက္ ယိမ္းျပပါတယ္။
စစ္ကိုင္းသူ : မေအာင္ျဖဴ ဒီထဲမွာ ဘယ္သူ႔ကို အခ်စ္ဆံုးလဲ။
ဖ်ာလိတ္နတ္: သူေျပာခ်င္တဲ့လူရဲ႕ေခါင္းကို ဖ်ာလိတ္နဲ႔ ရိုက္ျပပါတယ္။
(အမ်ားအားျဖင့္ တနဂၤေႏြသမီးကို အခ်စ္ဆံုးလို႔ ေျပာတတ္ပါတယ္)
စစ္ကိုင္းသူ : မေအာင္ျဖဴ ဒီထဲမွာ ဘယ္သူ အေခ်ာဆံုးလဲ။
ဖ်ာလိတ္နတ္: သူေျပာခ်င္တဲ့လူရဲ႕ေခါင္းကို ဖ်ာလိတ္နဲ႔ ရိုက္ျပပါတယ္။
စစ္ကိုင္းသူ : မေအာင္ျဖဴ ဒီထဲမွာ ရည္းစားရၿပီးသားလူပါလား။ ေျပာပါဦး။
ဖ်ာလိတ္နတ္: ႏွစ္ေယာက္ သံုးေယာက္ေလာက္ ရိုက္ျပပါတယ္။
(အဲဒီတုန္းကေတာ့ တကၠသိုလ္စတက္ခါစ ရွိေသးတာကိုး၊ အခုေနမ်ား ရိုက္ခိုင္းရင္ ဘယ္လိုေနမယ္မသိ။ မရွိေသးတဲ့လူရိုက္ရတာ ပိုသက္သာတယ္လို႔ ေျပာမယ္ထင္တယ္။)
စစ္ကိုင္းသူ : မေအာင္ျဖဴ ဒီထဲမွာ ဘယ္သူ အရင္ဆံုး အိမ္ေထာင္က်မလဲ။ အစဥ္အလိုက္
ရိုက္ျပပါ။
ဖ်ာလိတ္နတ္: တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ အစဥ္အလိုက္ ရိုက္ျပပါတယ္။
(စစ္ကိုင္းသူတို႔ တသိုက္ကေတာ့ တစ္ေယာက္ရိုက္လိုက္၊ တစ္ခါ စလိုက္၊ ဆူလိုက္နဲ႔ေပါ့)
စစ္ကိုင္းသူ : မေအာင္ျဖဴ မရိုက္ဘဲ ထားခဲ့တဲ့ သူေတြ ရွိတယ္ေနာ္။ အဲဒီလူေတြက
အပ်ိဳႀကီးျဖစ္မွာမို႔လား။ ဟုတ္ရင္ စေကာဝိုင္း ဝိုင္းျပပါ။
ဖ်ာလိတ္နတ္: ဝိုင္းလိုက္တာမွ သြက္သြက္ကို ခါေနတာပါပဲ။
(စိတ္မေကာင္းစရာကေတာ့ ဖ်ာလိတ္နတ္ ထိပ္မပုတ္တဲ့ထဲမွာ စစ္ကိုင္းသူက ထိပ္ဆံုးက ပါေနတာပါပဲ။)
စစ္ကိုင္းသူ : မေအာင္ျဖဴ မွန္ၾကည့္လိုက္ပါဦး။ ၿပီးရင္ အိမ္ေထာင္က်မဲ့လူေတြထဲမွာ ဘယ္သူ
ကေလးအမ်ားဆံုးရမွာလဲ ေျပာပါဦး။ ရမဲ့ အေရအတြက္ကို ရိုက္ျပပါ။
ဖ်ာလိတ္နတ္: တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ တန္းစီၿပီးရိုက္ပါေတာ့တယ္။
(တစ္ေယာက္ဆို ၇ ခ်က္ထိ အရိုက္ခံလိုက္ရပါတယ္။ စစ္ကိုင္းသူတို႔ေတြလဲ တဟားဟားေပါ့။ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းကိုလဲ စလို႔ မဆံုးေတာ့ပါဘူး။)
အဲဒီလိုနဲ႔ ေမးလိုက္ေျဖလိုက္လုပ္ေနၾကရင္းကေန ရုတ္တရက္၊ အသည္းငယ္တတ္တဲ့ ရန္ကုန္သူတစ္ေယာက္က ”အား ဘာေကာင္ႀကီးလဲ” ဆိုၿပီး ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္လိုက္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ သတၱိခဲေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ ဘာမွန္းမသိ ညာမွန္းမသိနဲ႔ ငယ္သံပါေအာင္ လိုက္ေအာ္ၾကၿပီး၊ ဝရုန္းသုန္းကား ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ ဆိုးသြားတာက အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဖ်ာလိပ္ကို ကိုင္ထားတဲ့ က်န္တဲ့ ၃ ေယာက္ကလဲ အဲဒီ သတၱိခဲေတြထဲမွာ ပါေနပါတယ္။ ရလဒ္ကေတာ့ ဖ်ာလိတ္ကိုင္ထားတဲ့လက္ေတြကို လႊတ္ခ်လိုက္တဲ့အတြက္ စစ္ကိုင္းသူခမ်ာ ဖ်ာလိတ္ႀကီးကို တစ္ေယာက္တည္း မႏိုင္မနင္းျဖစ္ၿပီး မေအာင္ျဖဴခမ်ာမွာလဲ ၾကမ္းျပင္ေပၚကို ဂၽြမ္းျပန္ၿပီး က်ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီက်မွ အကုန္လံုးလဲ ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာျဖစ္ၿပီး မေအာင္ျဖဴကို ကမန္းကတမ္း ထူၾကရပါေတာ့တယ္။ မေအာင္ျဖဴလဲ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ဆိုးသြားပါတယ္။ ျပန္ေမးတဲ့အခါ အကုန္ ကိုးလိုးကန္႔လန္႔ေတြ လုပ္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္က ”ဒုကၡပါပဲ ေၾကာက္လိုက္တာ” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ စစ္ကိုင္းသူလဲ အဲဒီ တစ္ေယာက္ကို ကမန္းကတမ္းလွမ္းဟန္႔ေပမဲ့ မမီေတာ့ပါဘူး။ အေကာင္ေတြ႔လိုက္လို႕ ေအာ္လိုက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းခမ်ာလဲ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ သူ႔ကို စိတ္မဆိုးဖို႔ တတြတ္တြတ္ ေတာင္းပန္ပါေတာ့တယ္။ သူက စကားေျပာလဲ ေကာင္းပါတယ္။ အသံေလးကလဲ ခ်ိဳပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မေအာင္ျဖဴလဲ သူ႔ကို စိတ္ဆိုးေျပၿပီး ခြင့္လႊတ္လို္က္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီမွ စစ္ကိုင္းသူလဲ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ၿပီး ေနာက္ထပ္ ျပသနာမေပၚခင္ မေအာင္ျဖဴကို မွန္ၾကည့္ခိုင္းၿပီး ျပန္ခိုင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မေအာင္ျဖဴက မထြက္ပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ မေအာင္ျဖဴက ညီမေလးတို႔နဲ႔ ေဆာ့ခ်င္ေသးတာလားလို႔ ေမးေတာ့လဲ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ စစ္ကိုင္းသူခမ်ာလဲ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေပါ့။ ေနာက္မွ ဖ်တ္ကနဲ သတိရလိုက္တာက တစ္ေယာက္က သူ႔ကို ေၾကာက္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာကိုပါ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ အဲဒါေၾကာင့္လားလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ ဟုတ္ပါသတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ပဲ အဲဒီ တစ္ေယာက္ကို ေတာင္းပန္ခိုင္းရပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီ တစ္ေယာက္က အရမ္း စကားနည္းတဲ့ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူလဲ တတ္သမွ် မွတ္သမွ်ေတာ့ ေတာင္းပန္ရွာပါတယ္။ စစ္ကိုင္းသူတို႔ အကုန္လံုးလဲ ဝိုင္းၿပီး ေတာင္းပန္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ နာရီဝက္ေလာက္ ၾကာတဲ့ထိ မေအာင္ျဖဴက လံုးဝ မထြက္ပါဘူး။ စစ္ကိုင္းသူကိုယ္တိုင္လဲ ေခၽြးျပန္စ ျပဳလာပါၿပီ။ က်န္တဲ့သူေတြ ၾကည့္လုိက္ေတာ့လဲ အကုန္လံုး မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြနဲ႔ပါ။ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ အကုန္လံုး ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ေနၾကပါၿပီ။ ဖ်ာလိတ္နတ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြကလဲ ၾကားဖူးထားတာ အမ်ားႀကီးကိုး။ ေၾကာက္သာ ေၾကာက္တာ တစ္ေယာက္မွ ေၾကာက္တယ္လို႔ ေျပာဖို႔ေနေနသာသာ မ်က္ႏွာ မပ်က္ေအာင္ေတာင္ သတိထားေနရပါတယ္။ သူ႔ကို ေၾကာက္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ စိတ္ဆိုးေနတာကိုး။ ေတာင္းပန္ရင္း ေတာင္းပန္ရင္းနဲ႔ အကုန္လံုးလဲ ေတာ္ေတာ္ ေသြးပ်က္ေနၾကပါၿပီ။ ဖ်ာလိတ္ပိုင္ရွင္ဆို မ်က္ႏွာေလးကို ဇီးရြက္ေလာက္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ အသက္ေတာင္ ျပင္းျပင္းမရွဴရဲၾကပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး ရွိသမွ်လူအကုန္ဝိုင္းေတာင္းပန္ၿပီး၊ အကုန္လံုး ေမာသေလာက္ရွိေတာ့မွ (၁နာရီနီးနီး ၾကာပါတယ္) မွန္ကို အားရေအာင္ ၾကည့္ၿပီး ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ အကုန္လံုး အသက္ကိုဝေအာင္ရွဴ၊ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္၊ ဖြင့္မေျပာဘဲနဲ႔ သေဘာတူညီမႈ႕တစ္ခု ရလိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။ ဘာသေဘာ တူညီခ်က္လဲ ဆိုတာေတာ့ ေျပာစရာမလိုေတာ့ဘူး ထင္ပါတယ္ေနာ။ ေၾသာ္ ေျပာဖို႔ တစ္ခု က်န္သြားတယ္။ ဖ်ာလိတ္ပိုင္ရွင္ သူငယ္ခ်င္းခမ်ာ အဲဒီညအဖို႔ သူ႔ဖ်ာကို ျပန္မျဖန္႔ရဲေတာ့ပဲ သူမ်ားကုတင္မွာ ပူပူအိုက္အိုက္ ၾကပ္ၾကပ္ညပ္ညပ္နဲ႔ သြားအိပ္လိုက္ရတာပါပဲ။

