တူတူစားၾကမယ္

အရင္တပတ္က ေက်ာင္းကို အသစ္ေရာက္လာတဲ့ ျမန္မာအကိုေတြနဲ႔ ခင္မင္ရာ အမမ်ားကို အိမ္အလည္ဖိတ္ျဖစ္တယ္။ ကုိယ္က ကေလးလုပ္ၿပီး ဟိုအိမ္လိုက္စား ဒီအိမ္လိုက္စားလုပ္ေနတာ ၾကာေပါ့။ တခါတေလ ထမင္းမစားခ်င္ျဖစ္ေနရင္ အမေတြဆီဖုန္းဆက္ၿပီး ဘာဟင္းခ်က္လဲ ေမးၾကည့္လိုက္။ ဟင္းႀကိဳက္ရင္ သြားစားလိုက္တာ။ ကၽြန္မက ဟင္းဂ်ီးမ်ားေတာ့ သူတို႔ေခၚေကၽြးလည္း စားခ်င္တာမွ စားတာဆိုတာ သိေနၾကေတာ့တာ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မ စားခ်င္စိတ္ေပါက္လို႔ကေတာ့ အခ်ိန္မေရြး ေကၽြးၾကပါတယ္။ သူတို႔က အျမတ္တႏိုး ေခၚေကၽြးလည္း ျမန္မာစာမဟုတ္ရင္ ဘာမွမစားခ်င္လို႔ အားေတာင္နာရတယ္။ အခုေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ကို မေရာက္ဖူးသူေတြလည္းရွိေနလို႔ အတူတူစုၿပီး အသုပ္စံုသုပ္စားလိုက္တယ္။ ထမင္းနဲ႔ဟင္းလည္း ပါတယ္။ အားလံုးေပါင္း (၉)ေယာက္ေတာင္ဆိုေတာ့ အေတာ္ပင္ပန္းသြားတာေပါ့။ အသားဟင္းေတြကို ညကတည္းက လံုးထားတာမ်ိဳး၊ ဆီခ်က္ခ်က္ထားတာမ်ိဳးလည္း လုပ္ရ။ မနက္လင္းကတည္းကလည္း ဇယ္ဆက္သလို လုပ္ရနဲ႔ ေနာက္တေန႔ထိ လက္ေတြနာေနေသးတယ္။ ျမန္မာထမင္းနဲ႔ ဟင္းဆိုေတာ့ အေညွာ္လည္း မိတာေပါ့။ သူတို႔မလာခင္ နာရီ၀က္အလိုဆို အားလံုးအဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီးသားေနေအာင္ တေယာက္ထဲ သိမ္းက်ံဳးလုပ္လိုက္တယ္။


အသုပ္ကိုလည္း ပန္းကန္အႀကီးနဲ႔ အၿပီးနယ္ထားလိုက္တာ။ လာခါနီးနယ္ထားလိုက္ေတာ့ ဧည့္သည္ေတြေရွ႕ မနယ္ရေတာ့ဘူး။
ပစၥည္းေတြလည္း မရႈပ္ေတာ့ဘူးေပါ့။
အေတာ္မ်ားမ်ားက အသုပ္စံုနဲ႔တင္ ဗိုက္ျပည့္ကုန္ၾကတယ္တဲ့။
တို႔ဟူးမျမင္ဖူးတာၾကာလို႔ဆိုၿပီး တို႔ဟူးဖတ္ကိုေရြးစားၾကတဲ့ အမေတြလည္းရွိေသး။
ငါးပိခ်က္နဲ႔အတို႔လည္း ေတာ္ေတာ္စားၾကတယ္။ အဲဒါေတာ့ ေနာက္ေန႔မွ တင္တာေပါ့ေနာ္။




အစံုသုပ္တို႔ လက္ဖက္သုပ္တို႔ဆိုတာ လူမ်ားမ်ားနဲ႔စားမွ ပိုေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ။ ရႈးရွဲေလးျဖစ္ၿပီး စားလို႔အရသာပိုရွိသလိုမို႔ အခုလည္း တူတူစားၾကမယ္ေလ။

မဇနိ