ကဗ်ာငတ္ေနတဲ့ကြၽန္ေတာ့ကို ကဗ်ာေတာထဲမွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က စြန္႔က်ဲတာေလးေတြ ေ၀မွ်လိုက္တယ္။

ေတးမ်ား

မုန္႔ေ၀စားသလို ေ၀စားဖို႔

ေဟာဒီမွာ ေရာ့၊

ငါတို႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေသြးပ်က္ခဲ့ၾကပံု

ငါတို႔ ရယ္က်ဲက်ဲ သြားျဖဲခဲ့ၾကပံု။

စကားလံုးေတြ ကုန္ခဲ့တယ္

အျဖစ္အပ်က္ေတြ မထူးဆန္းဘူး

ေနမပူဘူး

ညမေမွာင္ဘူး၊

ေႏြေတြ မိုးေတြ ေဆာင္းေတြ

ေတာင္တန္းေတြ

ေလာင္းေၾကးေတြ

အငမ္းမရ ဖ်ားနာျခင္းေတြ။

နာရီမ်ား စိတ္မခ်ရ

သမိုုင္းဟာ အေမာအပန္းမရွိ။

ကမၻာၾကီးနဲ႔ ငါတို႔အၾကား

ဒီထက္ မတတ္္ႏိုင္ေတာ့ျပီလား။

လူေတြေသခဲ့

လူေတြရွင္ခဲ့။

ငါ့ရဲ့ ပက္လက္ကုလားထိုင္လဲ အိုမင္းခဲ့။

မေန႔ကမ်ား

ျခားလဲျခားနားခဲ့

တူလဲတူခဲ့။

အေရးၾကီးေသာ သံေ၀ဂမ်ား

အေရးမၾကီးေသာ အေရးၾကီးမွုမ်ား

‘ေသာမတ္မိုး’ လဲ ‘ေသာမတ္မိုး’ အေလ်ာက္

‘ဂ်ဴယံုဂ်ီး’ လဲ ‘ဂ်ဴယံုဂ်ီး’ အေလ်ာက္

ငါလဲ ငါ့အေလ်ာက္

စဥ္းစားရၾကပ္ခဲ့။

‘ငါမွားသလား’ ဆုိေတာ့လဲ

မမွားဘူး။

ဘယ္သူဟာ ဘယ္သူနဲ႔တူလဲ

ဘယ္သူဟာ ဘယ္သူျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း

ျဖစ္လာရတာလဲတဲ့

ငါတို႔ကေကာ ဘယ္သူျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း

ျဖစ္ရမွာလဲ။

တရားမဲ့သူအတြက္လဲ

တရားရွိခဲ့။

တရားရွိသူအတြက္လဲ

တရားရွိခဲ့။

တရားနဲ႔မေျဖႏုိင္သူကေတာ့

၀ဋ္ရွိသမ်ွေပါ့။

ငါရွံုးပါေစ

တရားက ႏို္္င္ပါေစ။

သူငယ္ခ်င္း အဘိုးၾကီးႏွစ္ေယာက္လို

တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ လက္ဖက္ရည္တိုက္ၾက။

ဒီစာရြက္ေပၚက ငါ့ ‘ျခစ္ရာ’ မ်ား

ခင္ဗ်ားအသံကိုလဲ ကိုယ္စားျပဳႏိုင္ပါေစသား။ ။

ေအာင္ခ်ိမ့္

၁၉၉၈၊ဇြန္၊ရနံ႔သစ္

English for All,1998,July, No.134

သတိရတယ္သူငယ္ခ်င္း

တစ္ပတ္မွာ

၃၆ နာရီလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ခဲ့တယ္

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က ထိုင္ခံုေတြလို

တို႔ဘ၀ေတြ ပု၀င္ေနခဲ့။

ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးကို

၃ ႏွစ္ေလာက္ အေၾကာေပးလိုက္ဦးမယ္ဆိုတဲ႔

ငါ့ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေရ

အခု မင္းဘယ္ေရာက္ေနသလဲ။

ဘယ္လိုမွ ေမ့ေပ်ာက္လို႔ မရတဲ့ေန႔ေတြ

တစ္ဟုန္ထိုး ေမာင္းထြက္သြားတဲ့ ဘ၀ေတြ။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တာကို ၾကည့္ျပီး အထင္မေသးနဲ႔

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တာကို ၾကည့္ျပီး ၀မ္းမနည္းနဲ႔

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထုိင္တာကိုလဲ ဂုဏ္မယူနဲ႔။

၁၉၉၈ ဟာအေပါင္ဆံုးခဲ့ပါျပီ

တစ္ဘ၀ လံုးပံုေအာခဲ့တဲ့ ကစား၀ိုင္းက မသိမ္းေသးပါဘူး။

လွသန္း

ရနံ႔သစ္၊မတ္လ၊၁၉၉၉

English for All, 1999,May, No.144