စစ္ကိုင္းသူ

Read more...

ဖန္ခြက္နတ္ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴးျခင္း

>> Friday, May 2, 2008


စစ္ကိုင္းသူ : နာမည္ ဘယ္လုိေခၚပါသလဲ။
ဖန္ခြက္နတ္: Hein Aung
စစ္ကိုင္းသူ : ကိုဟိန္းေအာင္က ဘယ္ဇာတိပါလဲ။
ဖန္ခြက္နတ္: Insein, Yangon
စစ္ကိုင္းသူ : အသက္ေရာ ေျပာလို႔ရမလား။
ဖန္ခြက္နတ္: 28
စစ္ကိုင္းသူ : ပညာအရည္အခ်င္းကေရာ။
ဖန္ခြက္နတ္: Y.I.T Third Year


စစ္ကိုင္းသူ : ဘယ္တုန္းက ဆံုးတာလဲ မသိဘူးေနာ္။
ဖန္ခြက္နတ္: Last 9 Years
စစ္ကိုင္းသူ : ေၾသာ္ ၾကာၿပီပဲ။ အရင္ကေရာ ဒီလိုမ်ိဳး အေမး အေျဖလုပ္ဖူးပါသလား။
ဖန္ခြက္နတ္: No
စစ္ကိုင္းသူ : ဘာလို႔လဲ မသိ။
ဖန္ခြက္နတ္: None call like that.
စစ္ကိုင္းသူ : အခုလို အေမးအေျဖလုပ္ရတာေရာ ေပ်ာ္ပါသလား။
ဖန္ခြက္နတ္: Yes
စစ္ကိုင္းသူ : ေၾသာ္ အဲဒါဆို ေနာက္ေခၚရင္ေရာ လာမွာလား။
ဖန္ခြက္နတ္: Yes
စစ္ကိုင္းသူ : ကိုဟိန္းေအာင္ ဘာေျပာခ်င္ပါေသးလဲ။
ဖန္ခြက္နတ္: Contact my home and tell them I am here.
စစ္ကိုင္းသူ : အိမ္ကို၊ ဘယ္လိုေျပာေပးရမွာလဲ။
ဖန္ခြက္နတ္: By phone. ---------
(ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုေပးပါတယ္။)
စစ္ကိုင္းသူ : ကိုဟိန္းေအာင္အတြက္ တစ္ခုခု အလွဴဒါနျပဳၿပီး အမွ်ေဝေပး ရမလား။
ဖန္ခြက္နတ္: No
စစ္ကိုင္းသူ : ဘာလို႔လဲ။
ဖန္ခြက္နတ္: I don’t want to be human being nowadays.
(ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ လူျပန္မျဖစ္ခ်င္ဘူးလို႔ ေျဖတဲ့ အေျဖကို စစ္ကိုင္းသူတို႔တေတြလဲ ဘယ္လိုနားလည္ရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားပါတယ္။ လူက ဝိညာဥ္ထက္ ပိုအဆင့္ျမင့္တာကို။ အင္းပါ ကိုယ္ လုိက္မမီတဲ့ ကိစၥ မစဥ္းစားတာပဲ ေကာင္းပါတယ္။)
အဲဒါနဲ႔ပဲ အင္တာဗ်ဴးကို လက္စသတ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါေတာ့တယ္။ ေတာ္ၾကာ ကိုယ္နားမလည္တာေတြ ထပ္ပါလာရင္ ဝိညာဥ္ေလာက္ေတာင္ မသိဘူး ျဖစ္ေနမွာ စိုးရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုယ္မေမးေတာ့ဘဲ သူ႕ကို ေျပာဖို႔ အလွည့္ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။

စစ္ကိုင္းသူ : တျခားေရာ ဘာေျပာ စရာ ရွိေသးလဲ။
ဖန္ခြက္နတ္: No
စစ္ကိုင္းသူ : အခုလို ေျဖေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ပထမဆံုး တစ္ေယာက္နဲ႕ ပထမဆံုး အေခါက္ အင္တာဗ်ဴးျခင္းကို နမူနာ အေနနဲ႔ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဲဒါေတြတင္ဘယ္ကမလဲ အကုန္ ေပါက္တတ္ကရ ေလွ်ာက္ေမးၾကေတာ့တာပါပဲ။ ေမာင္ႏွမ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲကအစ၊ ရည္းစား ရွိလား အဆံုး၊ ရည္းစားက ေခ်ာ မေခ်ာကပါေသး။ ေနာက္လူေတြကိုလဲ ထံုးစံအတိုင္းေမးၾကတာပါပဲ။ ထူးဆန္းတာကေတာ့ ဝင္လာသမွ် Y.I.T က ခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ တစ္ခါပဲ Y.I.T က မဟုတ္တာ ဝင္လာဖူးပါတယ္။ အဲဒီတစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘာမွကို ေမးလို႔ မရပါဘူး။ မွန္ေပၚမွာ ေလွ်ာက္ေျပးေနေတာ့တာပါပဲ။ စစ္ကိုင္းသူတို႔လဲ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေပါ့။ နဲနဲၾကာလာေတာ့ ျပန္ထြက္ပါဆိုေတာ့လဲ မထြက္။ အကုန္လံုးလဲ နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္လာၾကၿပီ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ တစ္ေယာက္က ဘာစိတ္ကူးေပါက္လဲ မသိ၊ အသက္ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲလို႔ ေကာက္ေမးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ တစ္ခုပဲ သူျပန္ေျဖပါတယ္။ ၂ လ တဲ့။ ရီရခက္ ငိုရခက္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေမးသမွ်ကို ဘာမွ ျပန္မေျဖႏိုင္တာကိုး။ Glass Spirit ျဖစ္ဖို႔ကလဲ အဂၤလိပ္စာ တတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ေမးသမွ်ကို အဂၤလိပ္လို စာလံုးေပါင္းျပရတာမို႔ပါ။ မယံုတဲ့ လူက မယံုေလာက္ေပမဲ့ ထူးဆန္းတာေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို ထူးဆန္းတာပါ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ တခ်ိဳ႕ ကိုဟိန္းေအာင္ ေရးလိုက္တဲ့ စာလံုးေတြကို စစ္ကိုင္းသူတို႔ တစ္အုပ္စုလံုး တစ္ေယာက္မွ မသိပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ပဲ မွားေပါင္းသလားလို႔ ထပ္ေမးေတာ့လဲ အဲဒီ စာလံုးကိုပဲ ထပ္ခါ ထပ္ခါ ေပါင္းျပပါတယ္။ စစ္ကိုင္းသူတို႔ကလဲ နားမလည္။ ေနာက္ဆံုး Glass Spirit လဲ စိတ္မရွည္ ျဖစ္လာဟန္တူပါတယ္။ Use dictionary လို႔ ေရးလာပါတယ္။ အဲဒီက်မွ ဟုတ္သားပဲ ဆိုၿပီး အေျပးအလႊား စာအုပ္ရွာၿပီး ၾကည့္ရပါတယ္။ ရွိမယ္လို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ မထားမိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ စာလံုးက တကယ္ကို ရွိေနပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသစရာ ေကာင္းတာပါ။ Glass Spirit ကလဲ ဝင္ရင္ ေဒသစြဲေလးေတာ့ ရွိရွာဟန္တူပါတယ္။ စစ္ကိုင္းသူတို႔ အုပ္စုေခၚရင္ ကိုဟိန္းေအာင္ ဝင္တာ မ်ားပါတယ္။ အခန္းမွာက အင္းစိန္က တစ္ေယာက္ရွိတယ္ေလ။ ရွမ္းအုပ္စုေခၚရင္က ေတာင္ႀကီးက တစ္ေယာက္ဝင္တာ မ်ားပါတယ္။ ပံုမွန္ ဝင္တာက ၃ ေယာက္ရွိပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔နာမည္ကို ေအာင္ေက်ာ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ေတာင္ႀကီးက တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ကိုဦးဟန္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ေၾသာ္ အင္တာဗ်ဴးထဲမွာ ေျပာထားတဲ့ ကိစၥကို ဆက္ရဦးမယ္။ ကိုဟိန္းေအာင္က ဖုန္းနံပါတ္ေပးေတာ့ စစ္ကိုင္းသူတို႔ ေခၚၾကည့္ၾကပါေသးတယ္။ ကိုင္မဲ့လူ မရွိပါဘူး။ တကယ္တမ္း ကိုင္လာရင္ေတာ့ ဘယ္လိုေျပာၾကမလဲ မသိ။ အခု ျပန္စဥ္းစားမွ မကိုင္တာပဲ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ အလကားေနရင္း ဟုတ္လား မဟုတ္လားလဲ မေသခ်ာ၊ ဟုတ္ရင္ေတာင္မွ အဲလိုဆို သူ႔မိသားစုကေရာ ႀကိဳက္ပါ့မလား မသိ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ငယ္ေသးေတာ့ ဘာမွ မစဥ္းစားပါဘူး။ အထူးအဆန္းျဖစ္ေနတာရယ္၊ သူက ဆက္ေပးပါဆိုေတာ့ သူမ်ားကို ကူညီရပါတယ္ဆိုၿပီး ဆက္ၾကတာေလ။ ေနာက္ပိုင္းလဲ ပ်င္းတိုင္း ေခၚေခၚေမးေနၾကေတာ့ ၾကာလာေတာ့ သူတို႔ေတြကို စိတ္ထဲမွာ ရင္းႏွီးလာသလိုပဲ။ တခါတေလဆို ဝရန္တာမွာ ဖန္ခြက္သံ တဂ်ီးဂ်ီးေတာင္ ၾကားေနရသလိုပဲ။ ဒါေပမဲ့လဲ ဘယ္သူမွ သိပ္မေၾကာက္ၾကပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္း အေဆာင္မွဴးသိသြားၿပီ ဆူလို႔သာ သိပ္မေခၚျဖစ္ၾကေတာ့တာပါ။ ေနာက္တစ္ေခါက္ MTU ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေခၚၾကည့္မလို႔ လုပ္ၾကပါေသးတယ္။ မေအာင္ျမင္လိုက္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔ေတြ ရွိေသးလား၊ မရွိေတာ့ဘူးလား မသိေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ႀကံဳရင္ေတာ့ ျပန္ေတြ႔ခ်င္ပါေသးတယ္။

စစ္ကိုင္းသူ

Read more...

စစ္ကိုင္းသူႏွင့္ MTU ဘဝခရီးအစ

>> Thursday, May 1, 2008


ကိုလူေအး ေက်ာင္းတုန္းကအေၾကာင္းေတြ ေရးထားတာ ဖတ္ရေတာ့ ေက်ာင္းကို သတိရတယ္။ ေပ်ာ္ခဲ့ရတာေတြ၊ စိတ္တိုခဲ့ရတာေတြ၊ ဘာလုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္းမသိ ေယာင္ခ်ာခ်ာ ျဖစ္ခဲ့ရတာေတြကိုေပါ့။ ေက်ာင္းကို အလြမ္းေျပ သူေရးထားတာေတြကို ဖတ္ရတယ္။ အဲဒါ ထပ္ေရးပါဦးေျပာေတာ့ ေစ်းကိုင္ေနတယ္ေလ။ ေရးခိုင္းလို႔ မရဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာကိုေရးတဲ့။ ေက်ာင္းနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး အမွတ္ရစရာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲေပါ့။ ဒါေပမဲ့ မေရးတတ္ဘူးဟ ဆိုေတာ့ ေရးၾကည့္ပါဦးတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ခ်ေရးၾကည့္လိုက္တာ။ ဖတ္လို႔မေကာင္းဖို႔က မ်ားမယ္ထင္တယ္။ ဘယ္က စေရးရပါ့။


MTU ကို ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ စေရာက္လာတာက စေရးရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ စစ္ကိုင္းသူတို႔မ်ား ေက်ာင္းနဲ႔ အဆင္ေျပတယ္ မေျပတယ္ေတာ့ စကတည္းက ျပသနာနဲ႔ စတာပဲ။ သူမ်ားတကာေတြက ေက်ာင္းတက္ဖို႔ လွမ္းေခၚတဲ့ စာေတြ တကိုင္ကိုင္နဲ႔ သြားဖို႔ ဟန္ေရးျပင္ေနၾကၿပီ။ စစ္ကိုင္းသူဆီကို စာက မေရာက္ေသး။ ငါပဲ အေရြးမခံရလို႔လား စဥ္းစားလိုက္ေတာ့လဲ မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူးေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ပ်ာယာေတြခတ္ၿပီး ရန္ကုန္ကို ဖုန္းဆက္ေမးေတာ့ စစ္ကိုင္းသူနာမည္ စာရင္းထဲမွာ ပါ ပါတယ္တဲ့။ ဝင္ရမဲ့ရက္ကို MTU ကို သြားလိုက္ပါတဲ့။ စာမပါလို႔ လက္မခံဘူးဆိုရင္ သူတို႔ဆီကို ဖုန္းျပန္ဆက္ပါဆိုပဲ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ တျခား ကိုယ့္ၿမိဳ႕က အေရြးခံရတဲ့ သူေတြနဲ႔ အတူ သြားၾကတာေပါ့။ သူတို႔ေတြကေတာ့ ၿပံဳးလို႔၊ ေပ်ာ္လို႔။ ကိုယ့္မွာသာ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔။ ဘာမွန္းမွ မသိတာကိုး။ ဟိုေရာက္ၿပီး နာမည္ေျပာလိုက္ေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာပါပဲ ဘာမွ ျပသနာ မတတ္ပါဘူး။ ေနရမဲ့ အေဆာင္နဲ႔ အခန္းကို ေျပာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေနရမဲ့ အေဆာင္ကို ခ်ီတက္ရတာေပါ့ေနာ။ အခန္းက ၇ ေယာက္ခန္းပါ။ စစ္ကိုင္းသူ အပါအဝင္ အညာသူ ၃ ေယာက္နဲ႔ ရန္ကုန္ဖက္က ၄ ေယာက္ပါ။ အဲဒီမွာ ပထမဆံုး စၿပီး ရင္ဆိုင္ရတာေတာ့ MTU ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ေလျပင္းပါ။ ေရာက္ခါစဆိုေတာ့ အေၾကာင္းက မသိဘူးေလ။ စစ္ကိုင္းသူတို႔ အခန္းက သံုးထပ္မွာပါ။ အဲဒါ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေခါင္းရင္းက ျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္ၿပီး ေဘာင္ေပၚကို မွန္ေလး တင္လိုက္မိပါတယ္ တစ္မိနစ္ေတာင္ မၾကာဘူး အနိစၥသေဘာနဲ႔ ကိစၥေခ်ာသြားပါေရာလား။ ႏွေမ်ာစိတ္နဲ႔ ငံု႕ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ အေဆာင္ေအာက္မွာ မႈန္မႈန္ေလးပဲ ျမင္ရတယ္။ တစ္စစီလဲ ျဖစ္ေရာေပါ့။ (ေနာက္မွ သိတာက မွန္ကြဲတာ နိမိတ္မေကာင္းဘူးဆိုပဲ။ ေရာက္တဲ့ေန႔မွာပဲ အိမ္ကေတာင္ မျပန္ေသးဘူး မွန္ကြဲတယ္ဆိုေတာ့ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့။) အိမ္ကလဲ ေနာက္တစ္ခါ အဲဒီ ျပတင္းေပါက္ကို မဖြင့္နဲ႔ေတာ့ဆိုပဲ မွာသြားတယ္။ သူတို႔က ဖြင့္ပါလို႔ မွာသြားရင္ေတာင္ ဖြင့္လို႔လဲ မရပါဘူး။ ဒီေလာက္ေတာင္ ေလတဟူးဟူးတိုက္ေနတာ။ လူပါပါသြားမလား မွတ္ရတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ပိန္ပိန္ပါးပါးပဲ ရွိေသးတာေကာ။ အခုေနေတာ့ ဝရန္တာ ထြက္ရပ္ေနေတာင္ ေလနတ္မင္းလဲ စစ္ကိုင္းသူကို ဘယ္ႏိုင္ရွာေတာ့မလဲ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဝရန္တာထြက္ခ်င္ရင္ တံခါးဖြင့္ဖို႔ကို တခါတေလ ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ မရဘူး၊ ၃ ေယာက္ေလာက္ဖြင့္မွ ကိုေရႊတံခါးက ပြင့္ေတာ္မူတယ္ေလ။ ဒုတိယေျမာက္ ရင္ဆိုင္ရတာေတာ့ စစ္ကိုင္းသူတို႔ သင္တန္းရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ပဲဟင္းေပါ့။ ေရာက္ခါစဆိုေတာ့ အိမ္က ဟင္းေတြေတာ့ ပါလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စားဖိုထဲကို ဘာဟင္းမွ အျပင္ကေန မယူရဘူးဆိုေတာ့ ေက်ာင္းပါးကလဲ မဝေသးေတာ့ ေၾကာက္တာေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သိတဲ့ အတိုင္းေပါ့။ ထမင္းကလဲ အဲဒီတုန္းက ဆန္က ဝန္ထမ္းဆန္ပဲဆိုေတာ့ကာ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့။ ေတာ္ေသးတာက စစ္ကိုင္းသူက အညာသူပီပီ ပဲႀကိဳက္ေတာ့ နည္းနည္းခံသာေသးတယ္။ ရန္ကုန္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆို စားဖိုထဲကိုေရာက္ ထမင္းစားပြဲထိုင္ၿပီး ထမင္းနဲ႔ ဟင္းျမင္တာနဲ႔ ငိုေတာ့တာပဲ။ က်န္တဲ့သူေတြလဲ ဘာလုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္းမသိ။ ဆက္ပဲ စားရမွာလား။ သူ႔ပဲ ေခ်ာ့ရမွာလားနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ဗ်ာမ်ားသြားၾကတယ္။ သူကလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားနာလို႔နဲ႔ တူပါတယ္ ၾကာၾကာေတာ့ ဆက္မငိုရွာပါဘူး။ အေဆာင္ျပန္ေရာက္မွပဲ သူ႕ကို စိတ္မခ်လို႔ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ ေစာင့္ၾကည့္ဦးမယ္ဆိုၿပီး ေန ေနတဲ့ သူ႔အေမကို ဖက္ၿပီး ခ်ံဳးပြဲခ် ငိုပါေတာ့တယ္။ အဲ ေနာက္ ႏွစ္ရက္လားပဲ ေနတယ္ ေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြာၿပီး သူ႔အေမနဲ႔ ျပန္ပါသြားပါေတာ့တယ္။ စစ္ကိုင္းသူတို႔ အခန္းလဲ အင္အား တစ္ေယာက္ ေလ်ာ့သြားပါေတာ့တယ္။ ေနပူ ေလတိုက္ ေၿမြေပြးကိုက္ ဆိုတဲ့ စာဆိုအတုိင္း တတိယေျမာက္ခံစားရတာကေတာ့ အပူဒဏ္ပါပဲ။ အညာသူျဖစ္တဲ့ စစ္ကိုင္းသူေတာင္ MTU အပူဒဏ္ကို လွိမ့္ေနေအာင္ ခံရတာ၊ တျခား ရာသီဥတု မွ်တတဲ့ ေဒသက လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုတာေတာ့ ေျပာေနနဲ႔ေတာ့။ ဘယ္သူမွကို ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ႏိုင္ၾကဘူး။ အဲဒီမွာတင္ ဇာတ္လမ္းက စတာပါပဲ။ အိပ္လို႔ကမရ၊ ေရာက္ခါစဆိုေတာ့ စာၾကည့္စရာကလဲ သိပ္မရွိေသး၊ ဒီအတိုင္းထိုင္ေနရမွာကလဲ ပ်င္းစရာဆိုေတာ့ကာ စစ္ကိုင္းသူတို႔ တစ္သိုက္ မိန္းကေလးေတြ ပီပီ Glass Spirit ေခၚဖို႔ ႀကံစဥ္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ ဘယ္သူက စလိုက္လဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္းေခၚမယ္လဲ လုပ္ေရာ ဘယ္လို ေခၚရမွန္း ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး။ အခ်ိန္ကလဲ ည ၁၂ နာရီ ေက်ာ္ေနပါၿပီ။ ေခၚကလဲ ေခၚခ်င္ ေခၚလဲ မေခၚတတ္၊ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိ ျဖစ္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္ကေျပာပါတယ္။ တျခားအခန္းက ေတာင္ႀကီးသူက ေခၚတတ္တယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ဝမ္းသာအားရပဲ အဲဒီေတာင္ႀကီးသူကို သူမ်ားအခန္း ၂ ခန္းျဖတ္၊ မိန္းကေလး ပီပီသသ ဝရန္တာေက်ာ္ၿပီး သြားေခၚၾကပါတယ္။ ည ၆ နာရီ ေက်ာ္ရင္ အေဆာင္ေအာက္ကို ဆင္းခြင့္ မရွိေတာ့လို႔ပါ။ (အမွန္ကေတာ့ ေန႔ခင္းလဲ ေအာက္ဆံုးထပ္ထိဆင္း၊ ၿပီးရင္ ၃ ထပ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ၄ ထပ္ထိ ျပန္တတ္ရတာမို႔ ေတာ္ေတာ္တန္တန္ ဘယ္သူမွ မဆင္းပါဘူး။ ဝရန္တာက ေက်ာ္လိုက္ၾကတာပဲ မ်ားပါတယ္။ ဝရန္တာကလဲ နိမ့္နိမ့္ေလးကိုး။) အဆင္သင့္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေတာင္ႀကီးသူကလဲ မအိပ္ေသးပါဘူး။ (အညာသူေတြေတာင္ ပူလို႔ အိပ္မရတာ၊ ေတာင္ႀကီးသူက ဘယ္အိပ္ႏိုင္မလဲ။) သူကို ဘယ္လိုေခၚရမလဲ ေမးေတာ့ သူကလဲ သိပ္စိတ္မဝင္စားရွာပါဘူး။ ငါလိုက္ေခၚေပးမယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ပဲ အခန္းကို တိုက္ပြဲေအာင္ၿပီးျပန္လာတဲ့ စစ္သူႀကီးေတြလို မင့္မင့္ႀကီး ျပန္လာပါေတာ့တယ္။ အခန္းကလူေတြကလဲ ဝမ္းသာအားရ ႀကိဳၾကပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အခန္းထဲမွာပဲ ျပင္စရာရွိတာေတြ ျပင္ၿပီး စေခၚပါတယ္။ ၃၊ ၄ ခါ ေခၚေပမဲ့လို႔ ဖန္ခြက္က တုတ္တုတ္မွ မလႈပ္ပါဘူး။ ေတာင္ႀကီးသူလဲ စဥ္းစား မရ ျဖစ္ေနရွာၿပီး၊ ေနာက္ေတာ့ အခန္းထဲက ေခၚလို႔လား မသိဘူး ဆိုၿပီး၊ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚမွာ ထိုင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို နင္ေခၚၾကည့္စမ္းပါလို႔ အႀကံေပးပါတယ္။ သူလဲ ေခၚလိုက္ေရာ ေစာေစာက အိေျႏၵႀကီးနဲ႔ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ဖန္ခြက္က စၿပီး လႈပ္ရွားပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းခမ်ာ လန္႔ဖ်တ္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းပဲ အခန္းထဲကို အေျပးအလႊား ဝင္လာရွာပါတယ္။ ဝင္ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ဖန္ခြက္နတ္ခမ်ာလဲ တစက္ကေလးမွ မနားရရွာပါဘူး။ တစ္ေယာက္တမ်ိဳး သိခ်င္တာေတြ အတည္ေရာ ေပါက္ကရေရာ ေမးလိုက္ၾကတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ ျပန္ထြက္ခြင့္ရပါေတာ့တယ္။ ေမးလိုက္ၾကတဲ့ အထဲမွာ ကိုယ့္အေၾကာင္းေတာင္ မကဘူး။ ဖန္ခြက္နတ္ကိုေတာင္ အင္တာဗ်ဴးလုပ္လိုက္ၾကပါေသးတယ္။ ေနာက္ႀကံဳမွ ဖန္ခြက္နတ္ အင္တာဗ်ဴးကို သတ္သတ္ေရးပါဦးမယ္။ MTU ရဲ႕ ပထမဆံုး အမွတ္ရစရာ အျဖစ္တစ္ခုေပါ့။

စစ္ကိုင္းသူ

Read more...

စာေတြသင္ ဘြဲ႕ေတြရ၊ အလုပ္ေတြလုပ္တဲ့အခါမွာ


သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေတြေျပာရင္းက သူက ေျပာလာပါေရာ.. ငါက လူႀကီးႀကိဳက္ကိုကြ တဲ့။ ကဲပါ စကားက အျပည့္အစုံမေျပာလိုက္ေတာ့ စာဖတ္သူလည္း သူငယ္ခ်င္းကို လူႀကီးက ဘာလို႔ႀကိဳက္တာလဲဆိုတာ သိၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။ ၿပီး သူ႔လူႀကီးႀကိဳက္က ငယ္ငယ္တုန္းကပါ။ ႀကီးလာေတာ့ လူႀကီးႀကိဳက္ေအာင္ သူလည္း မေနတတ္ေတာ့ပါဘူး။



သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာက ဒီလိုပါ၊ သူက ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက စာေတာ္သတဲ့၊ အတန္းစဥ္တိုင္းေလာက္မွာလည္း ဆုေတြရခဲ့ရွာမွာေပါ့။ ဆယ္တန္းမွာလည္း သူက ေလာက္ေလာက္လားလား ေအာင္ခဲ့တာကိုး။ သေဘာက သူ႔မွာ ပိုက္ဆံရယ္၊ ၀ါသနာရယ္ရွိလို႔ကေတာ့ ဗမာျပည္ပညာေရးစနစ္မွာ အဆင့္အျမင့္ဆုံးဆိုတဲ့ တကၠသိုလ္ေတြမွာ တက္ခ်င္ရင္ တက္ခြင့္ရွိတာကိုး။ သူ႔အကိုကက်ေတာ့ ဆယ္တန္းေတာင္မေအာင္ဘူးေလ။ ညီက်ေတာ့လည္း ဒုတိယံေတြ၊တတိယံေတြ ပိကာမွွ ဆယ္တန္းက ကြ်တ္တာကိုး။ ဟေကာင္ရ မင္းကလည္း ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲကြ၊ မင္းက အတန္းေတြ ဟုတ္တိပတ္တိေအာင္ၿပီး၊ အကိုေတြ၊ညီေတြကတမ်ိဳးကိုးဆိုလို႔ “ငါက လူႀကီးႀကိဳက္ကိုကြ”ဆိုတာကို ေျပာတာပါ။

လူႀကီးႀကိဳက္ရတဲ့သေဘာက ဒီလိုပါ၊ သူက အိမ္မွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ကုတ္ကုတ္ေနတယ္၊ ျပႆနာေကာင္မဟုတ္ဘူး၊ စာေတြလုပ္စရာ ရွိရင္ ေအးေအးေဆးေဆးပုံမွန္လုပ္ေတာ့ လူႀကီးေတြက သေဘာက်တာကိုး။ အဲဒီ လူႀကီးႀကိဳက္ပါပဲ တကၠသိုလ္ေတြတက္၊ ၿပီး စာခ်ဳပ္စာတမ္းကလည္း ရွိေနေတာ့ကာ အစိုးရ၀န္းထမ္းလုပ္ရေတာ့တာကိုး။ ကိုယ္၀န္ထမ္းျဖစ္ေတာ့ကာ လခပိုက္ဆံေလး မေလာက္မငွနဲ႔၊ စာတတ္ရင္ လူခ်မ္းသာျဖစ္မယ္လို႔ ငယ္ငယ္ကထင္ခဲ့တာလည္း တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲေတာ့တာေပါ့ေလ။ မိဘကိုေထာက္ပံ့ႏိုင္ဖို႔ေ၀းေရာ၊ ရတဲ့လခနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း အႏိုင္ႏိုင္စားရတာ။ သူငယ္ခ်င္းေျပာျပတာကို ျပန္ေျပာလိုက္ရင္ မ်က္ရည္ေတာင္ ၀ဲ သြားမလားပဲ။ ၀ဲ ခ်င္မွလည္း ၀ဲမွာပါေလ။ မင္းသူငယ္ခ်င္း မ်က္ရည္ ၀ဲတာေလာက္ေတာ့ တို႔က ရီတာေပါ့၊ ရီတာေပါ့ လို႔မ်ား ေျပာၿပီး ငိုျပမယ့္ သူက ပိုမ်ားေနမလားပဲ။

ေက်ာင္းတက္ခဲ့စဥ္ တစ္ေလွ်ာက္လုံး မိဘအေထာက္အပံ့နဲ႔ တက္ခဲ့တာဆိုေတာ့ကာ တိုင္းျပည္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့ မိဘေတြကို တိုင္းျပည္တာ၀န္ေတြ ကူမထမ္းေစခ်င္ေတာ့ဘူးေလ။ ႀကဳံတုန္းေျပာရဦးမယ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္မွာဆို သားသမီးေတြက ၀န္ထမ္းေတြခ်ည္းပဲတဲ့၊ ဘြဲ႔ရၿပီးကာစေလးေတြေပါ့၊ အကုန္လုံးက ရတဲ့လခမေလာက္ေတာ့ အိမ္ကိုျပန္ျပန္ၿပီး ပိုက္ဆံေတာင္းရတာတဲ့။ မင္းတို႔ကလည္းကြာ မိဘေတြကိုပဲ တိုင္းျပည္တာ၀န္အထမ္းေဆာင္ခိုင္းေနၾကတယ္လို႔ ေျပာေျပာၿပီးရီရေသးတယ္။

ေခါင္တဲ့ေဒသ သြားၿပီး တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရ၊ ရတဲ့လခကို တစ္လစာ စားလို႔ရေအာင္ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာရတာကိုး။ ၾကက္ဥ မနက္တစ္ျခမ္း၊ ညေနတစ္ျခမ္းဆိုတာ ေန႔တိုင္းစားရတာမဟုတ္ဘူး။ တစ္လစာ ဆန္က ဘယ္ႏွစ္ျပည္၊ ၾကက္သြန္နီဆိုတာေတာင္ ဘယ္ႏွစ္ဥသုံးမယ္ဆိုတာကို တြက္ရတာကုိး။ မင္းကြာ ငါ့မွာ ေသမယ့္ရက္ကို ထိုင္ေစာင့္ေနရသလိုပဲတဲ့။ ဒီေနရာကေန ထြက္ေျပးသြားလို႔ကလည္း မျဖစ္။ ေရွးဘ၀ ၀ဋ္ေၾကြးေတြလို႔ပဲ ေျပာရမလိုပါပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဒါေတြ နားမလည္ခဲ့ဘူး။ တစ္ရစ္တစ္ရစ္နဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္တတ္တယ္ဆိုတာ သံေယာဇဥ္တင္မဟုတ္ဘူး၊ အစိုးရအလုပ္ေရာပါတယ္ဆိုတာကို။ ေနာက္မ်ား မေတာ္တဆ မိန္းမရလို႔ သားမမီးေတြမ်ားရွိလာရင္ သူတို႔ကို အစိုးရ၀န္ထမ္းမလုပ္ေစခ်င္ဘူးတဲ့။ ဒီလို္ေခတ္ထဲ လုပ္ရကိုင္ရတာ ပိုက်ပ္ေသးတယ္တဲ့။ အေနမတတ္ရင္ ဟိုကမုန္း၊ ဒီကမုန္းနဲ႔။

သူငယ္ခ်င္းက ဆက္ေျပာျပပါတယ္။ ဘြဲ႕ရေအာင္စာမသင္ဘဲ တစ္ျခားႏိုင္ငံသြားၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ ညီက အလုပ္အကုိင္အဆင္ေျပၿပီး မိဘေတြဆီကို ပိုက္ဆံေတြပို႕လို႕တဲ့။ စာေတြတသီႀကီး သင္ထားတဲ့ အကိုက မိဘေတြဆီ ညီပို႕တဲ့ ပိုက္ဆံထဲကေန ေနာက္က်ျပန္ဆပ္မွာပါအေမလို႔ေျပာၿပီး ပိုက္ဆံေခ်း၊ ေခတ္နဲ႔အဆက္မျပတ္ေအာင္ ေနခ်င္လို႔ဆိုၿပီး ကြန္ျပဴတာကို ၀ယ္ရတာပါ။ ညီေလးကလည္း အကိုႀကီးကို ေလးစားဓာတ္အခံရွိေတာ့ အကိုႀကီးက ဒီလိုလုပ္သြားတယ္ဆိုေတာ့လည္း အျပစ္အထူးမျမင္ပါဘူး။ ဒါေတာင္ ညီေလးလုပ္ကိုင္ေနရတာက အလုပ္ၾကမ္းတဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေျပာတာေတာ့ ငါေတာ့ကြာ ယူထားတဲ့ ဘြဲ႕ေတြကိုေတာင္ လႊင့္ပစ္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္ေနပါၿပီတဲ့ဗ်ာ။

Read more...

  © Blogger templates Shiny by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP